inhibitor CYP
Inhibitory CYP (cytochromu P450) to substancje, które hamują aktywność enzymów z rodziny cytochromu P450 – kluczowego systemu enzymatycznego odpowiadającego za metabolizm wielu leków i związków endogennych. Hamowanie to może prowadzić do zwiększenia stężenia i wydłużenia działania leków metabolizowanych przez zablokowane izoenzymy CYP.
Inhibitory CYP można podzielić ze względu na specyficzność wobec poszczególnych izoenzymów (np. inhibitory CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9). Zablokowanie aktywności tych enzymów może mieć istotne znaczenie kliniczne, prowadząc do interakcji międzylekowych i potencjalnie do wystąpienia działań niepożądanych lub toksycznych.
W praktyce klinicznej znajomość statusu leku jako inhibitora CYP jest kluczowa przy planowaniu terapii wielolekowej. Niektóre leki celowo wykorzystuje się jako inhibitory CYP, aby zwiększyć biodostępność i stężenie innych leków (np. rytonawir jako „booster” dla innych leków przeciwwirusowych). Silnymi inhibitorami CYP są m.in. niektóre antybiotyki makrolidowe, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, czy niektóre leki przeciwdepresyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroquenin 200 mg
Hydroksychlorochina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych oraz niektórych antybiotyków (fluorochinolony, makrolidy) i leków przeciwinfekcyjnych (sakwinawir, flukonazol, pentamidyna). Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie hydroksychlorochiny z halofantryną. Hydroksychlorochina może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, jednoczesne stosowanie z meflochiną zwiększa ryzyko drgawek, a z lekami przeciwpadaczkowymi (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) może obniżać ich skuteczność. Należy unikać kojarzenia hydroksychlorochiny z lekami o potencjale okulotoksycznym (etambutol, tamoksyfen) i hemotoksycznym (leki przeciwnowotworowe, niektóre antybiotyki) ze względu na ryzyko addycyjnych działań niepożądanych.
agalzydaza, arytmia komorowa, azytromycyna, cyklosporyna, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, EKG, farmakokinetyka, flukonazol, fluorochinolon, halofantryna, hemotoksyczność, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, induktor CYP, inhibitor CYP, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, makrolid, meflochina, metformina, niewydolność wątroby, okulotoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, polekowe uszkodzenie wątroby, substrat CYP2D6, substrat P-glikoproteiny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg
Ranlosin Duo, zawierający solifenacynę i tamsulosynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają uwagi klinicznej. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę powodujący 1,4-krotny wzrost Cmax i 2,0-krotny wzrost AUC solifenacyny; 400 mg/dobę powodujący 1,5-krotny wzrost Cmax i 2,8-krotny wzrost AUC solifenacyny oraz 2,2-krotny wzrost Cmax i 2,8-krotny wzrost AUC tamsulosyny), znacząco zwiększają ekspozycję na obie substancje, co jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil) zwiększają Cmax i AUC tamsulosyny odpowiednio 2,2-krotnie i solifenacyny 1,6-krotnie, co wymaga ostrożności. Słabe inhibitory CYP3A4 (cymetydyna) oraz inhibitory CYP2D6 (paroksetyna) powodują umiarkowane wzrosty parametrów farmakokinetycznych, które nie wykluczają jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenia obu leków, potencjalnie osłabiając ich skuteczność.
agonista receptora cholinergicznego, amitryptylina, antagonista receptora adrenergicznego alfa 1, atenolol, chlormadinon, cymetydyna, diazepam, digoksyna, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapril, furosemid, glibenklamid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, metoklopramid, nelfinawir, niedociśnienie ortostatyczne, paroksetyna, propranolol, Ranlosin Duo, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, solifenacyna, suchość jamy ustnej, symwastatyna, tamsulosyna, teofilina, trichlormetiazyd, warfaryna, werapamil, właściwości cholinolityczne, zaburzenie akomodacji - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tonicard 150 mg
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard (dostępnego w tabletkach powlekanych 150 mg i 300 mg), posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania w kardiologii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na propafenon lub substancje pomocnicze, zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca, w tym po przebytym zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, oraz wstrząsem kardiogennym (z wyjątkiem wstrząsu wywołanego niemiarowością). Ponadto, propafenon jest przeciwwskazany u pacjentów z objawową ciężką bradykardią, zaburzeniami czynności węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub wyższym bez stymulatora, blokiem odnogi pęczka Hisa, blokiem dystalnym, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, szczególnie hipokaliemią i hiperkaliemią, które zwiększają ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor CYP, miastenia, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, obturacyjna choroba płuc, preparat antyarytmiczny, propafenonu chlorowodorek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, strukturalna choroba serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxychloroquine sulfate Accord 200 mg
Hydroksychlorochina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z halofantryną, które jest przeciwwskazane. Hydroksychlorochina wpływa na metabolizm leków poprzez hamowanie enzymów CYP2D6 i CYP3A4 oraz transportera P-gp, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków takich jak metoprolol (wzrost Cmax i AUC o 1,7 raza), cyklosporyna czy digoksyna, wymagając monitorowania ich poziomów i dostosowania dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP (np. cymetydyna, rytonawir, fluoksetyna) zwiększa ekspozycję na hydroksychlorochinę, natomiast induktory CYP (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać jej skuteczność. Hydroksychlorochina może także nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz antagonizować działanie leków cholinergicznych (neostygmina, pirydostygmina).
