zaburzenie czynności oddechowej

Zaburzenie czynności oddechowej to stan kliniczny obejmujący nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu oddechowego, które mogą dotyczyć wentylacji, perfuzji, dyfuzji gazów lub regulacji oddychania. Może występować w formie ostrej lub przewlekłej, a jego nasilenie waha się od łagodnego do zagrażającego życiu.

Przyczyny zaburzeń czynności oddechowej są liczne i obejmują choroby płuc (POChP, astma, zapalenie płuc), choroby nerwowo-mięśniowe (stwardnienie boczne zanikowe, miastenia), choroby sercowo-naczyniowe, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, urazy klatki piersiowej, a także stany takie jak sepsa czy niewydolność wielonarządowa.

Diagnostyka zaburzeń oddechowych opiera się na ocenie klinicznej (duszność, tachypnoe, sinica), badaniach obrazowych (RTG, TK klatki piersiowej), badaniach czynnościowych płuc (spirometria), gazometrii krwi tętniczej oraz pulsoksymetrii. Kluczowym parametrem jest pomiar wysycenia hemoglobiny tlenem (SpO₂) oraz ciśnienia parcjalnego tlenu i dwutlenku węgla we krwi.

Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia zaburzeń. Obejmuje tlenoterapię, wspomaganie oddychania (wentylacja nieinwazyjna lub inwazyjna), farmakoterapię (leki rozszerzające oskrzela, glikokortykosteroidy, antybiotyki), a także leczenie przyczynowe. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie wentylacji mechanicznej lub technik pozaustrojowego utlenowania krwi (ECMO).

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl