Właściwości farmakokinetyczne
Myrelez 60 mg

Właściwości farmakokinetyczne lanreotydu

Lanreotyd, substancja czynna produktu leczniczego Myrelez, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego zastosowanie kliniczne. Szczegółowa analiza farmakokinetyki lanreotydu obejmuje ocenę jego dystrybucji, metabolizmu i eliminacji w różnych populacjach pacjentów, co ma istotne znaczenie w optymalizacji terapii.¹

Farmakokinetyka po podaniu dożylnym

Badania farmakokinetyczne lanreotydu po podaniu dożylnym u zdrowych ochotników wykazały ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi 16,1 l, co wskazuje na stosunkowo niewielkie przenikanie leku do tkanek. Całkowity klirens lanreotydu określono na poziomie 23,7 l/h, podczas gdy końcowy okres półtrwania wynosił 1,14 godziny. Średni czas pozostawania lanreotydu w organizmie po podaniu dożylnym był krótki i wynosił zaledwie 0,68 godziny.²

Wydalanie lanreotydu

Przeprowadzone badania nad wydalaniem lanreotydu dostarczyły istotnych informacji o drogach eliminacji leku z organizmu. Mniej niż 5% podanej dawki lanreotydu jest wydalane z moczem, natomiast poniżej 0,5% z kałem. Te dane wskazują na niewielkie wydalanie leku z żółcią, co ma znaczenie dla zrozumienia procesów eliminacji lanreotydu z organizmu.³

Farmakokinetyka po głębokiej iniekcji podskórnej

Po głębokim podskórnym podaniu lanreotydu w dawkach 60, 90 i 120 mg zdrowym ochotnikom obserwowano wzrost stężenia leku w surowicy. Stężenia te osiągały maksymalne wartości (Cmax) wynoszące odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml. Wartości te były osiągane w pierwszym dniu po podaniu leku, odpowiednio po 8, 12 i 7 godzinach (wartości średnie). Po osiągnięciu stężeń szczytowych, poziom lanreotydu w surowicy stopniowo malał zgodnie z kinetyką pierwszego rzędu. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił odpowiednio 23,3, 27,4 i 30,1 dni dla dawek 60, 90 i 120 mg. Po 4 tygodniach od podania leku średnie stężenia lanreotydu w surowicy utrzymywały się na poziomie 0,9, 1,11 i 1,69 ng/ml. Biodostępność bezwzględna lanreotydu była wysoka i wynosiła odpowiednio 73,4%, 69,0% i 78,4% dla poszczególnych dawek.⁴

W kolejnym badaniu po głębokim podskórnym podaniu lanreotydu w dawkach 60, 90 i 120 mg zdrowym ochotnikom, maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) osiągnęły wartości 1,6, 3,5 i 3,1 ng/ml. Czas do osiągnięcia tych stężeń wynosił odpowiednio 6, 6 i 24 godziny po podaniu leku. Po 4 tygodniach od podania średnie stężenia lanreotydu w surowicy wynosiły odpowiednio 0,7, 1,0 i 1,4 ng/ml.⁵

Farmakokinetyka przy podawaniu wielokrotnym

Stan stacjonarny lanreotydu jest osiągany średnio po podaniu 4 iniekcji w odstępach 4-tygodniowych. Przy wielokrotnym podawaniu lanreotydu co 4 tygodnie obserwowano następujące wartości stężeń w stanie stabilnym:

Wskaźnik fluktuacji pomiędzy stężeniem maksymalnym a minimalnym (peak-trough) był umiarkowany i mieścił się w zakresie od 81% do 108%, co świadczy o stabilnym profilu farmakokinetycznym leku podczas terapii.⁶

U pacjentów z akromegalią obserwowano liniową kinetykę uwalniania lanreotydu po głębokim podskórnym podaniu produktu w dawkach 60, 90 i 120 mg. Najniższe stężenie lanreotydu w surowicy uzyskane po trzech głębokich podskórnych podaniach lanreotydu w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, podawanych co 28 dni, jest porównywalne z najniższym stężeniem lanreotydu uzyskanym u chorych na akromegalię wcześniej leczonych domięśniowym podaniem lanreotydu 30 mg w postaci mikrocząsteczek o przedłużonym uwalnianiu podawanych odpowiednio co 14, 10 i 7 dni.⁷

Farmakokinetyka u pacjentów z guzami GEP-NET

Przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną u 290 pacjentów z guzami neuroendokrynnymi żołądkowo-jelitowo-trzustkowymi (GEP-NET) przyjmujących lanreotyd w dawce 120 mg. W badaniu tym zaobserwowano szybkie początkowe uwalnianie leku ze średnimi wartościami Cmax wynoszącymi 7,49 ± 7,58 ng/ml już w pierwszym dniu po wykonaniu pojedynczej iniekcji. Stan stacjonarny osiągano po wykonaniu 5 iniekcji lanreotydu 120 mg podawanych co 28 dni i utrzymywał się on do końcowej oceny (maksymalnie przez 96 tygodni po pierwszej iniekcji). W stanie stacjonarnym średnie wartości Cmax wynosiły 13,9 ± 7,44 ng/ml, a średnie minimalne stężenia w surowicy osiągały poziom 6,56 ± 1,99 ng/ml. Średni pozorny okres półtrwania określono na 49,8 ± 28,0 dni.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się około 2-krotny spadek całkowitego klirensu lanreotydu w surowicy, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku i zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą stężenia w czasie). W przypadku pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby stwierdzono redukcję klirensu lanreotydu o około 30%. U osób z niewydolnością wątroby, niezależnie od stopnia jej zaawansowania, odnotowano wzrost objętości dystrybucji oraz średniego czasu obecności leku w organizmie.⁹

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej obejmującej pacjentów z guzami GEP-NET nie zaobserwowano wpływu na klirens lanreotydu u 165 pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (odpowiednio 106 i 59 pacjentów). Nie prowadzono badań u pacjentów z guzami GEP-NET z ciężką niewydolnością nerek ani u pacjentów z niewydolnością wątroby (według klasyfikacji Child-Pugh).¹⁰

Pomimo obserwowanych zmian w parametrach farmakokinetycznych, u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej lanreotydu. Wynika to z faktu, że oczekiwane w tych populacjach stężenia lanreotydu w surowicy mieszczą się w zakresie bezpiecznie tolerowanym przez osoby zdrowe.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania i średniego czasu obecności lanreotydu w organizmie w porównaniu do młodych, zdrowych osób. Jednak modyfikacja dawki początkowej nie jest konieczna, ponieważ oczekiwane stężenia lanreotydu w surowicy w tej grupie pacjentów mieszczą się w zakresie bezpiecznie tolerowanym przez osoby zdrowe.¹²

W populacyjnej analizie farmakokinetycznej u pacjentów z guzami GEP-NET, obejmującej 122 osoby w wieku 65-85 lat, nie wykazano wpływu wieku na klirens i objętość dystrybucji lanreotydu.¹³