metabolizm chlorheksydyny
Chlorheksydyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny i antyseptyczny o szerokim spektrum działania, stosowany powszechnie w preparatach do odkażania skóry, błon śluzowych, ran oraz w środkach do higieny jamy ustnej. Po aplikacji miejscowej chlorheksydyna wykazuje wysokie powinowactwo do tkanek, zapewniając przedłużone działanie przeciwbakteryjne.
Metabolizm chlorheksydyny charakteryzuje się ograniczoną absorpcją ogólnoustrojową. Badania farmakokinetyczne wykazują, że po zastosowaniu miejscowym jedynie niewielka ilość substancji (mniej niż 1%) wchłania się przez nieuszkodzoną skórę czy błony śluzowe. Wchłonięta chlorheksydyna jest metabolizowana głównie w wątrobie, gdzie ulega przekształceniu do paranitroanilinowych metabolitów.
Wydalanie chlorheksydyny odbywa się głównie z kałem (około 90% wchłoniętej dawki), natomiast mniejsza część jest eliminowana przez nerki z moczem. Okres półtrwania w organizmie wynosi około 4-8 godzin. Ze względu na minimalną absorpcję ogólnoustrojową, ryzyko toksyczności metabolicznej jest niskie, co czyni chlorheksydynę bezpiecznym środkiem do stosowania miejscowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Gardimax Medica Spray zawiera dwie substancje czynne o odmiennych właściwościach farmakokinetycznych: diglukonian chlorheksydyny oraz chlorowodorek lidokainy. Lidokaina charakteryzuje się szeroką dystrybucją w organizmie, przenikając do wszystkich tkanek, w tym OUN i krwi płodu, z objętością dystrybucji wynoszącą 1,7 l/kg (u pacjentów z niewydolnością serca około 1 l/kg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 33-66%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (>90%) przez enzymy mikrosomalne, a okres półtrwania wynosi 1,5-2,0 godziny. Eliminacja odbywa się przez nerki (10% w postaci niezmienionej) i drogi żółciowe (7%). Zaburzenia czynności wątroby i nerek mogą prowadzić do zwiększenia stężenia lidokainy i kumulacji jej metabolitów.
absorpcja chlorheksydyny, błona śluzowa, chlorheksydyna, chlorowodorek lidokainy, diglukonian chlorheksydyny, dystrybucja lidokainy, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja lidokainy, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka chlorheksydyny, farmakokinetyka lidokainy, marskość wątroby, metabolit lidokainy, metabolizm chlorheksydyny, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie lidokainy w osoczu, wątrobowy przepływ krwi, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Bepanthen Plus w kremie zawiera dwie substancje czynne: dekspantenol (50 mg/g) oraz chlorheksydynę chlorowodorek (5 mg/g). Dekspantenol szybko przenika przez skórę, gdzie jest przekształcany do biologicznie aktywnego kwasu pantotenowego, który wiąże się z białkami osocza (globuliny, albuminy) i osiąga fizjologiczne stężenia we krwi na poziomie 500-1000 μg/l. Chlorheksydyna natomiast wykazuje minimalne wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę dorosłych, a u niemowląt może być wykrywana w osoczu w niskim stężeniu około 1 μg/ml po ekspozycji. Po podaniu doustnym chlorheksydyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu 0,2 μg/ml po 30 minutach, jednak po aplikacji miejscowej jej stężenia są niewykrywalne, co wskazuje na ograniczoną biodostępność systemową przy stosowaniu miejscowym. Metabolizm dekspantenolu ogranicza się do szybkiej konwersji do kwasu pantotenowego, który nie ulega dalszym przemianom i jest wydalany głównie przez nerki (60-70% dawki) w postaci niezmienionej, z dobowym wydalaniem 2-7 mg u dorosłych i 2-3 mg u dzieci. Chlorheksydyna nie podlega istotnemu metabolizmowi po podaniu miejscowym, a jej eliminacja po podaniu doustnym odbywa się głównie przez przewód pokarmowy. Brak jest danych dotyczących metabolizmu chlorheksydyny u niemowląt i dzieci. Farmakokinetyczne profile obu składników wskazują na bezpieczne stosowanie miejscowe, z minimalnym ryzykiem systemowego działania chlorheksydyny, szczególnie u dorosłych, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście terapii miejscowej skóry.
absorpcja przez skórę, białka osocza, chlorheksydyna, dekspantenol, eliminacja z moczem, forma biologicznie aktywna, glukonian chlorheksydyny, koenzym A, kwas pantotenowy, metabolizm chlorheksydyny, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie miejscowe, przenikanie chlorheksydyny, stężenie, stężenie w osoczu, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami, wydalanie przez nerki, znakowanie radioaktywne
