zmniejszony klirens kreatyniny
Zmniejszony klirens kreatyniny to wskaźnik upośledzenia funkcji nerek, który informuje o obniżonej zdolności nerek do filtrowania kreatyniny z krwi. Kreatynina jest produktem przemiany mięśniowej, który w warunkach prawidłowych jest wydalany przez nerki.
Prawidłowy klirens kreatyniny wynosi około 85-125 ml/min/1,73 m² u mężczyzn i 75-115 ml/min/1,73 m² u kobiet. Wartości poniżej tych norm wskazują na zmniejszony klirens, co może świadczyć o różnym stopniu uszkodzenia nerek. Spadek klirensu poniżej 60 ml/min/1,73 m² przez co najmniej 3 miesiące jest jednym z kryteriów rozpoznania przewlekłej choroby nerek.
Zmniejszony klirens kreatyniny może być wynikiem chorób nerek (kłębuszkowych i cewkowo-śródmiąższowych), chorób układowych (m.in. cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, amyloidozy), obstrukcji dróg moczowych, a także skutkiem przyjmowania niektórych leków nefrotoksycznych. Fizjologicznie klirens kreatyniny zmniejsza się z wiekiem o około 0,75 ml/min/1,73 m² rocznie po 40. roku życia.
Ocena klirensu kreatyniny jest kluczowym elementem diagnostyki funkcji nerek, wykorzystywanym przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu postępu chorób nerek. Współcześnie w praktyce klinicznej często stosuje się szacunkowy współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) wyliczany na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy, uwzględniający wiek, płeć i rasę pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefuroxim-MIP 750 mg 750 mg
Cefuroxim-MIP 750 mg, cefalosporyna II generacji, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, klasyfikowane zgodnie z MedDRA. Najczęściej obserwuje się neutropenię, eozynofilię oraz przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby, bez trwałego uszkodzenia narządu. Często występują reakcje w miejscu iniekcji, a także zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość czy dodatni odczyn Coombs’a, co może prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej. Wśród poważniejszych, choć rzadkich, działań wymienia się anafilaksję, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcję DRESS. Zakażenia oportunistyczne, np. nadmierny wzrost Candida i Clostridioides difficile, wynikają z zaburzenia flory bakteryjnej podczas terapii.
alergiczny zawał mięśnia sercowego, anafilaksja, azotemia, bilirubina, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym sodowy, choroba wątroby, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hiperkreatynemia, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, podwyższone enzymy wątrobowe, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszony klirens kreatyniny, żółtaczka