przypisanie płci
Przypisanie płci to proces określenia płci noworodka po urodzeniu, który tradycyjnie opiera się na ocenie zewnętrznych narządów płciowych. W większości przypadków przypisanie to jest zgodne z tożsamością płciową, którą dziecko rozwinie w przyszłości.
W kontekście medycznym przypisanie płci nabiera szczególnego znaczenia w przypadkach, gdy narządy płciowe dziecka są niejednoznaczne (zaburzenia rozwoju płci, DSD). W takich sytuacjach decyzja o przypisaniu płci powinna być podejmowana przez interdyscyplinarny zespół specjalistów, uwzględniając badania genetyczne, hormonalne, obrazowe oraz potencjalne konsekwencje psychospołeczne.
Współczesne podejście medyczne do przypisania płci w przypadkach niejednoznaczności odchodzi od natychmiastowych interwencji chirurgicznych na rzecz obserwacji, wsparcia psychologicznego rodziny i dziecka oraz odroczenia nieodwracalnych decyzji do momentu, gdy osoba będzie mogła wyrazić swoją tożsamość płciową i uczestniczyć w procesie decyzyjnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół niewrażliwości na androgeny – Patofizjologia i mechanizm
Zespół niewrażliwości na androgeny (AIS) jest spowodowany mutacjami w genie receptora androgenowego (AR) na chromosomie Xq11-12, prowadzącymi do dysfunkcji receptora i oporności na androgeny. Mutacje obejmują ponad 1000 wariantów, głównie missense w domenie wiążącej ligand, ale także splicingowe, nonsensowne, insercje, delecje i mutacje w regionach niekodujących. AIS manifestuje się spektrum fenotypów od całkowitej feminizacji (CAIS) do łagodnych zaburzeń męskich cech płciowych (MAIS). Receptor androgenowy, białko o długości około 920 aminokwasów, zawiera domeny N-terminalną, wiążącą DNA oraz wiążącą ligand (LBD), a mutacje mogą zaburzać wiązanie liganda, translokację jądrową, dimeryzację i regulację transkrypcji. Diagnostyka opiera się na fenotypie, kariotypie 46,XY, badaniach hormonalnych (podwyższone LH i testosteron, prawidłowe 17-OH-progesteron, DHEA, androstendion, estradiol) oraz potwierdzeniu mutacji AR w badaniach molekularnych.
całkowity zespół niewrażliwości na androgeny, częściowy zespół niewrażliwości na androgeny, dihydrotestosteron, domena wiążąca DNA, fibroblast skóry, gen receptora androgenowego, gęstość mineralna kości, globulina wiążąca hormony płciowe, gonadotropina kosmówkowa, hormon anty-Müllerowski, hormon luteinizujący, hormon steroidowy, łagodny zespół niewrażliwości na androgeny, mozaicyzm somatyczny, mutacja missense, mutacja nonsensowna, mutacja somatyczna, mutacja splicingowa, powinowactwo wiązania, przesunięcie ramki odczytu, przewód Müllera, przewód Wolffa, przypisanie płci, pseudoekson, technologia wspomaganego rozrodu, translokacja jądrowa, zespół niewrażliwości na androgeny - Leksykon chorób i schorzeń
Nietypowe genitalia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie u pacjentów z nietypowymi genitaliami jest generalnie dobre, choć schorzenie to wiąże się z istotną chorobowością psychospołeczną. Kluczowe znaczenie ma wczesna diagnoza, zwłaszcza w przypadku wrodzonego przerostu nadnerczy (CAH) z ryzykiem neonatalnej utraty soli, co może prowadzić do poważnych powikłań. Osoby z dysgenezją gonad, szczególnie z obecnością chromosomu Y, są narażone na rozwój guzów gonad. Większość pacjentów prowadzi zdrowe życie z normalną długością życia, jednak niektóre przypadki wymagają terapii hormonalnej lub interwencji chirurgicznej, której wyniki są często satysfakcjonujące, choć możliwe są powtórne zabiegi. Płodność i funkcje seksualne pozostają suboptymalne i zależą od etiologii DSD, a celem leczenia jest zapewnienie długoterminowego zdrowia psychicznego, dobrostanu społecznego oraz maksymalnej funkcjonalności seksualnej i płodności.
46, badanie genetyczne, dysgenezja gonad, endokrynolog pediatryczny, funkcja seksualna, grupa wsparcia, maskulinizacja, nietypowe genitalia, niewrażliwość na androgeny, operacja rekonstrukcyjna, przypisanie płci, terapia hormonalna, tożsamość płciowa, wrodzony przerost nadnerczy, XY DSD, zaburzenia rozwoju płciowego, zdrowie psychiczne, zespół wielodyscyplinarny