dystrybucja pozanaczyniowa

Dystrybucja pozanaczyniowa oznacza proces, w którym substancja (najczęściej lek) przemieszcza się z krwiobiegu do tkanek i narządów. Jest to kluczowy etap farmakokinetyki, zachodzący po wchłonięciu i transporcie leku przez krew do miejsc docelowych w organizmie.

Dystrybucja pozanaczyniowa zależy od wielu czynników, takich jak lipofilność leku, stopień wiązania z białkami osocza, przepływ krwi przez dany narząd oraz obecność barier fizjologicznych (np. bariera krew-mózg). Substancje o wysokiej lipofilności łatwiej przechodzą przez błony komórkowe, osiągając wyższe stężenia w tkankach.

W praktyce klinicznej znajomość dystrybucji pozanaczyniowej ma istotne znaczenie dla doboru odpowiedniej dawki leku, przewidywania jego działania terapeutycznego oraz potencjalnych działań niepożądanych. Wpływa również na objętość dystrybucji (Vd) – parametr farmakokinetyczny określający stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paclitaxelum Accord 6 mg/ml

Paclitaxelum Accord, podawany dożylnie w dawkach 135 mg/m² i 175 mg/m² w 3-godzinnym lub 24-godzinnym wlewie, wykazuje dwufazowy spadek stężenia w osoczu oraz nieliniową farmakokinetykę, gdzie wzrost dawki o 30% skutkuje nieproporcjonalnym wzrostem Cmax o 75% i AUC o 81%. Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmują okres półtrwania od 3 do 52,7 godziny, klirens całkowity w zakresie 11,6-24,0 l/godz/m² oraz objętość dystrybucji 198-688 l/m², co wskazuje na szeroką dystrybucję pozanaczyniową i wysokie wiązanie z tkankami. U pacjentów z rakiem piersi (n=19) po dawce 100 mg/m² w 3-godzinnym wlewie średnie wartości to: Cmax 1530 ng/ml, AUC 5619 ng×godz/ml, klirens 20,6 l/godz/m², objętość dystrybucji 291 l/m² oraz okres półtrwania 23,7 godziny. Paklitaksel wiąże się z białkami osocza w 89-98%, a jego eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy (CYP2C8, CYP3A4) i wydalanie z żółcią, z minimalnym wydalaniem nerkowym (1,3-12,6% dawki). Nie stwierdzono kumulacji leku przy powtarzanych kursach terapii.
cytochrom P450, doksorubicyna, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja układowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, rak piersi, roztwór do infuzji, stężenie w osoczu, wiązanie tkankowe, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wydzielanie żółciowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 30 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (87%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (3-5 godzin). Wchłanianie nie jest modyfikowane przez spożycie tłustych posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, którego stężenie stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Eliminacja leku jest zależna od fenotypu metabolizmu CYP2D6, z okresem półtrwania wynoszącym około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a wydalanie odbywa się głównie drogą metaboliczną, z 27% dawki wydalanej z moczem i 60% z kałem, przy minimalnym udziale postaci niezmienionej.
arypiprazol, biotransformacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schizofrenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 20 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącym 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z pozorną objętością dystrybucji 4,9 l/kg oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC substancji macierzystej. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens arypiprazolu wynosi 0,7 mL/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym.
albumina, Arpixor, arypiprazol, białko osocza, biodostępność, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka arypiprazolu, faza eliminacji, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tialorid 5 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Tialorid zawiera 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem, działaniem diuretycznym rozpoczynającym się po około 2 godzinach i maksymalnym efektem po 3-6 godzinach, z czasem działania 6-12 godzin po pojedynczej dawce. Jego działanie hipotensyjne rozwija się stopniowo, widoczne po 3-4 dniach stosowania. Amiloryd wchłania się w około 50%, jednak obecność pokarmu obniża ten wskaźnik do około 30%. Efekt moczopędny amilorydu pojawia się po 2 godzinach i utrzymuje się 10-12 godzin, a przy wyższych dawkach czas działania może przekroczyć 24 godziny. Maksymalne stężenie amilorydu (38-48 ng/ml) osiągane jest po 3-4 godzinach od podania dawki 20 mg.
amiloryd chlorowodorek, bariera krew-mózg, bariera łożyska, brak metabolizmu, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, efekt moczopędny, farmakokinetyka, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, mleko kobiece, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, obniżenie ciśnienia, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń pozakomórkowa, stężenie w osoczu, tiazyd, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asduter 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter 15 mg, cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, w tym tłustych, bez wpływu na farmakokinetykę. Arypiprazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu i istotnie przyczynia się do efektu farmakologicznego.
AUC, białka surowicy, biodostępność leku, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka arypiprazolu, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, schizofrenia, stężenie w osoczu, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, zdolność metaboliczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Tialorid mite zawiera amilorydu chlorowodorek (2,5 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), które wykazują różne właściwości farmakokinetyczne wpływające na ich działanie terapeutyczne. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się zróżnicowanym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, szybkim początkiem działania po około 2 godzinach oraz maksymalnym efektem po 3-6 godzinach, z czasem działania diuretycznego 6-12 godzin. Pełne działanie hipotensyjne obserwuje się po 3-4 dniach stosowania. Amiloryd ma umiarkowaną biodostępność (~50%, zmniejszoną do 30% w obecności pokarmu), efekt diuretyczny pojawia się po około 2 godzinach i utrzymuje do 10-12 godzin, a przy większych dawkach nawet do 24 godzin. Maksymalne stężenie amilorydu (38-48 ng/ml) osiągane jest po 3-4 godzinach od podania dawki 20 mg.
amilorydu chlorowodorek, bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie hipotensyjne, efekt diuretyczny, efekt moczopędny, efekt przeciwnadciśnieniowy, hydrochlorotiazyd, kanalik proksymalny, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 15 mg

Arypiprazol, lek przeciwpsychotyczny z grupy psycholeptyków (kod ATC: N05AX12), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 3-5 godzin. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez spożycie tłustych posiłków. Arypiprazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 L/kg mc.) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania eliminacyjnego jest długi i zmienny genetycznie: około 75 godzin u szybkich metabolizerów CYP2D6 i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 mL/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (60%) i moczem (27%), przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku (mniej niż 1% z moczem, 18% z kałem).
arypiprazol, badanie przedkliniczne, białko osocza, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt pierwszego przejścia, fenotyp szybkiego metabolizmu, genotoksyczność, hydroksylacja, izoenzym cytochromu P450, kamica żółciowa, klirens całkowity, klirens wątrobowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, metabolizm przedukładowy, mineralizacja kości, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, siarczanowe sprzężone związki, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 15 mg

Aripiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania aripiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u metabolizerów szybkich i 146 godzin u metabolizerów wolnych. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym. Eliminacja leku odbywa się w 27% z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej, a około 18% z kałem.
Arpixor, arypiprazol, biodostępność doustna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens wątrobowy, krzywa stężenia od czasu, maksymalne stężenie substancji czynnej, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 10 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków, w tym wysokotłuszczowych. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji wynoszącą 4,9 L/kg masy ciała oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), głównie albuminami, co ma istotne znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym i przyczynia się do efektu terapeutycznego.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, enzymy CYP, faza eliminacji, hydroksylacja, interakcja lekowa, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie żółciowe, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Somatuline Autogel 120 mg/dawkę

Somatuline Autogel zawiera lanreotyd w dawkach 60, 90 i 120 mg, podawany w formie roztworu do głębokich wstrzyknięć podskórnych. U zdrowych ochotników Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągnięte po 7-12 godzinach, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. Bezwzględna biodostępność wynosiła 69-78%. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia szczytu wynosił 6-24 godziny. Po 4 tygodniach stężenia w surowicy wynosiły 0,7-1,4 ng/ml. W stanie stabilnym, przy podawaniu co 4 tygodnie, Cmax u pacjentów z akromegalią wynosiło 3,8-7,7 ng/ml, a Cmin 1,8-3,8 ng/ml, z umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). U pacjentów z guzami GEP-NET stosujących dawkę 120 mg, Cmax w stanie stacjonarnym wynosiło 13,9 ± 7,44 ng/ml, a Cmin 6,56 ± 1,99 ng/ml, z pozornym okresem półtrwania około 50 dni.
akromegalia, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dystrybucja pozanaczyniowa, faza stacjonarna, guzy GEP-NET, kinetyka pierwszego rzędu, klirens całkowity, lanreotyd, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, octan, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, podeszły wiek, półokres eliminacji, pozorny okres półtrwania, Somatuline Autogel, stężenie w surowicy, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Explemed 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna preparatu Explemed (dostępnego w dawkach 10 mg, 15 mg i 30 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-5 godzinach. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który odpowiada za około 40% AUC w stanie stacjonarnym. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez spożycie tłustych posiłków, co umożliwia podawanie preparatu niezależnie od posiłków.
albuminy osocza, arypiprazol, AUC, biodostępność, biotransformacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripsan 15 mg

Aripiprazol, substancja czynna leku Aripsan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-5 godzinach. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, w tym bogatych w tłuszcze, co ułatwia stosowanie kliniczne. Objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, głównie z albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC aripiprazolu. Okres półtrwania leku jest długi i zmienny w zależności od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zdolność metaboliczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myrelez 120 mg

Lanreotyd, substancja czynna Myrelez, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne zależne od drogi podania i dawki. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosiła 16,1 l, klirens 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Wydalanie z moczem i kałem jest minimalne (<5% i <0,5%), co wskazuje na niewielkie wydalanie z żółcią. Po głębokim podskórnym podaniu dawek 60, 90 i 120 mg obserwowano maksymalne stężenia (Cmax) odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml osiągane po 7-12 h, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. Bezwzględna biodostępność wynosiła 69-78%. W stanie stacjonarnym po 4 iniekcjach co 4 tygodnie Cmax wynosiło 3,8-7,7 ng/ml, a Cmin 1,8-3,8 ng/ml, z umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Kinetyka uwalniania u pacjentów z akromegalią była liniowa, a stężenia w surowicy porównywalne do wcześniejszych form leku.
AUC, biodostępność, Cmax, dystrybucja leku, dystrybucja pozanaczyniowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, GEP-NET, guzy neuroendokrynne, iniekcja podskórna, kinetyka pierwszego rzędu, kinetyka uwalniania, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lanreotyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiek podeszły, wskaźnik fluktuacji, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole Aurovitas 30 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 87% po podaniu doustnym, z Tmax osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje rozległą dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania leku jest zmienny i wynosi około 75 godzin u osób z wysoką aktywnością CYP2D6 oraz około 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie wątrobowy. Wydalanie radioaktywności po podaniu [¹⁴C] arypiprazolu odbywa się w 27% z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane niezmienione z moczem, a około 18% z kałem, co potwierdza intensywny metabolizm.
arypiprazol, AUC, CYP2D6, CYP3A4, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Właściwości farmakokinetyczne

Lanreotyd, analog somatostatyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od formulacji i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Po głębokim podskórnym podaniu preparatów Myrelez i Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągając maksimum w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia maksimum wynosił 6-24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78%. Wydalanie lanreotydu jest minimalne: mniej niż 5% z moczem i mniej niż 0,5% z kałem.
akromegalia, analog somatostatyny, biodostępność bezwzględna, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka liniowa, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, uwalnianie dwufazowe, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.

Produkt leczniczy GluaMet zawiera wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) i wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem obu substancji podawanych osobno. Wildagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,7 h na czczo), wysoką biodostępnością (85%) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Metabolizm wildagliptyny obejmuje głównie hydrolizę do nieaktywnego metabolitu LAY 151 (57% dawki), bez istotnego udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wildagliptyna jest wydalana głównie z moczem (85%), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Metformina osiąga Cmax po około 2,5 h, ma biodostępność 50-60%, jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki, a jej okres półtrwania wynosi około 6,5 h. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę metforminy, zmniejszając Cmax o 26% i AUC o 7% przy dawce 1000 mg, a także opóźniając Tmax z 2 do 4 godzin, natomiast nie wpływa istotnie na wildagliptynę.
AUC, biorównoważność, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka, hydroliza wildagliptyny, izoenzym CYP 1A2, izoenzym CYP 2C8, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 2D6, izoenzym CYP 2E1, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, metformina, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa IV, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe, wysycalność wchłaniania, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit 5 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aribit, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (87%) z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Metabolizm przedukładowy jest minimalny, a spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania względem posiłków. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%), głównie albuminą. W stanie stacjonarnym aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC arypiprazolu, co wskazuje na jego istotny udział w działaniu farmakologicznym.
arypiprazol, AUC, badanie farmakokinetyczne, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dealkilacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja na substancję czynną, farmakokinetyka arypiprazolu, hydroksylacja, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Arypiprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Arypiprazol wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 87% oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynoszący 3-5 godzin. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (4,9 l/kg) i silnym (>99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Okres półtrwania leku jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika w moczu i 60% w kale, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
aktywność CYP2D6, AUC, biodostępność, choroba nerek, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, induktor CYP1A2, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, szybki metabolizer, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myrelez 90 mg

Lanreotyd, substancja aktywna Myrelez, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania i dawki. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, całkowity klirens 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 godziny. Po głębokim podskórnym podaniu dawek 60, 90 i 120 mg obserwuje się maksymalne stężenia (Cmax) odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągane w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym 23,3-30,1 dni. Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78,4%. W stanie stacjonarnym, po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, Cmax wynosi 3,8-7,7 ng/ml, a Cmin 1,8-3,8 ng/ml, z umiarkowanym wskaźnikiem fluktuacji 81-108%. U pacjentów z akromegalią i guzami GEP-NET farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 4-5 iniekcjach. W populacji GEP-NET przy dawce 120 mg Cmax w stanie stacjonarnym wynosi 13,9 ± 7,44 ng/ml, Cmin 6,56 ± 1,99 ng/ml, a pozorny okres półtrwania 49,8 ± 28,0 dni.
akromegalia, analiza farmakokinetyczna, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, czas eliminacji, dystrybucja pozanaczyniowa, iniekcja podskórna, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, lanreotyd, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podeszły wiek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w fazie stacjonarnej, wskaźnik fluktuacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 30 mg

Aripiprazol, substancja czynna leku Aricogan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99% dla aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu). Metabolizm aripiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania aripiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz około 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens leku wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek, procesy metaboliczne, schizofrenia, szybki metabolizer, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit ODT 10 mg

Aripiprazol w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Aribit ODT) charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną wynoszącą 87% oraz umiarkowanym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu, wynoszącym 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji około 4,9 l/kg oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% pola pod krzywą stężenia (AUC) i ma istotny udział w efekcie terapeutycznym. Okres półtrwania leku jest długi i zależy od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, co wskazuje na dominujący klirens wątrobowy. Wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (<1%), natomiast około 18% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej.
albumina, arypiprazol, białko osocza, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, ciężka choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, czas do osiągnięcia Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie substancji czynnej w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 400 mg

Bosutynib, dostępny w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z medianą tmax wynoszącą 6 godzin oraz biodostępnością 34% po dawce 500 mg podanej podczas posiłku. W zakresie dawek 200–600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, które są istotnie zwiększone przez obecność pokarmu (Cmax 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94–96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z dominującymi metabolitami M2, M5 i M6, które mają ≤ 5% aktywności biologicznej leku. Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%).
białaczka Philadelphia, bilans masy, biodostępność leku, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka bosutynibu, farmakokinetyka populacyjna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, metabolizm wątrobowy, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, trudność w połykaniu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit 15 mg

Arypiprazol w preparacie Aribit charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną na poziomie 87% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez posiłki wysokotłuszczowe, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Substancja czynna wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację oraz N-dealkilację. W krążeniu dominująca jest postać niezmieniona leku, natomiast aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC, przyczyniając się do efektu farmakologicznego.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dawkowanie pediatryczne, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, enzymy cytochromu P450, farmakokinetyka, klirens całkowity, klirens wątrobowy, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 30 mg

Arpiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu 3-5 godzin. Lek wykazuje minimalny metabolizm przedukładowy, a spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa na jego farmakokinetykę. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a zarówno arypiprazol, jak i jego aktywny metabolit dehydroarypiprazol wiążą się z białkami osocza w ponad 99%. Metabolizm wątrobowy odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, z udziałem trzech szlaków: dehydrogenacji, hydroksylacji i N-dealkilacji. Aktywny metabolit stanowi około 40% AUC arypiprazolu, co podkreśla jego znaczenie w działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością enzymu. Całkowity klirens leku to 0,7 ml/min/kg, głównie wątrobowy.
aktywny metabolit, arypiprazol, białko osocza, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dystrybucja pozanaczyniowa, klirens arypiprazolu, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Amiloryd – Właściwości farmakokinetyczne

Amiloryd, substancja czynna preparatów Tialorid i Tialorid mite, wykazuje umiarkowaną biodostępność około 50%, która ulega obniżeniu do około 30% przy jednoczesnym przyjmowaniu z pokarmem. Po podaniu doustnym dawki 5-10 mg działanie moczopędne rozpoczyna się po około 2 godzinach i utrzymuje przez 10-12 godzin, z możliwością wydłużenia do ponad 24 godzin przy wyższych dawkach. Maksymalne stężenie (Cmax) 38-48 ng/ml osiągane jest po 3-4 godzinach od podania dawki 20 mg. Amiloryd charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (350-380 l), co wskazuje na intensywną dystrybucję pozanaczyniową. Substancja jest wydalana głównie w postaci niezmienionej – około 50% z moczem i 40% z kałem w ciągu 72 godzin, a okres półtrwania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi 6-9 godzin.
bariera łożyska, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie moczopędne, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stan obrzękowy, stężenie maksymalne, substancja czynna, Tialorid mite, wydalanie leku, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wchłaniania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – PHINGROUM 100 mg

Farmakokinetyka sytagliptyny cechuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-4 godziny oraz wysoką biodostępnością około 87%. Po dawce 100 mg u osób zdrowych średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax 950 nM. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (38%) i ograniczony metabolizm, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, z dominującą eliminacją nerkową – około 79% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania t1/2 wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min. Sytagliptyna jest substratem dla hOAT-3 i glikoproteiny P, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z innymi transporterami ani enzymami cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Podawanie leku jest możliwe niezależnie od posiłków, w tym bogatych w tłuszcze.
aktywne wydzielanie kanalikowe, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, cytochrom CYP2C8, cytochrom CYP3A4, dystrybucja pozanaczyniowa, eliminacja sytagliptyny, enzym DPP-4, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm sytagliptyny, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Sandoz 20 mg

Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Ekspozycja na lek (AUCτ) rośnie niemal proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Pokarm, zarówno bogatotłuszczowy, jak i niskotłuszczowy, powoduje niewielkie, nieklinicznie istotne zwiększenie AUC (odpowiednio o 14% i 21%). Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (47% CV) niż z posiłkiem (32-39% CV). Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 l, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm leku jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a klirens pozorny po podaniu doustnym to 363,8 l/godzinę (CV 81,3%). Eliminacja odbywa się głównie przez kał (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie z moczem stanowi 4% dawki (0,1% niezmienionego leku).
ALL Ph+, białka osocza, biodostępność, biotransformacja leku, Cmax, CYP3A4, dazatynib, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, metabolizm leku, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie metabolitów, T½, Tmax, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 20 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (87%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 4,9 L/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%), głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku macierzystego. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu CYP2D6 i wynosi od 75 do 146 godzin, co ma istotne znaczenie dla dawkowania i monitorowania terapii. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobowo-żółciową, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku z moczem (<1%).
aripiprazol, badanie toksykologiczne, cytochrom P450, dehydroaripiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie teratogenne, efekt pierwszego przejścia, fenotyp szybkiego metabolizmu, hydroksylacja, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kamica żółciowa, klirens wątrobowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny enzymu, powinowactwo do białek osocza, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Sandoz 100 mg

Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny u dorosłych i 0,5-6 godzin u dzieci. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 25-120 mg dwa razy na dobę, a okres półtrwania wynosi średnio 5-6 godzin u dorosłych oraz 2-5 godzin u pacjentów pediatrycznych. Objętość dystrybucji jest znaczna (2505 l, CV 93%), a wiązanie z białkami osocza wysokie (~96%). Dazatynib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co implikuje potencjalne interakcje lekowe. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (4% dawki, 0,1% niezmienionego leku). Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (CV 47%) niż po posiłku (CV 32-39%), jednak wpływ pożywienia na ekspozycję nie jest klinicznie istotny.
AUCτ, białaczka limfoblastyczna Ph+, białaczka oporna na leczenie, biodostępność leku, Cmax, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja lekowa, ekspozycja na dazatynib, enzym CYP3A4, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka populacyjna, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, metabolity w osoczu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła białaczka szpikowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Banavin 20 mg

Wortioksetyna, substancja czynna preparatu Banavin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 75% oraz powolnym wchłanianiem, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 7-11 godzinach. Po podaniu dawek 5-20 mg/dobę, Cmax mieści się w zakresie 9-33 ng/ml. Lek wykazuje intensywną dystrybucję pozanaczyniową (Vss = 2600 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (98-99%), niezależne od stężenia. Wortioksetyna jest metabolizowana głównie przez CYP2D6, z udziałem CYP3A4/5 i CYP2C9, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania wynosi około 66 godzin, co skutkuje kumulacją leku (wskaźnik 5-6) i osiągnięciem stanu stacjonarnego po około 2 tygodniach stosowania. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-60 mg/dobę, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawki.
Banavin, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, duże zaburzenia depresyjne, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, inhibitor CYP, inhibitor glikoproteiny p, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, metabolit leku, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, słaby metabolizm, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, ultraszybki metabolizm, wchłanianie leku, wortioksetyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 5 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan dostępnego w dawkach 5, 10, 15 i 30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (87%) po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: u szybkich metabolizerów wynosi około 75 godzin, a u wolnych metabolizerów około 146 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobową, z klirensem całkowitym 0,7 ml/min/kg, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% arypiprazolu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
Aricogan, arypiprazol, biodostępność, choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izotop węgla, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz Tmax wynoszącym 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC i wykazuje podobne powinowactwo do receptorów dopaminowych jak związek macierzysty. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, dominującą rolę odgrywa klirens wątrobowy, a eliminacja z moczem jest minimalna (<1% niezmienionego leku).
albuminy osocza, arypiprazol, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja arypiprazolu, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna leku, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, receptor dopaminowy, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asduter 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-5 godzinach. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez spożycie posiłków wysokotłuszczowych. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, obejmując dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, odpowiada za około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym, co podkreśla jego istotną rolę w działaniu terapeutycznym. Okres półtrwania arypiprazolu wykazuje dużą zmienność zależną od fenotypu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, dominujący jest klirens wątrobowy.
albuminy osocza, białka osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie terapeutyczne, enzym CYP, farmakokinetyka, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą, proces metaboliczny, schizofrenia, stężenie w osoczu, szlak biochemiczny, szybki metabolizer, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)

Joheksol, zawarty w preparacie Omnipaque w stężeniu 518 mg/ml (240 mg jodu/ml), jest niejonowym, monomerycznym, trójjodowym środkiem kontrastującym o charakterystycznych właściwościach farmakokinetycznych. Po dożylnym podaniu wykazuje natychmiastową biodostępność i szybką dystrybucję w przestrzeni pozanaczyniowej, z niskim (<2%) wiązaniem z białkami osocza. Nie ulega metabolizmowi, co potwierdza brak wykrywalnych metabolitów, a eliminacja odbywa się niemal wyłącznie przez nerki – blisko 100% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin. Maksymalne stężenie w moczu osiągane jest około 1 godziny po podaniu, a czas połowicznej eliminacji wynosi 2 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
biodostępność, biotransformacja, czas połowicznej eliminacji, dystrybucja pozanaczyniowa, funkcja nerek, joheksol, klirens nerkowy, lepkość roztworu, Omnipaque, osmolalność, radiologiczny środek kontrastujący, roztwór izotoniczny, środek kontrastowy niejonowy, środek kontrastujący, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripilek 30 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aripilek, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 3-5 godzin po podaniu. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje rozległą dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Arypiprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadzącemu do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC i istotnie wpływa na efekt farmakologiczny leku.
albuminy osocza, arypiprazol, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, hydroksylacja, klirens arypiprazolu, klirens wątrobowy, lek macierzysty, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ipinzan 50 mg + 850 mg

Produkt leczniczy Ipinzan zawiera wildagliptynę i metforminy chlorowodorek, wykazując biorównoważność z oddzielnym podawaniem obu substancji w dawkach 50 mg + 500 mg, 50 mg + 850 mg oraz 50 mg + 1000 mg. Wildagliptyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax ~1,7 h na czczo) i wysoką biodostępnością (85%), z niewielkim wiązaniem z białkami osocza (9,3%) oraz objętością dystrybucji Vss 71 l. Metabolizm wildagliptyny obejmuje 69% dawki, głównie do nieaktywnego metabolitu LAY 151, bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja wildagliptyny odbywa się głównie przez nerki (85%), z okresem półtrwania około 3 h po podaniu doustnym. Metformina osiąga Tmax około 2,5 h, z biodostępnością 50-60%, niskim wiązaniem z białkami i objętością dystrybucji 63-276 l. Metformina nie ulega metabolizmowi i jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 h.
białko osocza, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka nieliniowa, inhibitor DPP-4, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, nieaktywny farmakologicznie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, wchłanianie leku, wildagliptyna i metformina, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit 30 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aribit, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (87%) oraz szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu (3-5 godzin). Absorpcja nie jest modyfikowana przez spożycie posiłków wysokotłuszczowych. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%), co może mieć implikacje w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC substancji czynnej i istotnie przyczynia się do efektu terapeutycznego.
aripiprazolum, arypiprazol, AUC, biodostępność, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostosowanie dawki, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka arypiprazolu, faza eliminacji, hydroksylacja, interakcja lekowa, izotop węgla, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, proces metaboliczny, stan stacjonarny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra-swift 30 mg

Apra-swift, zawierający arypiprazol w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do tabletek powlekanych, co umożliwia ich zamienność. Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (87%) oraz osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 3-5 godzinach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, a aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC. Objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, co ma znaczenie dla czasu działania i potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z wysoką aktywnością oraz 146 godzin u osób z niską aktywnością tego enzymu.
absorpcja leku, aktywność CYP2D6, arypiprazol, AUC, biodostępność leku, biorównoważność, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja leku, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schizofrenia, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne leku, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripsan 5 mg

Arypiprazol cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-5 godzinach od podania. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), co przekłada się na długi okres półtrwania. Ten ostatni różni się w zależności od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Arypiprazol jest metabolizowany głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a jego aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC leku, co ma istotne znaczenie kliniczne. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z kałem (60%) i moczem (27%), przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
albumina osocza, arypiprazol, białko osocza, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, induktor enzymu, inhibitor enzymu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wolny metabolizer, zdolność metaboliczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pozakonazol Altan 300 mg

Pozakonazol Altan w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji wykazuje farmakokinetykę proporcjonalną do dawki w zakresie terapeutycznym 200-300 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 90-minutowej infuzji dawki 300 mg na poziomie 3280 ng/mL (CV 74%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (261 L) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>98%). Okres półtrwania wynosi około 27 godzin, a klirens średnio 7,3 L/h. Eliminacja pozakonazolu odbywa się głównie drogą jelitowo-wątrobową (77% dawki w kale, z czego 66% to postać niezmieniona), natomiast wydalanie nerkowe jest minimalne (14% dawki, <0,2% w formie niezmienionej). W terapii zakażeń Aspergillus istotne jest osiągnięcie wskaźnika AUC/MIC około 200 dla skuteczności klinicznej. Farmakokinetyka nie różni się istotnie między płciami, grupami wiekowymi ani w łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek (Clcr ≥20 mL/min/1,73 m²), co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
Aspergillus, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, metabolit aktywny, metabolit oksydacyjny, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, powolna eliminacja, przełomowe zakażenie grzybicze, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg

Produkt leczniczy Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma łączy wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wykazując biorównoważność z oddzielnym podawaniem tych substancji w dawkach 50 mg + 500 mg, 50 mg + 850 mg oraz 50 mg + 1000 mg. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%), szybkim wchłanianiem (Tmax 1,7 h na czczo, 2,5 h z pokarmem) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Metabolizm wildagliptyny obejmuje głównie hydrolizę (69% dawki), bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja wildagliptyny odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Metformina wykazuje biodostępność 50-60% (tabletka 500 mg), Tmax około 2,5 h, z minimalnym wiązaniem z białkami osocza i brakiem metabolizmu, a jej eliminacja odbywa się wyłącznie przez wydzielanie nerkowe, z okresem półtrwania około 6,5 godziny. Pokarm wpływa na farmakokinetykę metforminy, zmniejszając Cmax o 26% i AUC o 7% przy dawce 50 mg + 1000 mg, co może opóźniać Tmax z 2 do 4 godzin.
AUC, biodostępność leku, biorównoważność, dystrybucja pozanaczyniowa, enzymy CYP 450, farmakokinetyka leku, induktory enzymatyczne, inhibitory enzymatyczne, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, peptydaza dipeptydylowa IV, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne leku, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wildagliptyna, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, wydzielanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna preparatu Aribit, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (87%) z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 3-5 godzin. Lek charakteryzuje się minimalnym metabolizmem pierwszego przejścia oraz brakiem wpływu posiłków bogatych w tłuszcze na farmakokinetykę, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Arypiprazol ma dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) i silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm wątrobowy odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym.
Aribit, arypiprazol, AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biotransformacja arypiprazolu, Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, enzymy CYP, hydroksylacja, izoenzymy cytochromu P450, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2D6, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, substancja czynna, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aryfrenix 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aryfrenix, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz dobrym wchłanianiem, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin. Posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Arypiprazol wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Okres półtrwania leku jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie wątrobowy.
arypiprazol, AUC, biodostępność leku, Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzymy CYP3A4 i CYP2D6, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens arypiprazolu, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami surowicy, zdolność metaboliczna, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripilek 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aripilek, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) wynoszącym 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z pozorną objętością dystrybucji 4,9 l/kg oraz bardzo wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się intensywnie w wątrobie, głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens leku wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym.
arypiprazol, AUC, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka pediatryczna, hydroksylacja, klirens wątrobowy, maksymalne stężenie w osoczu, N-dealkilacja, obniżona aktywność CYP2D6, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, pozorna objętość dystrybucji, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Myrelez 60 mg

Lanreotyd, substancja czynna Myrelez, charakteryzuje się ograniczoną dystrybucją pozanaczyniową (objętość dystrybucji 16,1 l) oraz szybkim klirensem po podaniu dożylnym (23,7 l/h) z okresem półtrwania 1,14 godziny. Po głębokim podskórnym podaniu w dawkach 60, 90 i 120 mg obserwuje się wysoką biodostępność (69-78,4%) oraz długi okres półtrwania eliminacji (23,3-30,1 dni). Maksymalne stężenia (Cmax) w surowicy osiągane są w ciągu 7-12 godzin, a stan stacjonarny po 4 iniekcjach co 4 tygodnie cechuje się stabilnym profilem farmakokinetycznym z umiarkowanym wskaźnikiem fluktuacji (81-108%). U pacjentów z akromegalią i guzami neuroendokrynnymi (GEP-NET) kinetyka lanreotydu jest liniowa, a w populacji GEP-NET stężenia w stanie stacjonarnym wynoszą średnio Cmax 13,9 ng/ml i Cmin 6,56 ng/ml, z okresem półtrwania około 50 dni.
akromegalia, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, dystrybucja pozanaczyniowa, GEP-NET, guzy neuroendokrynne żołądkowo-jelitowo-trzustkowe, iniekcja podskórna, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, lanreotyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan stabilny, stan stacjonarny, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie lanreotydu, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Exicyt 1,5 mg

