Właściwości farmakokinetyczne
Banavin 20 mg

Wortioksetyna, substancja czynna preparatu Banavin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 75% oraz powolnym wchłanianiem, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 7-11 godzinach. Po podaniu dawek 5-20 mg/dobę, Cmax mieści się w zakresie 9-33 ng/ml. Lek wykazuje intensywną dystrybucję pozanaczyniową (Vss = 2600 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (98-99%), niezależne od stężenia. Wortioksetyna jest metabolizowana głównie przez CYP2D6, z udziałem CYP3A4/5 i CYP2C9, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania wynosi około 66 godzin, co skutkuje kumulacją leku (wskaźnik 5-6) i osiągnięciem stanu stacjonarnego po około 2 tygodniach stosowania. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-60 mg/dobę, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawki.

Substancja czynna

Właściwości farmakokinetyczne wortioksetyny

Wortioksetyna, substancja czynna zawarta w preparacie Banavin, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które są istotne z punktu widzenia jej zastosowania terapeutycznego. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tego leku z podziałem na poszczególne procesy.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, wortioksetyna jest dobrze wchłaniana, chociaż proces ten zachodzi stosunkowo powoli. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 7-11 godzinach od przyjęcia leku. Po podaniu wielokrotnych dawek wynoszących 5, 10 lub 20 mg/dobę, średnie wartości Cmax mieściły się w zakresie od 9 do 33 ng/ml. Bezwzględna biodostępność wortioksetyny wynosi 75%. Istotne jest, że spożywanie pokarmu nie wpływa na parametry farmakokinetyczne leku, co nie wymaga specjalnych zaleceń odnośnie przyjmowania wortioksetyny w stosunku do posiłków.2

Dystrybucja

Wortioksetyna charakteryzuje się intensywną dystrybucją pozanaczyniową, o czym świadczy duża średnia objętość dystrybucji (Vss) wynosząca 2600 l. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – wskaźnik wiązania wynosi 98-99%. Co ważne, wiązanie to wydaje się być niezależne od stężenia wortioksetyny w osoczu, co może mieć znaczenie przy stosowaniu różnych dawek terapeutycznych.3

Metabolizm

Wortioksetyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Głównym szlakiem metabolicznym jest oksydacja katalizowana przez izoenzym CYP2D6, natomiast w mniejszym stopniu metabolizm zachodzi przy udziale izoenzymów CYP3A4/5 i CYP2C9. Kolejnym etapem przemian metabolicznych jest sprzęganie z kwasem glukuronowym. Warto podkreślić, że główny metabolit wortioksetyny jest farmakologicznie nieaktywny.4

W badaniach interakcji typu lek-lek nie zaobserwowano hamującego ani indukującego wpływu wortioksetyny na izoenzymy CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4/5. Dodatkowo wortioksetyna jest słabym substratem i inhibitorem glikoproteiny P (P-gp).5

Eliminacja

Średni okres półtrwania eliminacji wortioksetyny wynosi 66 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 33 l/h. Eliminacja metabolitów wortioksetyny zachodzi głównie drogą nerkową – około 2/3 nieaktywnych metabolitów jest wydalane z moczem. Pozostała 1/3 metabolitów wydalana jest z kałem. Jedynie nieznaczne ilości niezmienionej wortioksetyny są wydalane z kałem.6

Stężenia wortioksetyny w osoczu w stanie stacjonarnym są osiągane po około 2 tygodniach stosowania. Wskaźnik kumulacji wynosi 5-6 na podstawie AUC0-24h po podaniu wielokrotnych dawek od 5 do 20 mg/dobę, co jest zgodne z długim okresem półtrwania leku.7

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka wortioksetyny wykazuje charakter liniowy i nie zależy od czasu w zakresie badanych dawek (2,5 do 60 mg/dobę). Oznacza to, że zwiększenie dawki powoduje proporcjonalny wzrost stężenia leku w osoczu, co jest korzystną cechą z punktu widzenia przewidywalności efektów terapeutycznych.8