antybiotyk aminoglikozydowy, arytmia komorowa, blok nerwowo-mięśniowy, cyklosporyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, fluorochinolon, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksychlorochina, induktor CYP, inhibitor CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiomiopatia, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, makrolid, meflochina, napad drgawkowy, neostygmina, odstęp QT, pirydostygmina, prazykwantel, retinopatia, substrat CYP2D6, substrat CYP3A4, substrat glikoproteiny P, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazole Kabi 2 mg/ml
Flukonazol wykazuje zbliżone właściwości farmakokinetyczne po podaniu dożylnym i doustnym, z biodostępnością około 90%, co umożliwia płynne przejście z terapii szpitalnej do ambulatoryjnej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-1,5 godziny, a stężenia leku są proporcjonalne do dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po 4-5 dniach, jednak zastosowanie dawki nasycającej pozwala na jego przyspieszenie do 2 dni. Flukonazol charakteryzuje się objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej, niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%) oraz doskonałą penetracją do tkanek i płynów, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (do 80% stężenia osoczowego), skóry (stężenia w warstwie rogowej do 73 μg/g przy dawce 50 mg/dobę) oraz paznokci (4,05 μg/g w zdrowych paznokciach po 4 miesiącach terapii 150 mg/tydzień). Metabolizm flukonazolu jest minimalny, z 80% dawki wydalanej przez nerki w postaci niezmienionej, a okres półtrwania wynosi około 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę lub raz na tydzień w wybranych wskazaniach.
AUC, biodostępność, dawka nasycająca, dawkowanie flukonazolu, dawkowanie jednorazowe, dystrybucja leku, farmakokinetyka flukonazolu, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, infekcja grzybicza, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP, izoenzymy cytochromu P450, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, penetracja leku, płytka paznokciowa, stan stacjonarny, stężenie maksymalne leku, stężenie w osoczu, terapia przeciwgrzybicza, wcześniactwo - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tiotepa, substancja czynna leku Thiotepa Fresenius Kabi, charakteryzuje się wysokim potencjałem mielosupresyjnym, prowadzącym do ciężkiej granulocytopenii, trombocytopenii i niedokrwistości. Zaleca się codzienne monitorowanie morfologii krwi, w tym liczby krwinek białych i płytek, podczas terapii oraz przez minimum 30 dni po przeszczepie. Wsparcie hematologiczne obejmuje przetoczenia płytek i erytrocytów oraz stosowanie czynników wzrostu, np. G-CSF. Ze względu na ryzyko neutropenii konieczne jest rozważenie profilaktyki lub leczenia przeciwzakaźnego (antybiotyki, leki przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe). Tiotepa jest metabolizowana w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza ciężką niewydolnością, wskazane jest regularne monitorowanie aminotransferaz, fosfatazy zasadowej oraz bilirubiny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po radioterapii, przeszczepie komórek macierzystych, z chorobami serca i nerek, a także u osób z wcześniejszym napromienianiem OUN ze względu na ryzyko encefalopatii i choroby zarostowej żył wątrobowych.
choroba zarostowa żył wątrobowych, działanie mutagenne, encefalopatia, G-CSF, inhibitor CYP, kriokonserwacja nasienia, krwinki białe i płytki krwi, lek przeciwgrzybiczny, leki cytotoksyczne, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, nowotwór wtórny, szczepionka atenuowana, tiotepa, toksyczność płucna, transfuzja płytek krwi, zaburzenia hematologiczne, związek alkilujący - Leksykon leków
Interakcje leku – Tamsunorm Combi 6 mg + 0,4 mg
Tamsunorm Combi, zawierający solifenacynę bursztynian (6 mg) i tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które znacząco wpływają na stężenia obu substancji czynnych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę), powodują wzrost Cmax solifenacyny do 1,5-krotnego i AUC do 2,8-krotnego, a tamsulosyny do 2,2-krotnego (Cmax) i 2,8-krotnego (AUC). Umiarkowane inhibitory, np. werapamil, zwiększają Cmax i AUC tamsulosyny około 2,2-krotnie oraz solifenacyny 1,6-krotnie. Paroksetyna (20 mg/dobę), silny inhibitor CYP2D6, podnosi Cmax tamsulosyny o 1,3 raza i AUC o 1,6 raza. Stosowanie Tamsunorm Combi z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym podawaniu z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną), które mogą obniżać skuteczność terapii przez zmniejszenie stężeń leków.
