przerost mięśnia odźwiernika
Przerost mięśnia odźwiernika (łac. pylorostenosis, ang. pyloric stenosis) to wrodzona wada przewodu pokarmowego charakteryzująca się nadmiernym rozrostem mięśniówki odźwiernika, co prowadzi do zwężenia kanału odźwiernikowego i utrudnienia pasażu treści pokarmowej z żołądka do dwunastnicy.
Schorzenie to występuje z częstością 1-3 na 1000 żywych urodzeń, znacznie częściej u chłopców niż u dziewczynek (stosunek 4:1). Typowo objawy pojawiają się między 2. a 6. tygodniem życia i obejmują wymioty, często o charakterze chlustającym, bez domieszki żółci. Dziecko jest głodne mimo wymiotów, jednak z czasem dochodzi do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych (zasadowica hipochloremiczna).
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, podczas którego można wyczuć oliwkę odźwiernikową, oraz badanie ultrasonograficzne, które jest złotym standardem rozpoznania. W USG ocenia się grubość mięśnia odźwiernika (≥3 mm) oraz długość kanału odźwiernikowego (≥15-17 mm). Leczenie jest wyłącznie chirurgiczne i polega na wykonaniu pyloromiotomii metodą Ramstedta (przecięcie mięśniówki odźwiernika bez naruszania błony śluzowej).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Stenozę odźwiernika – Zapobieganie i profilaktyka
Stenoza odźwiernika, najczęściej ujawniająca się między 3. a 5. tygodniem życia niemowląt, charakteryzuje się przerostem mięśnia odźwiernika i manifestuje się nieżółciowymi, chlustającymi wymiotami pojawiającymi się około 3,5 tygodnia życia. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe, co uniemożliwia całkowitą prewencję. Istotnym czynnikiem ryzyka jest stosowanie erytromycyny u niemowląt oraz w końcowym etapie ciąży i podczas karmienia piersią, co znacząco zwiększa ryzyko rozwoju stenozy. Zaleca się unikanie erytromycyny w tych okresach oraz informowanie rodziców o potencjalnych objawach choroby. Profilaktycznie wskazane jest karmienie piersią, odpowiednie odżywianie w ciąży oraz suplementacja kwasem foliowym, która wykazuje ochronne działanie nie tylko przed wadami cewy nerwowej, ale także przed stenoza odźwiernika.
antybiotyk makrolidowy, czynnik genetyczny, dysfagia, erytromycyna, homeopatia, karmienie piersią, kolka niemowlęca, kwas foliowy, metoda laparoskopowa, niedożywienie, odwodnienie, przerost mięśnia odźwiernika, pyloromiotomia, skurcz żołądka, stenoza odźwiernika, suplement diety, terapia atropiną, utrata masy ciała, wada cewy nerwowej, wada wrodzona, wymioty chlustające, zabieg chirurgiczny