endokarditis
Endokarditis, czyli infekcyjne zapalenie wsierdzia (IZW), to stan zapalny błony wyściełającej jamę serca (wsierdzia) oraz zastawek sercowych, wywoływany głównie przez bakterie, rzadziej przez grzyby lub inne mikroorganizmy. Choroba ta charakteryzuje się tworzeniem wegetacji – skupisk drobnoustrojów, płytek krwi i fibryny na powierzchni zastawek lub wsierdzia.
Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi endokarditis są paciorkowce (szczególnie z grupy viridans), gronkowce (w tym Staphylococcus aureus), enterokoki oraz bakterie z grupy HACEK. Do głównych czynników ryzyka należą wady zastawkowe serca, sztuczne zastawki, przebyte zapalenie wsierdzia, procedury inwazyjne, dożylne stosowanie narkotyków oraz stany obniżonej odporności.
Obraz kliniczny endokarditis jest zróżnicowany – od podostrego przebiegu z gorączką, nocnymi potami, utratą masy ciała i zmęczeniem, po ostry przebieg z wysoką gorączką, dreszczami i objawami niewydolności serca. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania mikrobiologiczne krwi (posiewy), badanie echokardiograficzne (szczególnie przezprzełykowe) oraz kryteria Duke’a łączące objawy kliniczne i wyniki badań.
Leczenie IZW opiera się na długotrwałej antybiotykoterapii celowanej, dostosowanej do wyników antybiogramu, często w warunkach szpitalnych. W wybranych przypadkach konieczna jest interwencja kardiochirurgiczna – wymiana lub naprawa zastawek. Powikłaniami nieleczonego endokarditis mogą być niewydolność serca, zatory septyczne, tętniaki mikotyczne oraz zaburzenia przewodzenia.
Profilaktyka endokarditis obejmuje odpowiednią higienę jamy ustnej, leczenie ognisk zakażenia oraz antybiotykoterapię profilaktyczną przed wybranymi procedurami stomatologicznymi u pacjentów wysokiego ryzyka, zgodnie z aktualnymi wytycznymi towarzystw kardiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Duracef 250 mg/5 ml
Cefadroksyl, substancja czynna leku Duracef, należy do cefalosporyn I generacji (ATC J01DB05) i wykazuje szerokie spektrum działania bakteriobójczego poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. W badaniach in vitro potwierdzono skuteczność cefadroksylu wobec licznych patogenów Gram-dodatnich, takich jak Streptococcus spp. (w tym beta-hemolizujące i Streptococcus pneumoniae) oraz Staphylococcus spp., w tym szczepy produkujące penicylinazę. Ponadto, lek działa efektywnie na bakterie Gram-ujemne, m.in. Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp., Moraxella catarrhalis, niektóre szczepy Haemophilus influenzae oraz niektóre gatunki beztlenowych Bacteroides (z wyjątkiem B. fragilis).
bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cefadroksyl, cefadroksyl jednowodny, cefalosporyna I generacji, drobnoustrój chorobotwórczy, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwbakteryjne, endokarditis, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, MRSA, oporność naturalna, paciorkowiec beta-hemolizujący, patogen, patogen oportunistyczny, patogen szpitalny, penicylinaza, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, Staphylococcus, Streptococcus pneumoniae, synteza ściany komórkowej bakterii, terapia empiryczna, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ampicillin TZF 1 g
Ampicylina, substancja czynna leku Ampicillin TZF, jest półsyntetyczną penicyliną β-laktamową o szerokim spektrum działania (kod ATC: J01CA01). Mechanizm jej działania polega na bakteriobójczym hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), co prowadzi do zaburzenia syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Ampicylina jest podatna na hydrolizę przez β-laktamazy, co ogranicza jej skuteczność wobec bakterii produkujących te enzymy. Wykazuje aktywność in vitro przeciwko wielu patogenom Gram-dodatnim (np. Streptococcus pneumoniae, paciorkowce α- i β-hemolizujące, niektóre gronkowce niewytwarzające penicylinazy) oraz Gram-ujemnym (m.in. Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Escherichia coli, Salmonella spp.). Nie jest skuteczna wobec bakterii produkujących β-laktamazy, takich jak większość gronkowców, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spp. czy Enterobacter spp., a także nie działa na Rickettsia, Mycoplasma i Miyagawanella.
antybiotyk β-laktamowy, Bacillus anthracis, białko wiążące penicyliny, biosynteza ściany komórkowej, Clostridium, czerwonka bakteryjna, dur brzuszny, endokarditis, Enterobacter, enterokok, Escherichia coli, gronkowiec, Haemophilus influenzae, Klebsiella, Mycoplasma, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność krzyżowa, paciorkowiec hemolizujący, penicylina o szerokim spektrum, penicylinaza, pierścień β-laktamowy, pneumokok, półsyntetyczna penicylina, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, Rickettsia, rzeżączka, Salmonella typhi, shigella, sól sodowa, Streptococcus pneumoniae, synteza peptydoglikanu, wąglik, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, β-laktamaza