agonista receptorów cholinergicznych, amitryptylina, antagonista receptorów adrenergicznych alfa1, atenolol, chlormadynon, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, enalapril, furosemid, glibenklamid, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP, ketokonazol, metoklopramid, niedociśnienie objawowe, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, propranolol, R-warfaryna, ryfampicyna, S-warfaryna, silny inhibitor CYP3A4, słaby inhibitor CYP3A4, solifenacyny bursztynian, symwastatyna, tamsulosyny chlorowodorek, teofilina, trichlormetiazyd, układ enzymatyczny cytochromu P450, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, werapamil, właściwości cholinolityczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon w postaci roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego <3 miesiące, niewyrównana niewydolność serca z LVEF <35%, wstrząs kardiogenny), ciężkimi zaburzeniami przewodzenia (ciężka bradykardia, zaburzenia węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy bez stymulatora, blok odnóg pęczka Hisa), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hipo- lub hiperkaliemia), ciężką obturacyjną chorobą płuc oraz miastenią. Ponadto, jednoczesne stosowanie z rytonawirem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia propafenonu i poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii.
astma oskrzelowa, automatyzm węzła zatokowego, blok dystalny, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka bradykardia, działanie inotropowe, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor CYP, miastenia, monitorowanie elektrokardiograficzne, myasthenia gravis, nadwrażliwość na składniki preparatu, nagły zgon sercowy, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, niewydolność nerek, obturacja dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, pauza zatokowa, POChP, propafenonu chlorowodorek, przełom miasteniczny, remodeling mięśnia sercowego, rytonawir, strukturalna choroba serca, stymulator serca, substancja czynna, torsade de pointes, upośledzenie funkcji wątroby, właściwości beta-adrenolityczne, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół arytmogenny, zespół Brugadów - Leksykon leków
Interakcje leku – Esomeprazole Adamed 40 mg
Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej metabolizowany głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Istotne klinicznie są interakcje z inhibitorami proteaz, takimi jak atazanawir i nelfinawir, gdzie obserwuje się znaczące zmniejszenie ich stężeń (np. atazanawir – około 75% redukcji AUC, Cmax i Cmin przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem 40 mg/dobę). Równoległe stosowanie ezomeprazolu z tymi lekami jest przeciwwskazane. Ponadto, ezomeprazol wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%) czy fenytoina (wzrost minimalnego stężenia o 13%), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej korekty dawek. W przypadku metotreksatu i takrolimusu obserwuje się wzrost ich stężeń, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów klinicznych. Supresja kwasu żołądkowego przez ezomeprazol zmienia absorpcję leków zależnych od pH, np. zmniejsza wchłanianie ketokonazolu, itrakonazolu i erlotynibu, a zwiększa biodostępność digoksyny o 10-30%, co jest istotne zwłaszcza u osób starszych.
agregacja płytek, amoksycylina, atazanawir, błona śluzowa żołądka, chinidyna, choroba refluksowa przełyku, cylostazol, CYP2C19, cytochrom P450, cyzapryd, czas krzepnięcia, diazepam, digoksyna, fenytoina, induktor CYP, inhibitor CYP, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, izoenzym, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, metotreksat, naproksen, pH żołądkowe, pochodna kumaryny, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, supresja kwasu żołądkowego, takrolimus, warfaryna, worykonazol, współczynnik INR, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Crosuvo, jest substratem transporterów wątrobowych OATP1B1 i BCRP, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi te transportery, prowadzącymi do istotnego wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększonego ryzyka miopatii. Metabolizm rozuwastatyny przez cytochrom P450 jest minimalny, co ogranicza interakcje z inhibitorami lub induktorami tych enzymów, potwierdzone brakiem klinicznie istotnych interakcji z flukonazolem i ketokonazolem. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax), gemfibrozylem (1,9-krotne zwiększenie AUC i Cmax) oraz innymi lekami lipidowymi, które wymagają dostosowania dawki rozuwastatyny, rozpoczynając od 5 mg/dobę, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej dawce 40 mg bez interakcji. Przeciwwskazane jest stosowanie Crosuvo z cyklosporyną oraz dawką 40 mg w połączeniu z fibratami. Ponadto, leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%, co może mieć znaczenie kliniczne.
