zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic

Zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic to stan kliniczny charakteryzujący się tworzeniem zakrzepów wewnątrz naczyń tętniczych lub przemieszczaniem się materiału zatorowego, który ostatecznie blokuje przepływ krwi do narządów docelowych. Głównym patofizjologicznym mechanizmem jest powstawanie skrzepliny na powierzchni uszkodzonego śródbłonka naczyniowego lub na blaszce miażdżycowej.

Najczęstsze przyczyny zaburzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic obejmują miażdżycę, migotanie przedsionków, zapalenie śródbłonka, rozwarstwianie tętnic oraz stany nadkrzepliwości krwi. Klinicznie manifestują się jako ostre zespoły wieńcowe, udar niedokrwienny mózgu, ostre niedokrwienie kończyn lub zator tętnic trzewnych. Objawy zależą od lokalizacji i stopnia niedrożności naczynia oraz od obecności krążenia obocznego.

Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG-Doppler, angio-CT, angio-MR, arteriografia) oraz badaniach laboratoryjnych oceniających parametry krzepnięcia. Leczenie zaburzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic wymaga pilnej interwencji i może obejmować terapię przeciwkrzepliwą, trombolityczną, interwencje wewnątrznaczyniowe (trombektomia, angioplastyka), operacje chirurgiczne (embolektomia, pomostowanie tętnic) oraz leczenie przyczynowe.

Profilaktyka zaburzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, odpowiedniej kontroli chorób przewlekłych (migotanie przedsionków, cukrzyca, nadciśnienie) oraz stosowaniu leków przeciwpłytkowych lub przeciwkrzepliwych u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. Wczesne rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia powikłań i poprawy rokowania.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl