zarośnięta błona dziewicza
Zarośnięta błona dziewicza (łac. hymen imperforatus) to wrodzona anomalia anatomiczna, w której błona dziewicza całkowicie zamyka wejście do pochwy. W prawidłowych warunkach błona dziewicza posiada naturalne otwory umożliwiające odpływ wydzieliny pochwowej oraz krwi menstruacyjnej.
Zarośnięcie błony dziewiczej objawia się najczęściej w okresie dojrzewania, gdy rozpoczyna się miesiączkowanie. Krew menstruacyjna nie może wydostać się na zewnątrz, co prowadzi do jej gromadzenia się w pochwie (hematocolpos) i macicy (hematometra). Pacjentki zgłaszają cykliczne bóle podbrzusza, które nasilają się z czasem, przy braku widocznego krwawienia miesięcznego.
Diagnostyka zarośniętej błony dziewiczej obejmuje badanie fizykalne, w którym stwierdza się uwypuklenie i napięcie błony dziewiczej, często o sinawym zabarwieniu z powodu gromadzącej się za nią krwi. W potwierdzeniu rozpoznania pomocne jest badanie ultrasonograficzne, które uwidacznia płyn w pochwie i/lub macicy.
Leczenie zarośniętej błony dziewiczej polega na chirurgicznym nacięciu błony (hymenotomia) w celu umożliwienia odpływu zalegającej krwi. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, a po jego przeprowadzeniu konieczne jest utrzymanie drożności wytworzonego otworu. Nieleczona zarośnięta błona dziewicza może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak endometrioza, zrosty w obrębie narządów miednicy mniejszej, a nawet niepłodność.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zrost błon śluzowych – Patofizjologia i mechanizm
Zrost błon śluzowych (labial fusion) to częściowe lub całkowite zrośnięcie warg sromowych mniejszych lub większych, najczęściej w okolicy łechtaczki, związane głównie z hipoestrogenią. Stan ten występuje najczęściej u dziewczynek przed okresem dojrzewania (3,3% w wieku 13-23 miesięcy), kobiet w okresie pomenopauzalnym oraz karmiących piersią. Patogeneza obejmuje ścieńczenie nabłonka, stany zapalne, mikrourazy oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak liszaj twardzinowy czy liszaj płaski. Objawy mogą obejmować zaburzenia mikcji, nawracające zakażenia układu moczowego, dyspareunię oraz powikłania ginekologiczne, w tym zatrzymanie krwi miesiączkowej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i w razie potrzeby badaniach endoskopowych, szczególnie u kobiet dorosłych z całkowitym zrostem. Leczenie zachowawcze obejmuje miejscowe stosowanie kremów estrogenowych (np. 0,01% estradiol lub estriol) przez 2-8 tygodni oraz glikokortykosteroidów (betametazon 0,05% lub mometazon), wykazujących skuteczność do 90% i 68% odpowiednio, z nawrotami w zakresie 7-55%.
aglutynacja warg sromowych, badanie endoskopowe, cystoskopia, dyspareunia, hematocolpos, krem estrogenowy, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, miejscowy glikokortykosteroid, receptor androgenowy, receptor estrogenowy, receptor glikokortykosteroidowy, synechia vulvae, wargi sromowe mniejsze, wargi sromowe większe, wodonercze, wyprysk kontaktowy, zakażenie układu moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sromu i pochwy, zarośnięta błona dziewicza, zatoka moczowo-płciowa, zatrzymanie moczu, zrost błon śluzowych