aleglitazar, antagonista witaminy K, atazanawir, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka rozuwastatyny, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fosamprenawir, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, ryfampina, rytonawir, sofosbuwir, statyna, sylimaryna, tikagrelor, transporter BCRP, transporter wątrobowy OATP1B1, warfaryna, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidon Medical Valley 534 mg
Pirfenidon, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 (70-80%), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu oraz innych izoenzymów CYP (CYP2C9, 2C19, 2D6, 2E1). Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują aż czterokrotny wzrost ekspozycji na pirfenidon, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. W przypadku innych silnych inhibitorów (np. enoksacyna) zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory, takie jak cyprofloksacyna w dawce 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Należy zachować ostrożność także przy stosowaniu amiodaronu, propafenonu oraz inhibitorów CYP1A2 w połączeniu z silnymi inhibitorami innych izoenzymów CYP, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku i potencjalnych działań niepożądanych.
amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, enoksacyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, induktor CYP1A2, inhibitor CYP, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, omeprazol, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Klozapol 100 mg
Klozapina, jako lek o złożonym profilu farmakologicznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączne stosowanie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi depot ze względu na ryzyko agranulocytozy i trudności w szybkim odstawieniu leku. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest zabronione z uwagi na addycyjne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększające ryzyko zapaści krążeniowej i zaburzeń oddychania. Ponadto klozapina nasila działanie benzodiazepin, opioidów i leków przeciwhistaminowych, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Interakcje z lekami o działaniu przeciwcholinergicznym oraz przeciwnadciśnieniowym mogą nasilać działania niepożądane, takie jak zaparcia, tachykardia czy hipotonia.
agranulocytoza, arytmia, badanie EKG, benzodiazepiny, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie anty-alfa-adrenergiczne, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP, inhibitor CYP, lek hipotensyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, mielosupresja, napad padaczkowy, neutropenia, niedociśnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, SSRI, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zapaść krążeniowa, zatrzymanie serca, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Arsenic trioxide Sandoz 1 mg/ml
Trójtlenek arsenu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT/QTc, co może prowadzić do torsade de pointes oraz całkowitego bloku serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, azytromycyna), leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna) oraz leków powodujących hipokalemię lub hipomagnezemię (diuretyki, amfoterycyna B). Zaleca się ścisłe monitorowanie EKG oraz poziomów elektrolitów (potasu i magnezu) i suplementację w razie potrzeby. Trójtlenek arsenu może również wykazywać działanie hepatotoksyczne, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o znanym działaniu hepatotoksycznym, takich jak tetracykliny, amoksycylina z kwasem klawulanowym, izoniazyd, ryfampicyna, NLPZ, statyny oraz leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy). Regularne monitorowanie parametrów wątrobowych jest wskazane.
amfoterycyna B, antybiotyki makrolidowe, całkowity blok serca, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, fluorochinolon, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP, inhibitor CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hepatotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiałaczkowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, toksyczność wątrobowa, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml
Paklitaksel jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. W terapii raka jajnika zaleca się podawanie paklitakselu przed cisplatyną, aby uniknąć zmniejszenia klirensu paklitakselu o około 20% oraz zwiększonej mielosupresji i ryzyka niewydolności nerek. W leczeniu przerzutowego raka piersi paklitaksel powinien być podany 24 godziny po doksorubicynie, aby zapobiec zmniejszeniu wydalania doksorubicyny i jej metabolitów oraz ograniczyć ryzyko kardiotoksyczności. Inhibitory CYP2C8 i CYP3A4, takie jak ketokonazol, erytromycyna, fluoksetyna, gemfibrozyl, klopidogrel oraz inhibitory proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir), mogą zwiększać stężenie paklitakselu i nasilać jego toksyczność, natomiast induktory tych enzymów (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, efawirenz, newirapina) obniżają jego stężenie, zmniejszając skuteczność terapii.
biotransformacja, cisplatyna, cymetydyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksorubicyna, efawirenz, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor enzymu, indynawir, inhibitor CYP, inhibitor proteazy HIV, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, klirens paklitakselu, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczny, mielosupresja, mięsak Kaposiego, nelfinawir, newirapina, niewydolność nerek, nowotwór ginekologiczny, paklitaksel, przerzutowy rak piersi, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir