-
Leksykon substancji czynnych
Preparat Hedelix zawiera wyciąg gęsty z liści bluszczu pospolitego (Hedera helix L., folium) w stężeniu 0,8 g/100 ml, otrzymywany za pomocą rozpuszczalnika ekstrakcyjnego składającego się z etanolu 96% (V/V), glikolu propylenowego i wody w stosunku 45:2:53 m/m/m, przy współczynniku ekstrakcji 2,2-2,9:1. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnych zawartych w wyciągu z liści bluszczu pospolitego po podaniu doustnym. Syrop Hedelix jest klarownym roztworem o żółtawo-brązowej barwie, nie zawiera etanolu, natomiast zawiera sorbitol (E 420) jako substancję pomocniczą.
badanie kliniczne, bariera krew-mózg, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, dane farmakokinetyczne, dystrybucja związków, ekstrakt z liści bluszczu, etanol 96%, glikol propylenowy, Hedera helix, mechanizm działania leczniczego, metabolizm składników aktywnych, objętość dystrybucji, podanie doustne, praktyka kliniczna, przewód pokarmowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, sorbitol, substancja czynna, substancja pomocnicza, wchłanianie substancji czynnych, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik ekstrakcji, wyciąg gęsty z liści bluszczu pospolitego, wydalanie substancji czynnych -
Leksykon leków
Walsartan, substancja czynna Diovanu, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-4 godzinach (tabletki) i 1-2 godzinach (roztwór). Bezwzględna biodostępność wynosi 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, przy czym podanie z pokarmem zmniejsza AUC o około 40% i Cmax o około 50%, bez istotnego wpływu klinicznego na efekt terapeutyczny. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (94-97%). Walsartan ulega minimalnej biotransformacji (około 20% dawki), a metabolit hydroksylowany nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (około 83% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 13% dawki), z całkowitym okresem półtrwania około 6 godzin i klirensem osoczowym około 2 l/h po podaniu dożylnym.
aktywność farmakologiczna, AUC, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dawkowanie leku, dializoterapia, Diovan, dostosowanie dawki, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hydroksymetabolit, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, walsartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdrowy ochotnik -
Leksykon substancji czynnych
Serdecznik pospolity (Leonurus cardiaca L.) jest szeroko stosowanym surowcem fitoterapeutycznym o działaniu uspokajającym, przeciwlękowym i kardioprotekcyjnym, jednakże jego właściwości farmakokinetyczne pozostają słabo poznane. W literaturze oraz charakterystykach produktów leczniczych, takich jak Ziele Serdecznika, Stresolek, Tabletki uspokajające Labofarm czy Nerwobonisol (zawierający 15 g wyciągu z ziela serdecznika na 100 g produktu), brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, wydalania oraz czasu półtrwania substancji czynnych serdecznika. Wyjątek stanowią Tabletki tonizujące Labofarm, które oprócz 100 mg ziela serdecznika na tabletkę zawierają również głóg, dla którego dostępne są badania na zwierzętach wykazujące 50-55% wchłanianie procyjanidyn, ich akumulację w mięśniu sercowym (10% dawki po 15 godzinach, wzrastające do 30% po 7 dniach).
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, dystrybucja w organizmie, działanie kardioprotekcyjne, ekstrakt z głogu, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, metabolizm substancji czynnych, nalewka z ziela serdecznika, preparat fitoterapeutyczny, procyjanidyny głogu, serdecznik pospolity, substancja czynna, tabletki uspokajające, wchłanianie procyjanidyn, wydalanie metabolitów, ziele serdecznika, złożony produkt leczniczy -
Leksykon substancji czynnych
Leczenie substytucyjne czynnikiem VIII wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego, z indywidualnym dostosowaniem dawki i częstotliwości podawania na podstawie regularnego monitorowania poziomów czynnika VIII w osoczu. Dawka obliczana jest według wzoru: masa ciała (kg) × żądany wzrost czynnika VIII (%) × 0,5, gdzie 1 j.m. na 1 kg masy ciała podnosi aktywność czynnika o 1-2%. Aktywność czynnika VIII powinna być utrzymywana na poziomie zależnym od rodzaju i nasilenia krwawienia lub planowanego zabiegu chirurgicznego, np. 20-40% normy przy wczesnych krwawieniach do stawów, 60-100% przy krwawieniach zagrażających życiu oraz 80-100% przed i po dużych zabiegach chirurgicznych. Częstotliwość dawkowania waha się od 8 do 24 godzin, a czas trwania terapii od 1 dnia do ponad 7 dni, w zależności od klinicznego przebiegu i rodzaju interwencji.
aPTT, badanie krzepnięcia, chromogenny czynnik VIII, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas półtrwania, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik VIII, ekstrakcja zęba, hemofilia, jednostka międzynarodowa, krwawienie mięśniowe, krwawienie stawowe, krwawienie z jamy ustnej, krwawienie zagrażające życiu, krwiak, leczenie substytucyjne, ludzki czynnik krzepnięcia VIII, metoda koagulacyjna, niedobór czynnika VIII, ostra dysfunkcja, terapia substytucyjna, test chromogenny, test krzepnięcia -
Leksykon substancji czynnych
Triazotan glicerolu, dostępny w postaci aerozolu podjęzykowego (Nitromint, 0,4 mg/dawka, stężenie 8 mg/g), jest lekiem o szybkim działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne, stosowanym przede wszystkim w leczeniu ostrych napadów dławicy piersiowej, profilaktyce napadów przed wysiłkiem fizycznym oraz jako leczenie wspomagające w nagłych przypadkach niewydolności lewokomorowej. Mechanizm działania opiera się na rozszerzeniu naczyń wieńcowych, co poprawia perfuzję mięśnia sercowego i łagodzi ból dławicowy, oraz na zmniejszeniu obciążenia wstępnego i następczego serca, co jest kluczowe w terapii obrzęku płuc i zaostrzeń niewydolności serca. Nitromint, dzięki szybkiemu wchłanianiu przez śluzówkę jamy ustnej, umożliwia natychmiastową interwencję farmakologiczną w stanach nagłych, co jest istotne w praktyce klinicznej.
absorpcja przez śluzówkę, aerozol podjęzykowy, antagonista aldosteronu, beta-bloker, choroba wieńcowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, czas półtrwania, dławica piersiowa, duszność wysiłkowa, działanie przeciwdławicowe, efekt hipotensyjny, inhibitor ACE, leczenie przeciwkrzepliwe, leczenie przyczynowe, lek inotropowy, naczynie wieńcowe, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne serca, obrzęk płuc, ostra dekompensacja niewydolności serca, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka napadów dławicy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rzut serca, stabilna dławica piersiowa, terapia przyczynowa, triazotan glicerolu, utlenowanie mięśnia sercowego, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zastój w krążeniu płucnym, zawał serca -
Leksykon leków
Remurel zawiera glatirameru octan w stężeniu 20 mg/ml (odpowiadające 18 mg glatirameru w postaci zasady) i jest podawany podskórnie w formie roztworu do wstrzykiwań. Substancja czynna to syntetyczny polipeptyd złożony z czterech aminokwasów: kwasu L-glutaminowego (0,129-0,153 mol), L-alaniny (0,392-0,462 mol), L-tyrozyny (0,086-0,100 mol) oraz L-lizyny (0,300-0,374 mol), o średniej masie cząsteczkowej 5000-9000 daltonów. Preparat charakteryzuje się fizykochemicznymi właściwościami, takimi jak pH 5,5-7,0 oraz osmolarność około 265 mOsmol/l. Ze względu na złożoność i heterogeniczność polipeptydów, nie jest możliwe precyzyjne określenie sekwencji aminokwasów w glatiramerze octanie.
ampułko-strzykawka, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, czas półtrwania, glatirameru octan, klirens, krążenie systemowe, kwas L-glutaminowy, L-alanina, L-lizyna, L-tyrozyna, masa cząsteczkowa, mechanizm działania leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, podanie podskórne, Remurel, roztwór do wstrzykiwań, sekwencja aminokwasów, stosunek molowy, syntetyczny polipeptyd, tkanka podskórna, wchłanianie leku -
Leksykon leków
Lewodropropizyna, substancja czynna preparatu Contril (60 mg/10 ml syropu), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (>75%) oraz szybkim wchłanianiem, co umożliwia szybki początek działania. Profil farmakokinetyczny jest spójny u szczurów, psów i ludzi, z niskim wiązaniem z białkami osocza (11-14%), co zwiększa dostępność wolnej frakcji leku i jego penetrację do tkanek. Czas półtrwania wynosi 1-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 35% dawki w postaci niezmienionej i metabolitów (lewodropropizyna skoniugowana, wolna i skoniugowana p-hydroksylewodropropizyna) w ciągu 48 godzin.
białka osocza, biodostępność, czas półtrwania, dawka wielokrotna, dystrybucja leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, hydroksylewodropropizyna, kumulacja leku, lewodropropizyna, niewydolność nerek, penetracja tkankowa, podanie doustne, preparat lewodropropizyny, samoindukcja metabolizmu, układ moczowy, wchłanianie, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa fludeoksyglukozy (¹⁸F) wskazują na niski profil toksyczności ostrej. W badaniach na modelach zwierzęcych (myszy, szczury) jednorazowe dożylne podanie dawki 0,0002 mg/kg masy ciała nie wywołało zgonów, co potwierdza ograniczoną toksyczność preparatu. Ze względu na charakter diagnostyczny i jednorazowe podanie radiofarmaceutyku, nie przeprowadzono badań toksyczności po podaniu wielokrotnym. Brak jest również danych dotyczących mutagenności, kancerogenności oraz wpływu na procesy reprodukcyjne i rozwój potomstwa, co wynika z ograniczonego zakresu badań przedklinicznych dla tego typu substancji.
anihilacja pozytonu, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, czas półtrwania, działanie rakotwórcze, efekt biologiczny, ekspozycja na promieniowanie, fludeoksyglukoza, foton gamma, izotop fluoru-18, izotop tlenu-18, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, preparat diagnostyczny, proces reprodukcyjny, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, radioznacznik, toksyczność ostra -
Leksykon substancji czynnych
Fludeoksyglukoza (18F) jest radiofarmaceutykiem diagnostycznym stosowanym głównie w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) do obrazowania metabolizmu glukozy, szczególnie w diagnostyce onkologicznej. Substancja ta, znakowana izotopem fluoru-18, charakteryzuje się brakiem aktywności farmakodynamicznej w stosowanych stężeniach, co umożliwia jej bezpieczne użycie bez wpływu na funkcje fizjologiczne organizmu. Fluor-18 ma czas półtrwania około 110 minut i emituje pozytony o energii 634-960 keV, które po anihilacji z elektronami generują dwa fotony gamma o energii 511 keV, emitowane pod kątem 180 stopni, co jest podstawą techniki PET. Preparaty zawierające fludeoksyglukozę (18F), takie jak FDG POZYTON, FDGtomosil i V-PET, dostępne są w różnych zakresach aktywności, np. FDG POZYTON ma aktywność 250-3100 MBq/mL i całkowitą aktywność fiolki 250-40300 MBq, co pozwala na dostosowanie dawki do potrzeb diagnostycznych.
aktywność farmakodynamiczna, aktywność radiofarmaceutyczna, anihilacja, czas półtrwania, diagnostyka nowotworów, diagnostyka obrazowa, diagnostyka onkologiczna, fludeoksyglukoza, fluor-18, foton gamma, izotop promieniotwórczy, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat radiofarmaceutyczny, proces zapalny, promieniowanie pozytonowe, radioznacznik, roztwór do wstrzykiwań -
Leksykon leków
Fenactil (chloropromazyny chlorowodorek) w postaci kropli doustnych (40 mg/g) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 1 godziny po podaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza oraz szeroką dystrybucję w organizmie, w tym łatwe przenikanie przez barierę łożyskową, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych. Niewielkie ilości chloropromazyny są obecne w mleku matki, co wymaga ostrożności podczas leczenia kobiet karmiących piersią. Chloropromazyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (pierwsze przejście), a jej metabolity eliminowane są wolniej niż postać macierzysta.
bariera biologiczna, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, chloropromazyny chlorowodorek, czas półtrwania, Fenactil, krople doustne, lek neuroleptyczny, metabolizm pierwszego przejścia, mleko matki, objętość dystrybucji, pochodna fenotiazyny, populacja pediatryczna, przewód pokarmowy, układ moczowy, wiązanie z białkami osocza, żółć, związek macierzysty -
Leksykon substancji czynnych
Przedawkowanie radionuklidów german (68Ge) i gal (68Ga), stosowanych w radiofarmaceutykach znakowanych 68Ga, prowadzi do nadmiernej ekspozycji na promieniowanie jonizujące. 68Ga charakteryzuje się krótkim czasem półtrwania wynoszącym 67,71 minuty, co skutkuje szybkim rozpadem (97% w ciągu 6 godzin) do stabilnego izotopu cynku (68Zn), minimalizując długotrwałe narażenie. Po podaniu, 68Ga wiąże się głównie z transferyną w osoczu i jest eliminowany przez nerki z moczem. Maksymalna aktywność w eluacie generatora GalliaPharm o mocy 3,70 GBq wynosi 3,70 GBq dla 68Ga oraz 37 kBq dla 68Ge, przy czym zanieczyszczenie 68Ge nie przekracza 0,001%. W przypadku przedawkowania nie obserwuje się toksyczności chemicznej niezwiązanego 68Ga, a objawy kliniczne wynikają głównie z nadmiernej ekspozycji na promieniowanie jonizujące.
czas półtrwania, dawka promieniowania, diureza, eliminacja radionuklidu, generator radionuklidu, lek moczopędny, nawadnianie pacjenta, nuklid macierzysty, nuklid pochodny, promieniowanie beta plus, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, promieniowanie rentgenowskie, radiofarmaceutyk, radionuklid, rozpad beta plus, transferyna, wychwyt elektronu, wymuszona diureza, zanieczyszczenie germanem-68 -
Leksykon leków
Walsartan, substancja czynna w produkcie Valsacor 320 mg, charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym (23% dla tabletek, 39% dla roztworu), z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Pokarm obniża ekspozycję (AUC) o około 40% i Cmax o 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Walsartan wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~17 l po podaniu dożylnym) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94-97%), co uniemożliwia jego usunięcie podczas dializy. Metabolizm jest ograniczony (~20% dawki w postaci metabolitów, farmakologicznie nieaktywnych), a eliminacja odbywa się głównie przez żółć (83% dawki, głównie niezmieniony lek) oraz nerki (13%). Czas półtrwania wynosi około 6 godzin, z dwufazową kinetyką rozpadu (t1/2 α <1 h, t1/2 β ~9 h).
białko transportujące, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, pacjent dializowany, stężenie potasu, stężenie w osoczu, walsartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Ziele Rzepiku (Agrimoniae herba), stosowany w formie naparu, nie posiada przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, które pozwoliłyby na określenie jego wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania. Brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, czas półtrwania, wiązanie z białkami osocza czy klirens aktywnych składników rośliny. Produkt zawiera 100% ziela rzepiku, jednak nie zidentyfikowano losów biologicznie czynnych związków po podaniu doustnym w postaci naparu.
Agrimoniae herba, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, biodostępność, czas półtrwania, flawonoid, garbnik, klirens, napar, olejek eteryczny, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, składnik aktywny, wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wiązanie z białkami osocza, ziele rzepiku, złożony skład, związek czynny -
Leksykon leków
Dutasteryd, substancja czynna w preparacie Dutamsol Mono 0,5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-3 godzin, z biodostępnością około 60%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza. Po regularnym stosowaniu dawki 0,5 mg/dobę, stężenie w stanie ustalonym (CSS) wynosi około 40 ng/ml i jest osiągane po 6 miesiącach terapii, przy czym 65% CSS osiąga się już po 1 miesiącu, a 90% po 3 miesiącach. Dutasteryd jest obecny w nasieniu na poziomie około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP3A5, prowadząc do powstania czterech głównych metabolitów oraz kilku mniejszych. Eliminacja odbywa się głównie z kałem, z wydalaniem 1,0-15,4% dawki w formie niezmienionej, natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (<0,1% dawki).
biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, czas połowicznego rozpadu, czas półtrwania, dostępność biologiczna, Dutamsol Mono, dysfunkcja wątroby, eliminacja leku, izoenzymy, metabolity, metabolizm leku, objętość dystrybucji, stan ustalony, stężenie w nasieniu, substancja czynna, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Preparat Beriate, zawierający ludzki czynnik VIII, wymaga indywidualnego dostosowania dawki i schematu podawania u pacjentów z hemofilią A, z uwzględnieniem monitorowania aktywności czynnika VIII w osoczu. Dawka obliczana jest według wzoru: masa ciała [kg] × pożądany wzrost poziomu czynnika VIII [% lub j.m./dl] × 0,5, gdzie 1 j.m. na kg masy ciała podnosi aktywność czynnika VIII o około 2%. Aktywność czynnika VIII powinna być utrzymywana na poziomie zależnym od rodzaju krwawienia lub zabiegu chirurgicznego, np. 20-40% dla niewielkich wylewów, 60-100% przy krwotokach zagrażających życiu, a 80-100% przed i po znaczących zabiegach chirurgicznych. Częstotliwość podawania waha się od co 8 do 24 godzin, a terapia może trwać od 1 dnia do ponad tygodnia, w zależności od stanu klinicznego i rodzaju krwawienia.
aktywność osoczowa czynnika VIII, czas półtrwania, czynnik VIII krzepnięcia, ekstrakcja zęba, hemofilia A, infuzja, inhibitor czynnika VIII, jednostka międzynarodowa, krwawienie, krwawienie z jamy ustnej, krwawienie z mięśnia, krwiak, krwotok zagrażający życiu, leczenie hemofilii, leczenie substytucyjne, niedobór czynnika VIII, odzysk in vivo, ostra dysfunkcja, podanie dożylne, reakcja natychmiastowa, rekonstytucja, szybkość wstrzyknięcia, terapia substytucyjna, wylew do mięśnia, wylew do stawu, zabieg chirurgiczny -
Leksykon leków
Perampanel, substancja czynna leku Fypalan, charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~95%) oraz metabolizmem głównie przez CYP3A, obejmującym utlenianie i glukuronidację. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie bez efektu pierwszego przejścia, a spożycie pokarmu wysokotłuszczowego opóźnia Tmax o około 1 godzinę, nie wpływając na Cmax ani AUC0-inf. Średni czas półtrwania perampanelu wynosi 105 godzin, jednak ulega skróceniu do 25 godzin przy jednoczesnym stosowaniu induktora CYP3A, karbamazepiny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (30%) i kałem (70%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek od 0,2 do 36 mg, a klirens u kobiet (0,54 L/h) jest o 18% niższy niż u mężczyzn (0,66 L/h). Nie stwierdzono istotnego wpływu wieku na klirens, natomiast u dzieci o masie ciała <30 kg konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na wzrost klirensu wraz z masą ciała.
białko oporności raka piersi, białko osocza, choroba Parkinsona, cytochrom CYP3A, czas półtrwania, efekt pierwszego przejścia, fenobarbital, glukuronidacja, izoenzym CYP2B6, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4/5, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosom wątroby ludzkiej, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, neuropatia cukrzycowa, padaczka, perampanel, polipeptyd transportujący aniony organiczne, ryfampicyna, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, transferaza UDP-glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter glikoproteiny P, transporter kationów organicznych, UGT1A9, utlenianie, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Tinctura Salviae Herbapol w Krakowie SA to koncentrat do sporządzania roztworu do płukania jamy ustnej, zawierający nalewkę z liścia szałwii w stosunku 1:5, z 100 ml nalewki na 100 ml koncentratu. Ekstrahentem jest etanol 70%, a końcowa zawartość etanolu w produkcie wynosi 60-70% (v/v). Produkt jest przeznaczony do stosowania miejscowego, co sugeruje działanie głównie lokalne w obrębie jamy ustnej, bez potwierdzonego działania ogólnoustrojowego.
Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących Tinctura Salviae, w związku z czym brak jest danych o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu substancji czynnych nalewki z liścia szałwii. Brak tych informacji ogranicza pełne zrozumienie profilu farmakokinetycznego preparatu, co wymaga opierania się na doświadczeniu klinicznym oraz danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w praktyce lekarskiej. Nieznane są parametry takie jak biodostępność czy czas półtrwania substancji czynnych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja, działanie miejscowe, działanie ogólnoustrojowe, etanol 70%, koncentrat do sporządzania roztworu, metabolizm, nalewka, nalewka szałwiowa, nalewka z liścia szałwii, profil farmakokinetyczny, roztwór do płukania jamy ustnej, stosowanie miejscowe, substancja czynna, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie substancji czynnych -
Leksykon leków
Bilastyna, substancja czynna preparatu Bilagra ORO w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz średnią biodostępnością 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, brak kumulacji oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%). Bilastyna jest substratem P-gp i OATP, ale nie wpływa istotnie na większość transporterów i enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wydalana jest głównie w formie niezmienionej, z moczem (28,3%) i kałem (66,5%), a jej okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost AUC0-∞ od 737,4 ng×godz./mL (GFR >80 mL/min/1,73 m²) do 1708,5 ng×godz./mL (GFR <30 mL/min/1,73 m²) oraz wydłużenie czasu półtrwania z 9,3 do 18,4 godzin, jednak stężenia pozostają w bezpiecznym zakresie.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, białko oporności raka piersi, bilastyna, biodostępność, czas półtrwania, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, izoenzymy cytochromu P450, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie hamujące, substancja czynna, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, transportery nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Nystatyna w postaci tabletek dojelitowych o dawce 500 000 j.m. charakteryzuje się brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego, co umożliwia jej działanie miejscowe na błony śluzowe jelit i osiągnięcie wysokiego stężenia terapeutycznego w świetle jelita. Lek jest odporny na enzymy trawienne, co zapewnia zachowanie aktywności przeciwgrzybiczej na całej długości przewodu pokarmowego. Brak metabolizmu wątrobowego i nerkowego oraz wydalanie niemal w całości w postaci niezmienionej z kałem minimalizują ryzyko działań niepożądanych i interakcji ogólnoustrojowych, co jest istotne u pacjentów z niewydolnością tych narządów. Ze względu na brak wchłaniania, nie określa się typowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność czy czas półtrwania w osoczu.
