dławica Printzmetala

Dławica Printzmetala, znana również jako dławica naczynioskurczowa, to rzadka postać choroby niedokrwiennej serca charakteryzująca się napadowym bólem w klatce piersiowej występującym typowo w spoczynku, często w godzinach porannych. Jej mechanizm patofizjologiczny jest odmienny od klasycznej dławicy piersiowej, ponieważ dolegliwości nie są spowodowane zwężeniem tętnic wieńcowych przez blaszki miażdżycowe, lecz przez nagły skurcz tętnicy wieńcowej.

W obrazie elektrokardiograficznym podczas napadu obserwuje się charakterystyczne uniesienie odcinka ST, które ustępuje po zakończeniu epizodu bólowego. U pacjentów z dławicą Printzmetala zazwyczaj nie stwierdza się klasycznych czynników ryzyka miażdżycy, a choroba częściej dotyka młodszych pacjentów, szczególnie kobiety. Czynnikami prowokującymi napady mogą być: stres, hiperwendylacja, ekspozycja na zimno oraz palenie tytoniu.

W leczeniu dławicy Printzmetala stosuje się głównie antagonistów wapnia oraz azotany, które skutecznie zapobiegają skurczom naczyń wieńcowych. Beta-adrenolityki są przeciwwskazane, gdyż mogą nasilać skurcz naczyń. W diagnostyce kluczową rolę odgrywa koronarografia z prowokacją, pozwalająca na uwidocznienie skurczu naczynia. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, jednak u niektórych pacjentów mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca czy nawet nagły zgon sercowy.