dystalna neuropatia czuciowa
Dystalna neuropatia czuciowa to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się uszkodzeniem włókien czuciowych w obwodowym układzie nerwowym, dotyczące głównie dystalnych części kończyn (stóp i dłoni). Objawia się zaburzeniami czucia w postaci parestezji (mrowienia, drętwienia), przeczulicy, bólu neuropatycznego lub osłabienia czucia.
Najczęstszymi przyczynami dystalnej neuropatii czuciowej są cukrzyca, niedobory witamin (szczególnie B12), choroby autoimmunologiczne, zakażenia (HIV, borelioza), toksyny i leki (chemioterapeutyki, izoniazyd), paraproteinemie oraz przyczyny idiopatyczne. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, badania elektrofizjologiczne (EMG), badania laboratoryjne oraz w wybranych przypadkach biopsję nerwu.
Leczenie dystalnej neuropatii czuciowej zależy od przyczyny podstawowej i obejmuje kontrolę choroby podstawowej (np. cukrzycy), suplementację niedoborów, eliminację czynników toksycznych oraz farmakoterapię bólu neuropatycznego (leki przeciwpadaczkowe, przeciwdepresyjne, opioidy). Istotna jest również profilaktyka powikłań, szczególnie zespołu stopy cukrzycowej u pacjentów z neuropatią cukrzycową.