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U zdrowych pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) zaobserwowano zwiększenie narażenia na wortioksetynę o 27% (zarówno Cmax jak i AUC) w porównaniu ze zdrowymi młodymi osobami (≤45 lat) po podaniu wielokrotnych dawek wynoszących 10 mg/dobę. Ze względu na te różnice, u pacjentów w wieku ≥65 lat zaleca się rozpoczynanie terapii od najmniejszej skutecznej dawki 5 mg wortioksetyny raz na dobę. Ponadto należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu dawek większych niż 10 mg wortioksetyny raz na dobę w tej grupie wiekowej.9

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi) po podaniu pojedynczej dawki wortioksetyny zaobserwowano niewielki wzrost narażenia na lek (do 30%) w porównaniu z odpowiednio dobranymi zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych dializie jedynie niewielka część wortioksetyny była usuwana podczas tego zabiegu – AUC i Cmax były odpowiednio o 13% i 27% mniejsze po podaniu pojedynczej dawki 10 mg wortioksetyny. Na podstawie tych wyników nie ma konieczności dostosowania dawki wortioksetyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.10

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzono badania farmakokinetyki wortioksetyny u osób z różnym stopniem zaburzeń czynności wątroby, ocenianych według skali Child-Pugh (kryteria A, B lub C). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zmiany w AUC były mniejsze o mniej niż 10% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zmiany AUC były większe o 10%. Zmiany Cmax były o mniej niż 25% mniejsze we wszystkich grupach. Na podstawie tych wyników nie jest wymagana modyfikacja dawki wortioksetyny zależnie od czynności wątroby.11

Typy genów CYP2D6

Polimorfizm genetyczny izoenzymu CYP2D6 ma istotny wpływ na farmakokinetykę wortioksetyny:

  • U osób ze słabym metabolizmem za pośrednictwem CYP2D6 stężenie wortioksetyny w osoczu było około dwukrotnie większe niż u osób z dobrym funkcjonowaniem tego enzymu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu silnych inhibitorów CYP3A4/2C9 osobom ze słabym metabolizmem CYP2D6, gdyż może to spowodować jeszcze większe narażenie na lek.12
  • U osób z ultraszybkim metabolizmem za pośrednictwem CYP2D6 osoczowe stężenie wortioksetyny podawanej w dawce 10 mg/dobę mieściło się w zakresie wartości odnotowanych dla osób z intensywnym metabolizmem otrzymujących dawki 5-10 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie można rozważyć dostosowanie dawki.13

Dzieci i młodzież

Parametry farmakokinetyczne wortioksetyny u dzieci i młodzieży (7-17 lat) z dużymi zaburzeniami depresyjnymi, otrzymujących doustnie dawki od 5 do 20 mg raz na dobę, były charakteryzowane przy użyciu analiz modelu populacyjnego. Dane pochodziły z badania farmakokinetycznego oraz dwóch badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku. Stwierdzono, że parametry farmakokinetyczne wortioksetyny u dzieci i młodzieży były podobne do tych obserwowanych u osób dorosłych.14

Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Biodostępność 75% Bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym
Czas do Cmax 7-11 godzin Powolne wchłanianie
Średnie wartości Cmax 9-33 ng/ml Po dawkach 5-20 mg/dobę
Objętość dystrybucji (Vss) 2 600 l Intensywna dystrybucja pozanaczyniowa
Wiązanie z białkami osocza 98-99% Niezależne od stężenia leku
Główne enzymy metabolizujące CYP2D6, CYP3A4/5, CYP2C9 CYP2D6 – najważniejszy
Okres półtrwania 66 godzin Długi okres półtrwania
Klirens po podaniu doustnym 33 l/h
Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego ok. 2 tygodnie
Wskaźnik kumulacji 5-6 Na podstawie AUC0-24h
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl