farmakokinetyka chlorheksydyny

Farmakokinetyka chlorheksydyny obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tej substancji w organizmie. Chlorheksydyna to szeroko stosowany środek antyseptyczny o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwgrzybiczym, wykorzystywany głównie zewnętrznie w roztworach do płukania jamy ustnej, preparatach do dezynfekcji skóry oraz w materiałach medycznych.

Wchłanianie chlorheksydyny przez skórę i błony śluzowe jest minimalne, co ogranicza jej biodostępność ogólnoustrojową. Badania wykazują, że mniej niż 1% zastosowanej dawki przedostaje się do krwiobiegu. Po zastosowaniu w jamie ustnej, około 30% substancji może pozostać związane z powierzchniami zębów i błoną śluzową, zapewniając przedłużone działanie antyseptyczne.

Metabolizm chlorheksydyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega ona rozkładowi do metabolitów o niskiej aktywności przeciwbakteryjnej. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (około 90%), a jedynie niewielka ilość jest eliminowana z moczem. Okres półtrwania chlorheksydyny w organizmie szacuje się na 8-12 godzin.

Z punktu widzenia klinicznego, istotne jest, że długotrwała retencja chlorheksydyny na powierzchniach w jamie ustnej zapewnia przedłużony efekt terapeutyczny. Substancja ta wykazuje efekt rezydualny (substancja aktywna związana z powierzchnią pozostaje aktywna po zakończeniu ekspozycji), co ma znaczenie w profilaktyce infekcji bakteryjnych.