aktywność przeciwgrzybicza, biodostępność, błona śluzowa, czas półtrwania, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, enzym trawienny, interakcja ogólnoustrojowa, kwaśne środowisko żołądka, mechanizm działania leku, metabolizm ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nystatyna, objętość dystrybucji, pasaż jelitowy, pasaż przewodu pokarmowego, patogen grzybiczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zakażenie grzybicze przewodu pokarmowego -
Leksykon substancji czynnych
Korzeń mniszka (Taraxaci radix) jest składnikiem zarejestrowanych preparatów leczniczych, takich jak Gastrobonisol i Nefrol, występujących w formie płynów doustnych. Gastrobonisol zawiera sok z korzenia mniszka (Taraxaci radicis succus) w proporcji 1:1, stanowiący 20 g na 100 g produktu, ekstrahowany etanolem 96% (V/V). Nefrol natomiast zawiera korzeń mniszka z zielem (Taraxaci radice cum herba) jako składnik nalewki złożonej w proporcji 1:7, w ilości 3,7 g na 100 g produktu, z użyciem etanolu 70% jako ekstrahentu. Pomimo obecności tych preparatów na rynku, dokumentacja obu produktów jednoznacznie wskazuje na brak przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, co uniemożliwia precyzyjne określenie parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja substancji aktywnych pochodzących z korzenia mniszka.
biodostępność składników aktywnych, biotransformacja, czas półtrwania, dystrybucja w organizmie, ekstrakcja etanolem, eliminacja leku, fitoterapia, Gastrobonisol, korzeń mniszka, korzeń mniszka z zielem, metabolizm, nalewka roślinna, nalewka złożona, Nefrol, płyn doustny, roślinna substancja lecznicza, skład chemiczny, sok z korzenia mniszka, Taraxaci radice cum herba, Taraxaci radicis succus, Tinctura compositum, tradycyjny produkt leczniczy, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne -
Leksykon leków
Sylimaryna, aktywny składnik leku Silimax 70 mg, charakteryzuje się niepełnym wchłanianiem doustnym na poziomie 20-50% podanej dawki, z istotną zmiennością zależną od postaci farmaceutycznej. Po absorpcji wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (do 80%), głównie w formie koniugatów z kwasem glukuronowym i siarkowym. Około 10% sylimaryny trafia do systemu krążenia wewnątrzwątrobowego, gdzie podlega wychwytowi zwrotnemu w jelicie, co zwiększa jej biodostępność dla tkanki wątrobowej i jest kluczowe dla działania hepatoprotekcyjnego. Czas półtrwania leku wynosi około 6 godzin, co ma znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania.
białka osocza, biotransformacja, czas półtrwania, drogi żółciowe, dystrybucja tkankowa, działanie hepatoprotekcyjne, eliminacja nerkowa, eliminacja z kałem, krążenie wątrobowo-jelitowe, krążenie wewnątrzwątrobowe, kwas glukuronowy, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, sylimaryna, wychwyt wątrobowy, wychwyt zwrotny, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią -
Leksykon substancji czynnych
Ziele hyzopu (Hyssopus officinalis L., herba) jest składnikiem preparatu Pectosol, koncentratu do sporządzania roztworu doustnego, w którym stanowi 3 części w proporcji 18/7/3/2 (ziele tymianku/porost islandzki/ziele hyzopu/korzeń mydlnicy). Wyciąg płynny (1:3) przygotowany jest z użyciem 70% etanolu, a zawartość etanolu w gotowym produkcie wynosi 57-63% (V/V). Pomimo stosowania w terapii, brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących ziela hyzopu, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie, eliminacji, biodostępności oraz czasie półtrwania substancji czynnych zawartych w tym surowcu roślinnym.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, dystrybucja w tkankach, eliminacja i wydalanie, etanol 70%, interakcja lekowa, koncentrat do roztworu doustnego, korzeń mydlnicy, metabolizm, parametr farmakokinetyczny, Pectosol, płyn ustrojowy, porost islandzki, wchłanianie substancji czynnej, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, ziele hyzopu, ziele tymianku -
Leksykon leków
Farmakokinetyka kwasu acetylosalicylowego w tabletkach dojelitowych Acecardin 75 mg cechuje się opóźnionym wchłanianiem w środowisku zasadowym jelita, co wynika z obecności otoczki dojelitowej i dysocjacji substancji czynnej. Ten mechanizm minimalizuje kontakt leku z błoną śluzową żołądka, redukując ryzyko uszkodzeń przy długotrwałej terapii przeciwpłytkowej. Spożycie pokarmu może nieznacznie opóźnić absorpcję, jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Po wchłonięciu kwas acetylosalicylowy ulega szybkiemu metabolizmowi do kwasu salicylowego, przy czym hamowanie agregacji płytek zależy od niezmienionej formy leku, działającej głównie podczas pierwszego przejścia przez wątrobę i krążenie wrotne.
błona śluzowa żołądka, czas półtrwania, długotrwała terapia, dynamika absorpcji, glukuronid, hamowanie agregacji płytek krwi, inhibicja cyklooksygenazy płytkowej, krążenie wrotne, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylomoczowy, kwas salicylowy, mechanizm działania przeciwpłytkowego, objętość dystrybucji, otoczka dojelitowa, postać dojelitowa, powinowactwo do białek osocza, profil farmakokinetyczny, środowisko zasadowe jelita, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, terapia przeciwpłytkowa -
Leksykon substancji czynnych
Chloropromazyna, substancja czynna leku Fenactil, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym (40 mg/g, krople doustne) oraz pozajelitowym (5 mg/ml i 25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań). Po absorpcji wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza, co wpływa na jej biodostępność i czas półtrwania. Substancja przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących. Chloropromazyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, prowadzącemu do powstania aktywnych metabolitów, które są wydalane z moczem i żółcią, przy czym ich eliminacja jest wolniejsza niż substancji macierzystej, co może skutkować kumulacją przy długotrwałej terapii.
bariera łożyskowa, biodostępność, chloropromazyna, czas półtrwania, dawkowanie leku, drogi wydalania, dystrybucja leku, działania niepożądane, farmakodynamika, Fenactil, interakcje lekowe, metabolity, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, szybka absorpcja, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem i żółcią -
Leksykon leków
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się szybkim i przewidywalnym wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Pokarm opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek, z małymi międzyosobniczymi różnicami (<20%). Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,56 l/kg i jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki uzupełniającej po hemodializie, która usuwa około 50% leku po 4 godzinach zabiegu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność pregabaliny, Cmax, czas półtrwania, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyczna, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, padaczka, Pragiola, pregabalina, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Lewodropropizyna, substancja czynna syropu LevoDril (60 mg/10 ml), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (>75%) oraz szybkim wchłanianiem i dystrybucją. Po podaniu doustnym odzysk radioaktywności wynosi 93%, co potwierdza efektywne wchłanianie. Stopień wiązania z białkami osocza jest niski (11-14%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z wypieraniem z połączeń białkowych. Czas półtrwania leku wynosi około 1-2 godziny, co wymaga podawania preparatu wielokrotnie w ciągu doby, aby utrzymać stężenie terapeutyczne. Lewodropropizyna jest głównie wydalana przez nerki, zarówno w formie niezmienionej, jak i jako metabolity (skoniugowana lewodropropizyna oraz p-hydroksylewodropropizyna), a całkowita ilość wydalona z moczem w ciągu 48 godzin stanowi około 35% dawki.
absorpcja, białka osocza, biodostępność, biodostępność doustna, czas półtrwania, dystrybucja, hydroksylacja, hydroksylewodropropizyna, interakcja lekowa, kumulacja leku, lewodropropizyna, metabolit, metabolizm, niewydolność nerek, parametr farmakokinetyczny, proces koniugacji, profil farmakokinetyczny, samoindukcja metabolizmu, stężenie terapeutyczne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie -
Leksykon substancji czynnych
Pralidoksym chlorku, stosowany w terapii zatruć związkami fosforoorganicznymi, wykazuje specyficzne parametry farmakokinetyczne istotne dla skuteczności leczenia. Po podaniu domięśniowym dawki 600 mg, minimalne terapeutyczne stężenie w osoczu (4 µg/ml) osiągane jest w około 16 minut, co umożliwia szybkie reaktywowanie acetylocholinoesterazy. W badaniach klinicznych maksymalne stężenie (Cmax) wynosiło 7,5 ± 0,7 µg/ml u zdrowych ochotników oraz 9,9 ± 2,4 µg/ml u pacjentów zatrutych, osiągane odpowiednio po 34 i 33 minutach (Tmax). Pralidoksym charakteryzuje się pozornym czasem półtrwania 74-77 minut, a średni okres półtrwania około 3 godzin, co wskazuje na konieczność podawania powtarzanych dawek w przypadku ciągłego wchłaniania trucizny. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co eliminuje ryzyko interakcji na tym poziomie, a jego pozorna objętość dystrybucji waha się od 0,6 do 2,7 l/kg, co świadczy o dystrybucji do płynu zewnątrzkomórkowego.
biotransformacja wątrobowa, czas działania leku, czas półtrwania, eliminacja leku, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pralidoksym chlorek, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zatrucie związkami fosforoorganicznymi -
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej (Raphanus sativus L., radix) stanowi kluczowy składnik preparatu Raphacholin C, występujący w formie suchego wyciągu z węglem aktywnym (1:1) o DER natywnym 30-42:1, ekstraktowany etanolem 85% V/V. Każda tabletka drażowana zawiera 150 mg tego wyciągu. Aktualnie w dokumentacji produktu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tego wyciągu – nieznane są parametry absorpcji, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji, co uniemożliwia precyzyjne określenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu, czasu działania oraz potencjalnych interakcji metabolicznych. W preparacie obecne są także inne substancje aktywne: 47 mg wyciągu z ziela karczocha (DER 2-4:1), 40 mg kwasu dehydrocholowego oraz 15 mg olejku eterycznego miętowego, a postać farmaceutyczna (tabletka drażowana) może dodatkowo wpływać na farmakokinetykę.
absorpcja, biodostępność składników aktywnych, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, dystrybucja, eliminacja, eliminacja metabolitów, interakcje metaboliczne, kwas dehydrocholowy, metabolizm, olejek eteryczny miętowy, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, Raphacholin C, tabletka drażowana, wchłanianie substancji aktywnych, węgiel aktywny, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej, wyciąg z ziela karczocha, związki aktywne -
Leksykon leków
Azacytydyna, podawana podskórnie w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 750 ± 403 ng/ml po 0,5 godziny oraz wysoką biodostępnością wynoszącą około 89% względem podania dożylnego. Farmakokinetyka leku wykazuje liniową zależność dawka-stężenie w zakresie 25–100 mg/m². Po dożylnym podaniu objętość dystrybucji wynosi średnio 76 ± 26 litrów, a klirens układowy 147 ± 47 l/godz., co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek i szybkie usuwanie leku. Czas półtrwania eliminacji (t½) po podaniu podskórnym wynosi 41 ± 8 minut, a przy standardowym schemacie dawkowania 75 mg/m² raz dziennie przez 7 dni nie obserwuje się kumulacji. Metabolizm azacytydyny odbywa się głównie przez spontaniczną hydrolizę i deaminację z udziałem deaminazy cytydynowej, bez udziału izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Główna droga eliminacji to wydalanie nerkowe, z 85% radioaktywności wykrywanej w moczu po podaniu dożylnym.
AUC, azacytydyna, biodostępność, całkowita remisja, Cmax, czas półtrwania, deaminaza cytydynowa, ekspozycja farmakokinetyczna, farmakogenomika, izoenzymy cytochromu P450, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ostra białaczka szpikowa, polimorfizm genetyczny, sulfotransferaza, transferaza glutationowa, UDP-glukuronozylotransferaza, zespół mielodysplastyczny -
Leksykon substancji czynnych
Erybulina, inhibitor dynamicznej niestabilności mikrotubul z grupy halichondrynowych leków przeciwnowotworowych, wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z długim końcowym czasem półtrwania około 40 godzin oraz dużą objętością dystrybucji (43-114 L/m²), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek obwodowych. Lek charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (49-65% przy stężeniach 100-1000 ng/mL) oraz niskim klirensem (1,16-2,42 L/h/m²). Erybulina jest eliminowana głównie z żółcią w postaci niezmienionej, z minimalnym metabolizmem (<0,6% metabolitów), a wydalanie z moczem stanowi jedynie 9% dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,22-3,53 mg/m², bez istotnej kumulacji przy podawaniu raz w tygodniu. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasy A i B wg Child-Pugh) obserwuje się odpowiednio 1,8- i 3-krotny wzrost ekspozycji na erybulinę, co wymaga redukcji dawki do 0,97 mg/m² i 0,62 mg/m². U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek stwierdzono średnio 1,5-krotne zwiększenie AUC(0-inf) z dużą zmiennością międzyosobniczą, co również wskazuje na konieczność dostosowania dawkowania.
badanie rakotwórczości, biodostępność leku, czas półtrwania, działanie teratogenne, glikoproteina p, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek halichondrynowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mięsak tkanek miękkich, objętość dystrybucji, profil dystrybucji, rak piersi, skala Child-Pugh, test Amesa, test mikrojąderkowy, tłuszczakomięsak, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Leksykon leków
Ospen 750 to zawiesina doustna zawierająca fenoksymetylopenicylinę benzatynową lecytynowaną (750 000 j.m./5 ml), należącą do grupy penicylin. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na penicyliny oraz na substancje pomocnicze preparatu, w tym metylu parahydroksybenzoesan (2,5 mg/5 ml), propylu parahydroksybenzoesan (1,25 mg/5 ml), alkohol benzylowy (0,125 mg/5 ml), etanol (<0,42 μg/5 ml) i sorbitol (1666,7 mg/5 ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych u pacjentów uczulonych na cefalosporyny ze względu na możliwość alergii krzyżowej. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi przebiegającymi z biegunką lub wymiotami, które mogą obniżać wchłanianie fenoksymetylopenicyliny i skutkować nieskutecznością terapii.
alergia krzyżowa, alkohol benzylowy, antybiotyk cefalosporynowy, antybiotyk penicylinowy, antybiotykoterapia, biegunka, czas półtrwania, fenoksymetylopenicylina benzatynowa lecytynowana, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość na penicylinę, nietolerancja sorbitolu, podanie pozajelitowe, propylu parahydroksybenzoesan, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, terapeutyczne stężenie leku, uczulenie na cefalosporyny, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie żołądkowo-jelitowe -
Leksykon substancji czynnych
Disiarczek dipentametylenotiuramu jest składnikiem mieszaniny tiuramów (pozycja 24 w panelu nr 2) w produkcie TRUE Test 36, stosowanym do diagnostyki alergii kontaktowej. W preparacie występuje w stężeniu 27 µg/cm² (22 µg/płatek) jako część mieszaniny czterech tiuramów w równych proporcjach wagowych, co odpowiada około 6,75 µg/cm² (5,5 µg/płatek) samego disiarczku dipentametylenotiuramu. Substancja jest nanoszona na płatek testowy, który aplikuje się na skórę pacjenta w celu wywołania miejscowej reakcji alergicznej, umożliwiającej identyfikację nadwrażliwości kontaktowej.
alergia kontaktowa, bariera krew-mózg, czas półtrwania, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, formaldehyd, izotiazolinon, klirens, metabolit, mieszanina tiuramów, parafenylenodiamina, plaster diagnostyczny, płatek testowy, podrażnienie, reakcja alergiczna, reakcja skórna, sensityzacja, siarczek tetrametylotiuramu, szlak metaboliczny, TRUE Test 36, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przez skórę, wiązanie z białkami osocza, żywica -
Leksykon leków
Alprazolam, substancja czynna Xanaxu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie około 80%, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm alprazolamu zachodzi głównie w wątrobie poprzez oksydację, prowadząc do powstania dwóch metabolitów: alfa-hydroksyalprazolamu o aktywności biologicznej około połowę mniejszej niż związek macierzysty oraz pochodnej benzofenonu, która jest praktycznie nieaktywna. Stężenia metabolitów w osoczu są znacznie niższe niż stężenie alprazolamu, a ich okresy półtrwania są zbliżone do okresu półtrwania substancji macierzystej.
alfa-hydroksyalprazolam, alprazolam, biodostępność, Cmax, czas półtrwania, dystrybucja leku, kumulacja substancji aktywnej, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydacja, parametry farmakokinetyczne, pochodna benzofenonu, szlak metaboliczny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, Xanax -
Leksykon leków
Bilastyna w dawce 20 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością wynoszącą 61%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (84-90%) oraz praktyczny brak metabolizmu, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych. Bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) i polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP), jednak jej hamujący wpływ na te białka nośnikowe jest klinicznie nieistotny ze względu na wysokie wartości IC50 (≥ 300 μM) w porównaniu do maksymalnego stężenia leku w osoczu. Eliminacja leku odbywa się głównie w postaci niezmienionej, z 28,3% dawki wydalanej z moczem i 66,5% z kałem, a okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, biodostępność, cytochrom P450, czas półtrwania, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, metabolizm leku, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Bilobil Intense zawiera wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.), którego główne składniki aktywne to glikozydy flawonowe oraz laktony terpenowe (ginkgolidy A, B, C i bilobalid). Po podaniu doustnym w dawce 120 mg wyciągu, biodostępność laktonów terpenowych jest wysoka: ginkgolid A – 80%, ginkgolid B – 88%, bilobalid – >79%. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu tabletek wynoszą odpowiednio 16-22 ng/ml dla ginkgolidu A, 8-10 ng/ml dla ginkgolidu B oraz 27-54 ng/ml dla bilobalidu, natomiast po podaniu 120 mg wyciągu: 25-33 ng/ml, 9-17 ng/ml i 19-35 ng/ml. Czas półtrwania składników jest zróżnicowany i wynosi dla ginkgolidu A 3-4 godziny (tabletki) i 5 godzin (wyciąg), dla ginkgolidu B 4-6 godzin (tabletki) i 9-11 godzin (wyciąg), a dla bilobalidu 2-3 godziny (tabletki) i 3-4 godziny (wyciąg). Całkowita eliminacja następuje w ciągu 24 godzin od podania.
bilobalid, biodostępność substancji aktywnych, czas półtrwania, dawkowanie preparatu, eliminacja substancji, farmakokinetyka, ginkgo biloba, ginkgoflawonoglikozydy, ginkgolid A, ginkgolid B, ginkgolidy, glikozydy flawonowe, kumulacja substancji, laktony terpenowe, maksymalne stężenie, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wyciąg z miłorzębu japońskiego -
Leksykon substancji czynnych
Rzewień (Rhei radix) jest kluczowym składnikiem preparatu Radirex PLUS, wykorzystywanym głównie ze względu na zawartość związków antranoidowych, które po podaniu doustnym nie ulegają znaczącej absorpcji w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Związki te docierają do jelita grubego, gdzie drażnią ściany okrężnicy, esicy i odbytnicy, stymulując perystaltykę i wywołując efekt przeczyszczający. W preparacie Radirex PLUS 15 ml syropu zawiera 12,7 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na glukofrangulinę A, a 100 g produktu zawiera 10 g ekstraktu płynnego (1:1) z korzenia rzewienia oraz innych roślin (kora kruszyny, owoc kopru włoskiego i kminku). Mechanizm działania opiera się na lokalnym efekcie w jelicie grubym, co ogranicza znaczenie klasycznych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność czy czas półtrwania.
absorpcja systemowa, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, działanie farmakologiczne, efekt przeczyszczający, ekstrakt złożony, glukofranguina A, interakcje farmakokinetyczne, jelito grube, kora kruszyny, objętość dystrybucji, okrężnica, owoc kminku, owoc kopru włoskiego, perystaltyka, przewód pokarmowy, rzewień, wydalanie z kałem, związki antranoidowe -
Leksykon leków
FDGtomosil to radiofarmaceutyk zawierający fludeoksyglukozę znakowaną izotopem fluoru-18 (18F), stosowany w diagnostyce metodą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). Preparat dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o radioaktywności od 247 MBq do 5500 MBq w czasie kalibracji, z aktywnością 550 MBq/ml. Izotop 18F charakteryzuje się okresem półtrwania 109,77 minut i emituje pozytony o maksymalnej energii 634 keV, które po anihilacji z elektronami generują dwa fotony gamma o energii 511 keV, co umożliwia obrazowanie PET. Roztwór ma pH w zakresie 4,5–8,5 i zawiera substancje pomocnicze: chlorek sodu (9 mg/ml) zapewniający izotoniczność oraz etanol bezwodny (do 5 mg/ml) jako stabilizator. Preparat jest dostarczany w wielodawkowej fiolce o pojemności 15 ml, zabezpieczonej ołowianym pojemnikiem ochronnym, a jego okres ważności wynosi 12 godzin od momentu wytworzenia, z koniecznością przechowywania poniżej 25°C po pierwszym pobraniu dawki.
anihilacja pozytonu, bezpieczeństwo radiologiczne, biokompatybilność, chlorek sodu, czas półtrwania, etanol bezwodny, fiolka wielodawkowa, fludeoksyglukoza 18F, foton gamma, izotoniczność roztworu, izotop fluoru-18, niezgodność farmaceutyczna, obrazowanie PET, ochrona radiologiczna, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, radioaktywność MBq, radiofarmaceutyk, roztwór do wstrzykiwań, skażenie radiologiczne, woda do wstrzykiwań -
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z Passiflora incarnata L., będący głównym składnikiem aktywnym produktu leczniczego Sedistress, jest standaryzowanym suchym ekstraktem roślinnym, gdzie jedna tabletka powlekana zawiera 200 mg wyciągu, odpowiadającego 700-1000 mg kwiatów męczennicy, pozyskiwanym przy użyciu 60% etanolu jako rozpuszczalnika. Pomimo szerokiego zastosowania, nie określono szczegółowych parametrów farmakokinetycznych takich jak absorpcja, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie, co jest charakterystyczne dla wielu preparatów roślinnych o złożonym składzie chemicznym. Brak tych danych wynika z metodologicznych trudności w analizie wieloskładnikowych ekstraktów roślinnych i ograniczeń badań klinicznych w tym zakresie.
biodostępność, czas półtrwania, dostosowanie dawki, dystrybucja tkankowa, etanol jako rozpuszczalnik, interakcja lekowa, lek roślinny, metabolizm substancji, parametry farmakokinetyczne, substancje aktywne, tabletka powlekana, wyciąg suchy standaryzowany, ziele męczennicy, związki aktywne -
Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd, stosowany w preparatach Myrelez, Somatuline Autogel oraz Somatuline PR, dostępny jest w dawkach od 30 mg do 120 mg w formie roztworów do wstrzykiwań lub proszku do sporządzania zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu. W przypadku przedawkowania nie istnieje specyficzne antidotum, a leczenie opiera się na terapii objawowej. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują hipoglikemię (z objawami takimi jak drżenie, potliwość, dezorientacja, aż do śpiączki), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia funkcji pęcherzyka żółciowego, bradykardię, supresję wydzielania hormonów przysadki oraz nasilone reakcje miejscowe w miejscu podania. Dawki wywołujące te objawy nie zostały precyzyjnie określone w charakterystykach produktów leczniczych.
analog somatostatyny, antidotum, bradykardia, czas półtrwania, enzym trawienny, farmakodynamika, funkcja nerek i wątroby, funkcja tarczycy, hipoglikemia, hipotonia, kamica żółciowa, lanreotyd, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, lek wazopresyjny, motoryka przewodu pokarmowego, parametry życiowe, płynoterapia, poziom glikemii, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie endokrynologiczne, śpiączka hipoglikemiczna, supresja hormonalna, układ sercowo-naczyniowy, wydzielanie hormonów, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu -
Leksykon substancji czynnych
Acyklowir jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, poprzez aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki takie jak probenecyd, cymetydyna oraz mykofenolan mofetylu konkurują o ten sam mechanizm eliminacji, prowadząc do zwiększenia wartości AUC acyklowiru i zmniejszenia jego klirensu nerkowego. W przypadku immunosupresantów (cyklosporyna, takrolimus) oraz leków o wąskim indeksie terapeutycznym (teofilina, lit) obserwuje się potencjalne ryzyko nefrotoksyczności lub toksyczności, co wymaga monitorowania stężenia leków i funkcji nerek. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia teofiliny, której AUC wzrasta o około 50% podczas jednoczesnego stosowania z acyklowirem, oraz stężenia litu przy dużych dożylnych dawkach acyklowiru. Pomimo tych interakcji, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru zwykle eliminuje konieczność modyfikacji dawki.
absorpcja ogólnoustrojowa, acyklowir, acyklowir dożylny, astma, AUC, choroba obturacyjna płuc, cyklosporyna, cymetydyna, czas półtrwania, czynność nerek, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka, indeks terapeutyczny, interakcja lekowa, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, lit, metabolit, mykofenolan mofetylu, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, stężenie w osoczu, takrolimus, teofilina, wąski indeks terapeutyczny, wirus herpes, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Sód wodorofosforan (fosforan disodowy) w dawce 12,0 mg, obecny w preparacie Sal Vichy factitium, działa alkalizująco na mocz, co wpływa na farmakokinetykę leków wydalanych przez nerki. Alkalizacja moczu zwiększa wydalanie słabych kwasów (np. salicylany, NLPZ, barbiturany, sulfonamidy, metotreksat), zmniejszając ich stężenie w osoczu i potencjalnie obniżając skuteczność terapeutyczną. Z kolei zmniejsza wydalanie słabych zasad (np. efedryna, chinidyna, leki przeciwhistaminowe, amfetamina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co może prowadzić do ich kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Poziom istotności klinicznej tych interakcji waha się od niskiego do wysokiego, co wymaga monitorowania stężeń leków i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkalizacja moczu, barbiturany, chinidyna, czas półtrwania, działanie alkalizujące, farmakokinetyka leków, fosforan disodowy, glikokortykosteroidy, hipokaliemia, imipramina, indeks terapeutyczny, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwhistaminowe, leki sympatykomimetyczne, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, reabsorpcja kanalikowa, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylany, sód wodorofosforan, stężenie we krwi, sulfonamidy, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia elektrolitowe -
Leksykon leków
Produkt leczniczy FDG POZYTON zawiera fludeoksyglukozę znakowaną izotopem fluoru-18 (¹⁸F) o radioaktywności 250-3100 MBq/mL na czas kalibracji oraz aktywności w fiolce 250-40300 MBq. Izotop ¹⁸F charakteryzuje się czasem półtrwania 110 minut i emituje promieniowanie pozytonowe o maksymalnej energii 634 keV, które po anihilacji generuje dwa fotony gamma o energii 511 keV. Ze względu na promieniowanie jonizujące, stosowanie FDG POZYTON u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczegółowego wywiadu dotyczącego ciąży, a każda kobieta z opóźnioną miesiączką powinna być traktowana jako potencjalnie ciężarna do czasu wykluczenia ciąży. W przypadku niepewności co do statusu ciąży należy ograniczyć ekspozycję na promieniowanie do minimum oraz rozważyć alternatywne metody diagnostyczne niewykorzystujące promieniowania jonizującego.
badanie PET, czas półtrwania, ekspozycja płodu na promieniowanie, FDG Pozyton, fludeoksyglukoza (¹⁸F), foton gamma, izotop fluoru-18, kalibracja, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, przenikanie do mleka kobiecego, radiofarmaceutyk, właściwości fizykochemiczne, źródło promieniowania -
Leksykon leków
Pitawastatyna, substancja czynna leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1 godzinę), biodostępnością 51% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny i odbywa się głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), z niewielkim udziałem CYP2C9 i CYP2C8, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych typowych dla innych statyn. Lek jest eliminowany głównie przez wątrobę z żółcią, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Obecność pokarmu obniża Cmax o 43%, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Transport do hepatocytów odbywa się aktywnie przez OATP1B1 i OATP1B3, a polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą wpływać na zmienność farmakokinetyczną (4-krotna różnica AUC). Pitawastatyna nie jest substratem glikoproteiny p, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
albumina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, dysfagia, dystrybucja leku, forma niezmieniona, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie wątroby, zależność od dawki -
Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia VII (FVII) jest jednym z kluczowych składników preparatu Prothromplex Total NF, który zawiera nominalnie 500 j.m. FVII na fiolkę, co odpowiada stężeniu 25 j.m./ml po rekonstytucji w 20 ml jałowej wody do wstrzykiwań. Charakterystyczną cechą farmakokinetyczną FVII jest jego krótki czas półtrwania wynoszący 3-5 godzin, znacznie krótszy niż pozostałych czynników zespołu protrombiny (czynnik II: 40-60 godzin, czynnik IX: 16-30 godzin, czynnik X: 30-60 godzin). Aktywność FVII oznaczana jest metodą chromogenną zgodnie z Farmakopeą Europejską, z kalibracją względem międzynarodowych wzorców WHO, co zapewnia standaryzację wyników. Po rekonstytucji preparat ma pH 6,5-7,5 oraz osmolalność ≥240 mosm/kg, co wpływa na stabilność i biodostępność czynnika po podaniu dożylnym.
aktywność czynnika VII, aktywność swoista, czas półtrwania, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, dysfagia, Farmakopea Europejska, hemostaza, koncentrat czynnika VII, metoda chromogenna, osmolalność, proszek do sporządzania roztworu, Prothromplex Total NF, zespół protrombiny -
Leksykon leków
Farmakokinetyka bortezomibu po dożylnym podaniu w dawkach 1,0 mg/m² i 1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%). Maksymalne stężenia osoczowe po pierwszej dawce wynoszą odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml, a po kolejnych dawkach mieszczą się w zakresie 67-106 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m² oraz 89-120 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m². Klirens całkowity po pierwszej dawce jest wyższy (102 l/h i 112 l/h) niż po kolejnych (15-32 l/h i 18-32 l/h), a okres półtrwania po wielokrotnych podaniach wynosi od 40 do 193 godzin. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, 2C19 i 1A2, a deboronowane metabolity są farmakologicznie nieaktywne.
analiza farmakokinetyczna, AUC, Cmax, cytochrom P450, czas półtrwania, deboronacja, farmakokinetyka, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, normalizacja dawki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, stężenie osoczowe bortezomibu, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Karbachol, będący substancją czynną o działaniu cholinergicznym, stosowany jest w postaci roztworu do wstrzykiwań wewnątrzgałkowych, jak w preparacie Miostat zawierającym 0,1 mg/ml karbacholu (0,15 mg w 1,5 ml fiolce). Farmakokinetyka karbacholu po podaniu wewnątrzgałkowym u ludzi nie została szczegółowo zbadana, a dostępne dane pochodzą głównie z badań na modelach zwierzęcych. Po dożylnym podaniu karbachol wykazuje szybkie usuwanie z osocza, co wskazuje na krótki czas półtrwania w krwiobiegu. Metabolizm u zwierząt polega na przekształceniu karbacholu do choliny w osoczu, a główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, głównie z moczem.
bariera krew-oko, cholina, czas półtrwania, dystrybucja substancji, działanie cholinergiczne, eliminacja z osocza, Miostat, podanie wewnątrzgałkowe, proces metaboliczny, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem -
Leksykon leków
Farmakokinetyka mometazonu furoinianu zawartego w maści Eztom (1 mg/g) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem systemowym po aplikacji miejscowej, wynoszącym około 0,7% dawki przy stężeniu 0,1%. Niska penetracja przez barierę skórną ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, co potwierdza preferencyjne działanie miejscowe kortykosteroidu. Maść jako postać farmaceutyczna zapewnia odpowiednie uwalnianie substancji czynnej oraz zwiększa okluzyjność, co może wpływać na przenikanie przez warstwę rogową naskórka, jednak nie zwiększa istotnie absorpcji systemowej.
absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja przez skórę, aplikacja miejscowa, bariera skórna, czas półtrwania, działanie niepożądane, ekspozycja na kortykosteroidy, eliminacja leku, kortykosteroid, leczenie dermatologiczne, metabolizm mometazonu, mometazonu furoinian, profil bezpieczeństwa, stężenie systemowe, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie systemowe -
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z ziela męczennicy cielistej (Passiflora incarnata L.) stanowi główny składnik aktywny syropu Passminum MED LUNIS, w którym stężenie wynosi 183 mg ekstraktu na 5 ml produktu, co odpowiada 366 mg surowca roślinnego. Ekstrakt jest otrzymywany w stosunku 2:1 przy użyciu 60% etanolu jako rozpuszczalnika, jednak w finalnym produkcie zawartość etanolu nie przekracza 0,5% (m/m). Pozostałe składniki, takie jak maltitol, benzoesan sodu i glukoza, pełnią funkcje pomocnicze i nie wpływają na farmakokinetykę substancji aktywnej.
benzoesan sodu, biodostępność, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, etanol, interakcja lekowa, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, Passiflora incarnata, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, schemat dawkowania, surowiec roślinny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny z ziela męczennicy cielistej, wydalanie -
Leksykon substancji czynnych
Substancja aktywna krwawnik (Achillea millefolium L., herba) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak Apetiherb, Hepatosan fix, Nefrobonisol oraz Nervosan fix. Analiza dokumentacji medycznej tych produktów wykazała istotny brak kompleksowych badań farmakokinetycznych dotyczących tej rośliny. W preparatach Apetiherb (wyciąg płynny 1:2), Hepatosan fix (0,3 g ziela na saszetkę 2 g), Nefrobonisol (sok z ziela 10 g/100 g produktu) oraz Nervosan fix (0,4 g ziela na saszetkę 2 g) nie przeprowadzono badań określających parametry takie jak biodostępność, czas półtrwania, wiązanie z białkami osocza, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych. Różnorodność form farmaceutycznych i stosowanych ekstrahentów (woda oczyszczona w Apetiherb, etanol 96% i woda w Nefrobonisol) może wpływać na farmakokinetykę, jednak brak danych uniemożliwia ocenę ich znaczenia klinicznego.
achillea millefolium, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czas półtrwania, dane farmakokinetyczne, ekstrahent, etanol 96%, forma farmaceutyczna, krwawnik, metabolizm wątrobowy, parametr farmakokinetyczny, syrop Apetiherb, tradycyjny produkt leczniczy, wchłanianie dystrybucja metabolizm wydalanie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny, ziele krwawnika
