Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych leku Remurel

Remurel zawiera jako substancję czynną glatirameru octan w stężeniu 20 mg/ml, co odpowiada 18 mg glatirameru w postaci zasady. Jest to lek podawany w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, o określonych właściwościach fizykochemicznych, takich jak przejrzystość, zabarwienie (bezbarwny do jasnożółtego lub brązowawego), pH w zakresie 5,5-7,0 i osmolarność około 265 mOsmol/l.¹

Charakterystyka substancji czynnej

Glatirameru octan jest złożoną substancją, będącą solą octanową syntetycznych polipeptydów. W swoim składzie zawiera cztery naturalnie występujące aminokwasy: kwas L-glutaminowy, L-alaninę, L-tyrozynę i L-lizynę, występujące w określonych zakresach stosunków molowych odpowiednio: 0,129-0,153, 0,392-0,462, 0,086-0,100 i 0,300-0,374. Średnia masa cząsteczkowa glatirameru octanu mieści się w zakresie 5000-9000 daltonów. Ze względu na złożoność składu, nie jest możliwe szczegółowe określenie specyficznego polipeptydu pod względem sekwencji aminokwasów, choć warto zaznaczyć, że końcowy skład glatirameru octanu nie jest całkowicie losowy.²

Właściwości farmakokinetyczne

Badania farmakokinetyczne

Należy zaznaczyć, że dla glatirameru octanu nie przeprowadzono kompleksowych badań farmakokinetycznych u ludzi. Dostępne informacje na temat właściwości farmakokinetycznych tej substancji opierają się głównie na badaniach in vitro oraz ograniczonych danych z badań z udziałem zdrowych ochotników.³

Wchłanianie

Dostępne dane wskazują, że po podaniu podskórnym, glatirameru octan jest szybko wchłaniany z miejsca iniekcji do krążenia systemowego. Jest to istotna cecha farmakokinetyczna wpływająca na szybkość rozpoczęcia działania leku po jego podaniu.⁴

Metabolizm

Charakterystyczną cechą metabolizmu glatirameru octanu jest to, że duża część podanej dawki ulega szybkiemu rozkładowi do mniejszych fragmentów już w tkance podskórnej. Ten wczesny etap metabolizmu zachodzi więc jeszcze przed pełnym wchłonięciem substancji do krążenia systemowego, co może mieć istotne znaczenie dla bioaktywności i mechanizmu działania leku.⁵

Ograniczenia danych farmakokinetycznych

Ze względu na złożoną strukturę glatirameru octanu oraz jego szybki metabolizm w tkance podskórnej, określenie standardowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, objętość dystrybucji, czas półtrwania czy klirens, jest utrudnione. Dostępne dane z badań in vitro oraz ograniczone badania z udziałem zdrowych ochotników nie dostarczają pełnego obrazu losów leku w organizmie po podaniu.⁶

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych

Właściwości farmakokinetyczne glatirameru octanu charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu podskórnym oraz intensywnym metabolizmem w tkance podskórnej, gdzie duża część dawki ulega rozkładowi do mniejszych fragmentów. Z uwagi na ograniczone dane z badań farmakokinetycznych u ludzi, pełny profil farmakokinetyczny tej substancji nie jest dokładnie poznany. Złożoność strukturalna glatirameru octanu, jego peptydowy charakter oraz średnia masa cząsteczkowa w zakresie 5000-9000 daltonów są czynnikami, które prawdopodobnie istotnie wpływają na jego zachowanie w organizmie.⁷