wymioty chlustające
Wymioty chlustające (wymioty fontannowe) to gwałtowne, silne wymioty o charakterze strumieniowym, podczas których treść żołądkowa jest wyrzucana pod ciśnieniem na znaczną odległość. Jest to objaw charakterystyczny dla zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego oraz niedrożności górnego odcinka przewodu pokarmowego, szczególnie zwężenia odźwiernika.
U niemowląt wymioty chlustające najczęściej występują w przebiegu przerostowego zwężenia odźwiernika, które objawia się zazwyczaj między 2. a 8. tygodniem życia. W przeciwieństwie do typowych wymiotów, wymioty chlustające nie są poprzedzone nudnościami i występują wkrótce po posiłku, często podczas karmienia lub tuż po nim.
U pacjentów dorosłych wymioty chlustające mogą świadczyć o zwiększonym ciśnieniu śródczaszkowym (np. w przebiegu guza mózgu, krwawienia do mózgu, wodogłowia), niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego (np. z powodu guza, zwężenia bliznowatego), a także ostrego zapalenia trzustki, zapalenia otrzewnej czy porażennej niedrożności jelit.
Diagnostyka wymiotów chlustających obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badania laboratoryjne. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować interwencję chirurgiczną (np. pyloromiotomię w przypadku zwężenia odźwiernika u niemowląt) lub leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azithromycin Aurovitas
Azytromycyna w formie tabletek powlekanych (250 mg i 500 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, takich jak obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja oraz poważne reakcje skórne (AGEP, SJS, TEN, DRESS). Należy natychmiast przerwać leczenie w przypadku wystąpienia objawów alergii i wdrożyć odpowiednie postępowanie. U pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby istnieje ryzyko piorunującego zapalenia wątroby, które może prowadzić do niewydolności wątroby; objawy takie jak żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, astenia czy encefalopatia wymagają pilnej diagnostyki i odstawienia leku. U noworodków do 42. dnia życia stosowanie azytromycyny może wywołać wrodzone przerostowe zwężenie odźwiernika (IHPS), objawiające się wymiotami chlustającymi i nerwowością podczas karmienia. Ponadto, ze względu na potencjalne ryzyko zatrucia sporyszem, nie zaleca się łączyć azytromycyny z pochodnymi alkaloidów sporyszu.
anafilaksja, antybiotyk makrolidowy, astenia, biegunka związana z Clostridium difficile, ciężka choroba wątroby, ciężka reakcja alergiczna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie hepatotoksyczne, encefalopatia wątrobowa, leczenie przeciwbakteryjne, lek przeciwperystaltyczny, nadkażenie, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunujące zapalenie wątroby, skurcz naczyń obwodowych, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty chlustające, wysypka polekowa z eozynofilią, zapalenie okrężnicy, zatrucie sporyszem, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Refluks u niemowląt – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) u niemowląt to powszechne zjawisko, dotyczące 40-50% zdrowych niemowląt w pierwszych miesiącach życia, szczególnie między 1. a 4. miesiącem. Etiologia refluksu wiąże się z niedojrzałością dolnego zwieracza przełyku oraz pozycją leżącą i dietą płynną. Objawem dominującym jest ulewanie, które u większości niemowląt nie powoduje zaburzeń wzrostu ani dyskomfortu („szczęśliwi ulewacze”). W odróżnieniu od GER, choroba refluksowa przełyku (GERD) manifestuje się nasilonymi objawami, takimi jak wymioty chlustające, kolka, problemy z karmieniem, utrata masy ciała, świszczący oddech czy zapalenie przełyku. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i wywiadzie, a badania dodatkowe (pH-metria, endoskopia) są zarezerwowane dla cięższych lub nietypowych przypadków.
alergia na białko mleka krowiego, alginian, antacida, badanie fizykalne, bloker receptora H2, choroba refluksowa przełyku, cichy refluks, dolny zwieracz przełyku, endoskopia przewodu pokarmowego, fundoplikacja Nissena, inhibitor pompy protonowej, kolka niemowlęca, krztuszenie, lek prokinetyczny, nagła śmierć łóżeczkowa, nawracające zapalenie płuc, nietolerancja pokarmowa, pH-metria przełyku, refluks u niemowląt, trudności z połykaniem, ulewanie niemowląt, wymioty chlustające, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Stenozę odźwiernika – Zapobieganie i profilaktyka
Stenoza odźwiernika, najczęściej ujawniająca się między 3. a 5. tygodniem życia niemowląt, charakteryzuje się przerostem mięśnia odźwiernika i manifestuje się nieżółciowymi, chlustającymi wymiotami pojawiającymi się około 3,5 tygodnia życia. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe, co uniemożliwia całkowitą prewencję. Istotnym czynnikiem ryzyka jest stosowanie erytromycyny u niemowląt oraz w końcowym etapie ciąży i podczas karmienia piersią, co znacząco zwiększa ryzyko rozwoju stenozy. Zaleca się unikanie erytromycyny w tych okresach oraz informowanie rodziców o potencjalnych objawach choroby. Profilaktycznie wskazane jest karmienie piersią, odpowiednie odżywianie w ciąży oraz suplementacja kwasem foliowym, która wykazuje ochronne działanie nie tylko przed wadami cewy nerwowej, ale także przed stenoza odźwiernika.
antybiotyk makrolidowy, czynnik genetyczny, dysfagia, erytromycyna, homeopatia, karmienie piersią, kolka niemowlęca, kwas foliowy, metoda laparoskopowa, niedożywienie, odwodnienie, przerost mięśnia odźwiernika, pyloromiotomia, skurcz żołądka, stenoza odźwiernika, suplement diety, terapia atropiną, utrata masy ciała, wada cewy nerwowej, wada wrodzona, wymioty chlustające, zabieg chirurgiczny