skłonność do zakrzepów

Skłonność do zakrzepów, określana również jako stan nadkrzepliwości (hiperkoagulacyjny), to zaburzenie prowadzące do zwiększonego ryzyka powstawania skrzeplin w naczyniach krwionośnych. Może być efektem zarówno wrodzonych, jak i nabytych zaburzeń układu krzepnięcia.

Wśród wrodzonych przyczyn skłonności do zakrzepów wyróżnia się mutację czynnika V Leiden, niedobór białka C i S, niedobór antytrombiny III oraz mutację genu protrombiny. Nabyte czynniki obejmują długotrwałe unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory, ciążę, połóg, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, hormonalną terapię zastępczą, zespół antyfosfolipidowy oraz choroby autoimmunologiczne.

Diagnostyka skłonności do zakrzepów obejmuje badania laboratoryjne oceniające układ krzepnięcia, testy genetyczne oraz badania obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować stosowanie leków przeciwzakrzepowych (heparyny, antagonistów witaminy K, nowych doustnych antykoagulantów), zmianę stylu życia oraz leczenie chorób współistniejących.

Profilaktyka zakrzepicy u osób ze skłonnością do zakrzepów jest kluczowa i obejmuje odpowiednie nawodnienie, aktywność fizyczną, unikanie długotrwałego unieruchomienia, stosowanie pończoch uciskowych podczas długich podróży oraz farmakologiczną profilaktykę przeciwzakrzepową w sytuacjach zwiększonego ryzyka, takich jak zabiegi operacyjne czy hospitalizacja.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl