zaburzenie erekcji o podłożu psychogennym
Zaburzenie erekcji o podłożu psychogennym (psychogenne zaburzenie erekcji) to stan, w którym mężczyzna doświadcza trudności w osiągnięciu lub utrzymaniu erekcji wystarczającej do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego, przy czym przyczyna ma charakter psychologiczny, a nie organiczny. W przeciwieństwie do zaburzeń erekcji o podłożu organicznym, u pacjentów z psychogennym podłożem problemu występują prawidłowe nocne i poranne erekcje oraz spontaniczne erekcje w określonych sytuacjach.
Główne czynniki psychologiczne przyczyniające się do rozwoju tego zaburzenia obejmują lęk przed niepowodzeniem seksualnym, stres, depresję, problemy w relacji partnerskiej, traumatyczne doświadczenia seksualne, niskie poczucie własnej wartości oraz konflikty wewnętrzne dotyczące seksualności. Charakterystyczną cechą psychogennego zaburzenia erekcji jest jego nagły początek, często związany z konkretnym wydarzeniem życiowym, oraz sytuacyjność – problemy mogą występować tylko w określonych okolicznościach lub z określonymi partnerami.
Diagnostyka zaburzeń erekcji o podłożu psychogennym wymaga dokładnego wywiadu medycznego i psychoseksualnego, badania fizykalnego oraz ewentualnych badań dodatkowych w celu wykluczenia przyczyn organicznych. Istotnym elementem różnicującym jest występowanie prawidłowych erekcji w niektórych sytuacjach, np. podczas masturbacji czy w czasie snu (nocne erekcje). Leczenie obejmuje przede wszystkim psychoterapię (poznawczo-behawioralną, psychodynamiczną lub systemową), terapię seksualną oraz czasami krótkotrwałe stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 jako wsparcie terapii psychologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Actigra 25 mg
Syldenafil, substancja czynna preparatu Actigra, jest selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), co prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych prącia i umożliwia erekcję wyłącznie w obecności pobudzenia seksualnego. W badaniach in vitro wykazano wysoką selektywność syldenafilu wobec PDE5, przewyższającą działanie na inne izoenzymy fosfodiesterazy nawet 4000-krotnie, co minimalizuje działania niepożądane. Po podaniu dawki 100 mg obserwuje się niewielkie, przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego (średnio o 8,4 mmHg skurczowego i 5,5 mmHg rozkurczowego), bez istotnych zmian w EKG u zdrowych osób. U pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca dawka 100 mg powodowała obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego odpowiednio o 7% i 6%, bez negatywnego wpływu na pojemność minutową serca i przepływ przez zwężone tętnice wieńcowe. Syldenafil może wywoływać przejściowe zaburzenia rozróżniania barw (niebieski/zielony) około 1 godziny po podaniu dawki 100 mg, ustępujące po 2 godzinach, co jest związane z hamowaniem PDE6 w siatkówce, jednak nie wpływa na ostrość ani kontrastowość widzenia.
choroba niedokrwienna serca, ciała jamiste prącia, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, dławica piersiowa, fosfodiesteraza typu 5, hiperlipidemia, lek przeciwdławicowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pletyzmografia penisa, pojemność minutowa serca, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, radykalna prostatektomia, siatkówka oka, tętnica wieńcowa, tlenek azotu, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenie erekcji, zaburzenie erekcji o podłożu organicznym, zaburzenie erekcji o podłożu psychogennym, zaburzenie erekcji o przyczynie mieszanej, zmiany zwyrodnieniowe plamki