kalprotektyna w kale
Kalprotektyna w kale to biomarker stanu zapalnego w jelitach, który jest szeroko wykorzystywany w diagnostyce i monitorowaniu chorób zapalnych jelit (IBD), takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Jest to białko uwalniane przez neutrofile w trakcie reakcji zapalnej w obrębie błony śluzowej przewodu pokarmowego.
Badanie kalprotektyny w kale charakteryzuje się wysoką czułością (80-90%) i specyficznością (80-90%) w wykrywaniu stanu zapalnego jelit. Wartości referencyjne zazwyczaj wynoszą poniżej 50 μg/g kału, choć w niektórych laboratoriach za górną granicę normy przyjmuje się wartość 100 μg/g. Wyniki w zakresie 50-200 μg/g są uważane za wartości graniczne i mogą wymagać dalszej diagnostyki lub obserwacji.
Podwyższone stężenie kalprotektyny w kale występuje nie tylko w IBD, ale także w innych stanach zapalnych jelit, takich jak zakaźne zapalenie jelit, nowotwory jelita grubego, a nawet po stosowaniu niektórych leków (np. niesteroidowych leków przeciwzapalnych). Warto pamiętać, że kalprotektyna nie zastępuje badań endoskopowych, ale stanowi cenne narzędzie do selekcji pacjentów wymagających dalszej diagnostyki oraz do monitorowania skuteczności leczenia IBD.
W praktyce klinicznej oznaczanie kalprotektyny w kale jest szczególnie przydatne w różnicowaniu IBD od zespołu jelita drażliwego (IBS), gdyż w tym drugim schorzeniu poziom kalprotektyny pozostaje w granicach normy. Badanie to, ze względu na nieinwazyjny charakter, jest również preferowane w monitorowaniu przebiegu choroby u dzieci oraz w przypadkach, gdy kolonoskopia jest przeciwwskazana lub trudna do przeprowadzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Puchitis – Diagnostyka i diagnoza
Puchitis jest zapalnym powikłaniem po proktkolektomii z wytworzeniem zbiornika jelitowego (IPAA) lub kontynentalnej ileostomii, manifestującym się zwiększoną częstotliwością wypróżnień i pilnymi parciami na stolec. Diagnostyka wymaga kompleksowej oceny klinicznej, endoskopowej i histologicznej, gdyż nasilenie objawów nie zawsze koreluje z obrazem zapalnym. Złotym standardem pozostaje endoskopia zbiornika z biopsją, pozwalająca na ocenę rozległości i charakteru zapalenia oraz wykluczenie innych patologii, takich jak cuffitis czy choroba Leśniowskiego-Crohna. W diagnostyce stosuje się m.in. Pouchitis Disease Activity Index (PDAI), gdzie wynik ≥7 punktów potwierdza rozpoznanie. Kalprotektyna w kale z wartością graniczną 182 μg/g wykazuje wysoką czułość (99,9%) i umiarkowaną specyficzność (69,2%) w wykrywaniu puchitis, jednak badania laboratoryjne nie zastępują endoskopii. Różnicowanie obejmuje infekcje (CMV, Clostridioides difficile), dysfunkcje zwieraczy, zwężenia, a także autoimmunologiczną puchopatię, związaną z podwyższonym poziomem IgG4 i opornością na antybiotyki.
białko C-reaktywne, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clostridioides difficile, cuffitis, cytomegalowirus, endoskopia kapsułkowa, endoskopia z biopsją, IgG4, kalprotektyna w kale, objawy pozajelitowe, PDAI, pouchoskopia, puchitis, reumatoidalne zapalenie stawów, stosunek neutrofili do limfocytów, zapalenie tarczycy Hashimoto, zwężenie jelita - Leksykon chorób i schorzeń
Puchitis – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Puchitis, czyli zapalenie zbiornika jelitowego (pouch), jest najczęstszym powikłaniem po operacji zespolenia jelitowo-odbytniczego (IPAA), występującym u około 50% pacjentów po proktokolektomii z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG). Choroba może mieć przebieg ostry (<4 tygodni) lub przewlekły (≥4 tygodni), z objawami takimi jak biegunka (czasem krwawa), ból brzucha, gorączka, parcie na stolec, nietrzymanie stolca oraz pozajelitowe manifestacje. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, pouchoskopii, biopsji oraz oznaczeniu markerów zapalenia (kalprotektyna, CRP). Aktywność choroby ocenia się za pomocą Pouchitis Disease Activity Index (PDAI), gdzie wynik >7 potwierdza rozpoznanie. Należy różnicować idiopatyczne puchitis od wtórnych przyczyn, takich jak zakażenia (np. C. difficile), niedokrwienie, NLPZ czy wady strukturalne zbiornika.
antybiotykoterapia, biegunka krwista, budezonid, CADP, CARP, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciprofloksacyna, cuffitis, dieta śródziemnomorska, infliksymab, kalprotektyna w kale, manifestacje pozajelitowe, metronidazol, nieswoiste choroby zapalne jelit, nietrzymanie stolca, ostre puchitis, PDAI, pouchoskopia, proktokolektomia, przeszczep mikrobioty kałowej, przewlekłe puchitis, puchitis, rifaksymina, rodzinna polipowatość gruczolakowata, tofacytynib, upadacytynib, ustekinumab, wedolizumab, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie Clostridium difficile, zespolenie jelitowo-odbytnicze - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru żelaza – Diagnostyka i diagnoza
Niedokrwistość z niedoboru żelaza (IDA) stanowi około 50% wszystkich przypadków anemii i wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej morfologię krwi oraz ocenę parametrów gospodarki żelazem, takich jak stężenie ferrytyny (diagnostyczne poniżej 15 ng/ml, a u osób starszych poniżej 50 μg/l), stężenie żelaza w surowicy (<10 μmol/l), całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC) oraz wysycenie transferyny (<16-20%). Charakterystyczne cechy morfologiczne to mikrocytoza i hipochromia erytrocytów. Diagnostyka powinna być uzupełniona szczegółowym wywiadem i badaniem fizykalnym, a w przypadku niejednoznacznych wyników stosuje się zaawansowane testy, takie jak oznaczenie rozpuszczalnego receptora transferyny (sTfR), wskaźnika receptor transferyny/ferrytyna, zawartości hemoglobiny w retikulocytach (RET-He) oraz hepcydyny. Biopsja szpiku kostnego z barwieniem błękitem pruskim pozostaje złotym standardem, choć jest rzadko wykonywana ze względu na inwazyjność.
biopsja szpiku kostnego, całkowita zdolność wiązania żelaza, choroba trzewna, choroby zapalne jelit, enteroskopia, ferrytyna w surowicy, gastroskopia, hepcydyna, kalprotektyna w kale, kapsułka endoskopowa, kolonoskopia, krwinka czerwona, morfologia krwi, niedokrwistość chorób przewlekłych, niedokrwistość syderoblastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, rozmaz krwi obwodowej, talasemia, zakażenie Helicobacter pylori, zatrucie ołowiem, żelazo w surowicy