anomalia układu moczowego

Anomalie układu moczowego to wszelkie wrodzone odchylenia od prawidłowej anatomii i funkcji układu odpowiedzialnego za wytwarzanie, gromadzenie i wydalanie moczu. Obejmują one szerokie spektrum nieprawidłowości dotyczących nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej.

Najczęstsze anomalie to: agenezja nerki (całkowity brak nerki), hipoplazja (niedorozwój), nerka podkowiasta (połączenie dwóch nerek), zdwojenie układu kielichowo-miedniczkowego, zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego, moczowód ektopowy (o nieprawidłowym ujściu), odpływy pęcherzowo-moczowodowe oraz wady cewki moczowej (spodziectwo, wierzchniactwo, zwężenia).

Wiele anomalii układu moczowego może przebiegać bezobjawowo przez długi czas. Część z nich zostaje wykryta przypadkowo podczas badań obrazowych. Objawowe anomalie mogą manifestować się nawracającymi zakażeniami układu moczowego, bólem, krwiomoczem, zaburzeniami mikcji lub niewydolnością nerek.

Diagnostyka anomalii układu moczowego obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, cystouretrografia mikcyjna), badania urodynamiczne oraz ocenę funkcji nerek. Wykrycie anomalii w okresie prenatalnym jest możliwe dzięki badaniom ultrasonograficznym płodu.

Postępowanie terapeutyczne zależy od rodzaju anomalii i jej klinicznych konsekwencji. Może obejmować leczenie zachowawcze (profilaktykę zakażeń, monitorowanie funkcji nerek) lub interwencje chirurgiczne i endoskopowe mające na celu przywrócenie prawidłowego odpływu moczu i zapobieganie powikłaniom takim jak niewydolność nerek.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl