Leki w grupie
„analogi somatostatyny”

Analogi somatostatyny to grupa leków naśladujących działanie endogennej somatostatyny, hormonu hamującego wydzielanie wielu hormonów, m.in. hormonu wzrostu, insuliny, glukagonu oraz hormonów przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do naturalnej somatostatyny, która ma krótki okres półtrwania (2-3 minuty), analogi posiadają znacznie dłuższy czas działania, co umożliwia ich zastosowanie kliniczne.

Mechanizm działania analogów somatostatyny polega na wiązaniu się z receptorami somatostatynowymi (SSTR), głównie typu 2 i 5, co prowadzi do hamowania wydzielania hormonów oraz zmniejszenia przepływu krwi przez naczynia trzewne. Dodatkowo wykazują działanie antyproliferacyjne, co jest wykorzystywane w leczeniu nowotworów neuroendokrynnych.

Do najważniejszych analogów somatostatyny należą: oktreotyd (Sandostatin, Sandostatin LAR), lanreotyd (Somatuline Autogel) oraz pasireotyd (Signifor). Oktreotyd i lanreotyd mają podobny profil wiązania z receptorami SSTR, podczas gdy pasireotyd wykazuje szersze powinowactwo do różnych podtypów receptorów somatostatynowych.

Główne wskazania do stosowania analogów somatostatyny obejmują: akromegalię, guzy neuroendokrynne (szczególnie typu NET G1 i G2), zespoły hormonalne związane z guzami neuroendokrynnymi (np. zespół rakowiaka), krwawienia z żylaków przełyku oraz przetoki trzustkowe i jelitowe.

Największymi zaletami stosowania analogów somatostatyny są: długotrwałe działanie (formy o przedłużonym uwalnianiu pozwalają na iniekcje co 4 tygodnie), dobra tolerancja przez pacjentów oraz skuteczność zarówno w kontroli objawów hormonalnych, jak i w hamowaniu wzrostu guzów neuroendokrynnych. Wykazano również, że stosowanie tych leków wydłuża czas przeżycia wolnego od progresji choroby u pacjentów z guzami neuroendokrynnymi.

Najczęstsze działania niepożądane analogów somatostatyny to: bóle brzucha, wzdęcia, biegunka, nudności, zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hiperglikemia lub hipoglikemia), kamica żółciowa oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju kamicy żółciowej, zaburzeń wchłaniania tłuszczów oraz niedoborów witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. U pacjentów z akromegalią szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość pogorszenia funkcji tarczycy.

Analogi somatostatyny można podzielić na dwie główne podgrupy: analogi pierwszej generacji (oktreotyd i lanreotyd), które wiążą się głównie z receptorami SSTR2 i SSTR5, oraz analogi drugiej generacji (pasireotyd), które wykazują szersze powinowactwo do różnych podtypów receptorów SSTR, w tym SSTR1, SSTR2, SSTR3 i SSTR5. Ta różnica w profilu wiązania z receptorami wpływa na skuteczność kliniczną w różnych typach guzów neuroendokrynnych i akromegalii.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl