dylatacja pochwy
Dylatacja pochwy to procedura medyczna polegająca na stopniowym rozszerzaniu kanału pochwy za pomocą specjalnych rozszerzadeł (dylatatorów). Jest to zabieg stosowany zarówno w celach diagnostycznych, jak i terapeutycznych.
Wskazaniami do dylatacji pochwy są najczęściej: zwężenie pochwy (stenoza), wady wrodzone pochwy, zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, powikłania po radioterapii w obrębie miednicy, dyspaurenia (bolesne współżycie), waginizm oraz stan po operacjach ginekologicznych. Procedura może być również elementem przygotowania do zabiegów ginekologicznych wymagających dostępu przez pochwę.
Technika dylatacji polega na wprowadzaniu dylatatorów o stopniowo zwiększającej się średnicy, co umożliwia powolne i kontrolowane rozciąganie tkanek pochwy. W zależności od wskazań, zabieg może być wykonywany jednorazowo w warunkach klinicznych lub jako seria samodzielnych aplikacji w warunkach domowych (tzw. autodylacja).
Powikłania po zabiegu dylatacji pochwy są rzadkie, ale mogą obejmować krwawienie, ból, infekcje lub – w skrajnych przypadkach – uszkodzenie ściany pochwy. Właściwa technika wykonania oraz stopniowe zwiększanie rozmiaru dylatatorów minimalizują ryzyko powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Agenezja pochwy – Leczenie
Agenezja pochwy, występująca u około 1 na 4500-5000 kobiet, najczęściej związana z zespołem MRKH lub zespołem niewrażliwości na androgeny, wymaga kompleksowego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego. Leczenie rozpoczyna się zwykle w wieku 19-20 lat, z naciskiem na świadomą zgodę pacjentki i jej aktywny udział. Metoda pierwszego wyboru stanowi niechirurgiczna dylatacja pochwy, osiągająca sukces u 90-96% pacjentek, polegająca na stosowaniu progresywnych rozszerzaczy przez 15-20 minut, 1-3 razy dziennie. W przypadku niepowodzenia lub preferencji pacjentki stosuje się waginoplastykę, z najczęściej wykorzystywaną zmodyfikowaną procedurą McIndoea, laparoskopową metodą Davydova (96% sukcesu funkcjonalnego) lub bardziej inwazyjną waginoplastyką jelitową, obarczoną wyższym ryzykiem powikłań. Kluczowe jest stosowanie pooperacyjnej dylatacji lub regularnego współżycia w celu utrzymania funkcjonalnej pochwy.
agenezja pochwy, atrezja pochwy, dylatacja pochwy, gruczolakorak, inżynieria tkankowa, macierz zewnątrzkomórkowa, neowagina, przetoka, rozszerzacz pochwowy, terapia poznawczo-behawioralna, wada wrodzona, waginoplastyka, waginoplastyka jelitowa, zapłodnienie in vitro, zespół MRKH, zespół niewrażliwości na androgeny - Leksykon chorób i schorzeń
Agenezja pochwy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Agenezja pochwy, czyli aplazja pochwy lub zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera (MRKH), występuje u około 1 na 4500-5000 kobiet. Rokowanie zależy od metody leczenia, aspektów psychoseksualnych oraz możliwości reprodukcyjnych. Pierwotna terapia dylatacyjna jest zalecana jako pierwsza linia leczenia, skuteczna u 90-96% pacjentek, ze względu na bezpieczeństwo i kontrolę przez pacjentkę. Leczenie chirurgiczne, takie jak procedura McIndoe, stosowane jest w przypadkach opornych na dylatację lub na życzenie pacjentki, poprawia jakość życia i satysfakcję seksualną, jednak wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań, takich jak perforacja pęcherza moczowego, martwica przeszczepu czy przetoki. Długoterminowe badania wykazały, że pacjentki po leczeniu osiągają wskaźniki jakości życia (WHOQoL-Bref) porównywalne z populacją ogólną, a 75% z nich uzyskuje satysfakcjonujące wyniki w funkcjach seksualnych według kwestionariusza GRISS.
agenezja pochwy, anomalia narządów płciowych, aplazja przewodów Müllera, choroba zapalna jelit, dylatacja pochwy, funkcja seksualna, ginekolog, gruczolakorak, neowagina, perforacja odbytnicy, pochwica, poradnictwo psychospołeczne, procedura McIndoe, przetoka, satysfakcja seksualna, surogatka, wada wrodzona, waginoplastyka, wspomagany rozród, zapalenie okrężnicy, zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera