przenikanie przez naskórek

Przenikanie przez naskórek (penetracja transdermalna) to proces, w którym substancje aktywne przechodzą przez barierę skórną do głębszych warstw skóry lub krwiobiegu. Zjawisko to ma kluczowe znaczenie w dermatologii i farmakologii, determinując skuteczność leków stosowanych miejscowo oraz innych substancji aplikowanych na skórę.

Naskórek, a szczególnie jego najbardziej zewnętrzna warstwa – stratum corneum, stanowi główną barierę ochronną organizmu. Zbudowany z korneocytów otoczonych lipidami tworzy złożoną strukturę, przez którą mogą przenikać tylko niektóre cząsteczki. O zdolności substancji do penetracji transdermalnej decydują takie czynniki jak: masa cząsteczkowa (optymalnie poniżej 500 Da), lipofilność, rozpuszczalność w wodzie oraz stan fizjologiczny skóry.

W praktyce medycznej wykorzystuje się różne metody wspomagające przenikanie przez naskórek, w tym nośniki liposomalne, mikroemulsje, systemy transdermalne (plastry), sonoforezę (wykorzystanie ultradźwięków) czy jonoforezę (wykorzystanie prądu elektrycznego). Techniki te znajdują zastosowanie w dostarczaniu leków przeciwbólowych, hormonów, leków przeciwzapalnych oraz wielu innych substancji terapeutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axoviral 50 mg/g

Axoviral w postaci kremu zawiera acyklowir w stężeniu 50 mg/g i jest przeznaczony do miejscowego stosowania na skórę. Badania farmakologiczne wykazały minimalne wchłanianie systemowe acyklowiru po wielokrotnej aplikacji, co wskazuje na głównie miejscowe działanie substancji czynnej z nieznacznym stężeniem ogólnoustrojowym. Ograniczone przenikanie przez warstwę naskórka zapewnia skuteczne stężenie leku w miejscu aplikacji przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań niepożądanych związanych z ekspozycją systemową.
acyklowir, alkohol cetostearylowy, aplikacja miejscowa, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, glikol propylenowy, podłoże maściowe, promotor wchłaniania, przenikanie przez naskórek, stężenie ogólnoustrojowe, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza, uwalnianie substancji czynnej, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie systemowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibured 50 mg/g (5%)

Ibuprofen w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g (5%) charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z miejscowej aplikacji. Po nałożeniu na skórę substancja czynna przenika przez naskórek i skórę właściwą w ciągu 24 godzin, przy czym absorpcja ogólnoustrojowa wynosi około 5% dawki podawanej doustnie. Tak ograniczona biodostępność systemowa jest korzystna, gdyż minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z ekspozycją ogólnoustrojową. Ibuprofen dystrybuuje się głównie w tkankach podskórnych, miękkich, stawach oraz płynie maziowym, osiągając tam stężenia terapeutyczne, podczas gdy stężenia w osoczu pozostają niskie i rzadko wywołują działania niepożądane, z wyjątkiem pacjentów z nadwrażliwością na lek.
absorpcja substancji czynnej, aplikacja miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja leku, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka miejscowa, ibuprofen, nadwrażliwość na lek, płyn maziowy, procesy metaboliczne, przenikanie przez naskórek, reakcja niepożądana, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, tkanki miękkie, wchłanianie przezskórne

przenikanie przez naskórek

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Axoviral 50 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne – Ibured 50 mg/g (5%)