Cytyzyniklina, substancja czynna leku Exicyt (1,5 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym u ludzi, osiągając średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 15,55 ng/mL w czasie około 0,92 godziny (Tmax). Okres półtrwania (t1/2) wynosi około 4 godziny, a średni czas przebywania leku w organizmie (MRT) to około 6 godzin. Metabolizm cytyzynikliny jest minimalny, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe – 64% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24 godzin. W badaniach na zwierzętach (myszy, króliki, szczury) wykazano, że substancja wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (Vd u królików po podaniu doustnym 6,21 L/kg, po dożylnym 1,02 L/kg), a jej stężenia są najwyższe w wątrobie, nadnerczach i nerkach. Wydalanie z kałem jest minimalne (3% dawki u myszy po podaniu dożylnym). Warto podkreślić, że stężenie cytyzynikliny w żółci jest aż 200-krotnie wyższe niż we krwi, co sugeruje istotną rolę dróg żółciowych w eliminacji leku.
Cmax, cytyzyniklina, dwufazowy profil stężenia, dystrybucja pozanaczyniowa, Exicyt, farmakokinetyka ADME, mean residence time, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, średni czas przebywania leku, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, Tmax, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gliptivil 50 mg

Wildagliptyna, substancja czynna leku Gliptivil, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,7 godziny, z całkowitą biodostępnością na poziomie 85%. Spożycie pokarmu opóźnia czas osiągnięcia Cmax do 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 19%, jednak bez istotnego wpływu na AUC, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Wildagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (9,3%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vss = 71 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm wildagliptyny obejmuje głównie hydrolizę do nieaktywnego metabolitu LAY151 (57% dawki), z minimalnym udziałem enzymów CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki w moczu), z klirensem osoczowym 4 l/h i nerkowym 13 l/h, a okres półtrwania wynosi około 2 godziny po podaniu dożylnym i 3 godziny po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych.
biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja pozanaczyniowa, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, Gliptivil, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit LAY 151, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa IV, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Ambroksol – Właściwości farmakokinetyczne

Ambroksol, stosowany jako mukolityk i wykrztuśny, charakteryzuje się szybką i niemal całkowitą absorpcją po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu oraz około 6,5 godziny dla form o opóźnionym uwalnianiu. Biodostępność wynosi 60-80%, z uwzględnieniem efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Objętość dystrybucji jest znaczna (410-552 l), co wskazuje na intensywną dystrybucję do tkanek, zwłaszcza do płuc, gdzie stężenie ambroksolu jest co najmniej 17-krotnie wyższe niż w osoczu. Wiązanie z białkami osocza u dorosłych wynosi około 90%, natomiast u noworodków jest niższe (60-70%). Ambroksol przenika przez barierę łożyskową, do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz do mleka matki, co ma znaczenie w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
ambroksol chlorowodorek, bariera łożyskowa, biodostępność całkowita, dystrybucja leku, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie mukolityczne i wykrztuśne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka ambroksolu, glukuronidacja, indeks terapeutyczny, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, kumulacja metabolitów, kwas dibromoantranilowy, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy wątroby, mukowiscydoza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, postać o natychmiastowym uwalnianiu, postać o opóźnionym uwalnianiu, schorzenie układu oddechowego, tkanka płucna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 25 mg

Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację substancji czynnej (3-4-krotną) oraz jej głównego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny w ciągu 10-14 dni, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 6-12 godzin, a jego biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu ze względu na ryzyko klinicznie istotnych interakcji.
aminotransferazy, AUC, badanie kliniczne, BCRP, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, gefitynib, GIST, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klinicysta, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozorny, maksymalna dawka tolerowana, metabolizm enzymatyczny, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, remisja, równowaga dynamiczna, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, substrat BCRP, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole Medical Valley 5 mg

Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz Tmax wynoszącym 3-5 godzin, z minimalnym metabolizmem przedukładowym. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, obejmując dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym, co podkreśla jego istotny udział w efekcie terapeutycznym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zmienny i zależy od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, głównie wątrobowy, a eliminacja odbywa się w 27% z moczem (mniej niż 1% w postaci niezmienionej) i 60% z kałem (około 18% niezmienionego leku). Spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa na farmakokinetykę arypiprazolu, co ułatwia stosowanie leku.
arypiprazol, biodostępność biologiczna, biotransformacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hydroksylacja, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer