nadpłytkowość w chorobach mieloproliferacyjnych
Nadpłytkowość (trombocytoza) to zwiększona liczba płytek krwi, przekraczająca 450 000/μl, często występująca w przebiegu nowotworów mieloproliferacyjnych (MPN). W tej grupie chorób szczególnie charakterystyczna jest dla nadpłytkowości samoistnej (ET), ale może również towarzyszyć czerwienicy prawdziwej (PV), mielofibrozie (MF) czy przewlekłej białaczce szpikowej (CML).
Patogeneza nadpłytkowości w MPN związana jest z nabytymi mutacjami somatycznymi w genach JAK2, CALR i MPL, prowadzącymi do niekontrolowanej proliferacji megakariocytów i zwiększonej produkcji płytek krwi. W zależności od typu choroby mieloproliferacyjnej różna jest częstość występowania poszczególnych mutacji – np. mutacja JAK2 V617F występuje u ok. 50-60% pacjentów z ET, u ponad 95% chorych z PV oraz u 50-60% osób z MF.
Nadpłytkowość w chorobach mieloproliferacyjnych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowych i krwotocznych. Ryzyko zakrzepicy jest szczególnie wysokie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy palenie tytoniu. Paradoksalnie, mimo wysokiej liczby płytek, chorzy mogą doświadczać również krwawień, co wynika z dysfunkcji płytek.
Leczenie nadpłytkowości w MPN obejmuje terapię cytoredukcyjną (hydroksymocznik, anagrelid, interferon alfa) oraz leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy). Wybór terapii zależy od stratyfikacji ryzyka powikłań zakrzepowo-krwotocznych, wieku pacjenta, chorób współistniejących oraz profilu mutacji. Monitorowanie skuteczności leczenia opiera się na regularnej kontroli morfologii krwi z oznaczeniem liczby płytek.