kwas p-aminosalicylowy

Kwas p-aminosalicylowy (PAS) to lek przeciwgruźliczy należący do grupy preparatów drugiej linii, stosowany w terapii gruźlicy lekoopornej. Jego działanie polega na hamowaniu syntezy kwasu foliowego u prątków gruźlicy, co prowadzi do zaburzenia ich namnażania.

PAS wykazuje działanie bakteriostatyczne wobec Mycobacterium tuberculosis. Ze względu na liczne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz dostępność nowszych, skuteczniejszych leków, jego zastosowanie zostało znacznie ograniczone. Nadal jednak znajduje zastosowanie w leczeniu wielolekoopornych szczepów prątków gruźlicy (MDR-TB).

Kwas p-aminosalicylowy wymaga starannego monitorowania podczas terapii ze względu na możliwość wystąpienia hepatotoksyczności. Może wchodzić w interakcje z innymi lekami przeciwgruźliczymi, szczególnie z rifampicyną. W leczeniu MDR-TB stosuje się go zazwyczaj w połączeniu z innymi lekami drugiej linii, dostosowując schemat terapeutyczny do wyników lekowrażliwości szczepu prątków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – GlimeHexal 4 4 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, podwajają wartość AUC glimepirydu, co zwiększa ryzyko hipoglikemii i wymaga monitorowania glikemii oraz ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP2C9, np. ryfampicyna i barbiturany, osłabiają działanie leku, co może wymagać zwiększenia dawki. Nasilenie działania hipoglikemizującego obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu insuliny, metforminy, salicylanów, leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny), antybiotyków chinolonowych, inhibitorów ACE, leków przeciwgrzybiczych azolowych, fibratów oraz inhibitorów MAO. W przypadku leków beta-adrenolitycznych, klonidyny i rezerpiny możliwe jest zarówno nasilenie, jak i maskowanie objawów hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności i preferowania kardioselektywnych beta-blokerów.
acetazolamid, allopurynol, antybiotyk chinolonowy, barbituran, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, CYP2C9, diazoksyd, doustny lek przeciwcukrzycowy, efekt hipoglikemizujący, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, glikokortykoid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza, glukoza we krwi, hipoglikemia, hormon płciowy, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, inhibitor MAO, klarytromycyna, kolesewelam, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek tiazydowy, lek tyreostatyczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentoksyfilina, pochodna kumaryny, ryfampicyna, salicylany, steroid anaboliczny, sulfinpyrazon, sympatykolityk, sympatykomimetyk, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Amaryl 3 3 mg

Glimepiryd, substancja czynna leku Amaryl 3 (3 mg), jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory tego enzymu (np. ryfampicyna) osłabiają jego działanie hipoglikemizujące. Ponadto, glimepiryd wchodzi w interakcje z wieloma grupami leków, które mogą nasilać (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, insulina, salicylany, niektóre antybiotyki, leki psychotropowe) lub osłabiać (np. estrogeny, diuretyki, glikokortykosteroidy, leki adrenergiczne) jego efekt hipoglikemizujący. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne i β-adrenolityki, które mogą maskować objawy hipoglikemii, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryn mogą prowadzić do zmiennego wpływu na ich działanie, wymagając ścisłego monitorowania terapii.
acetazolamid, adrenalina, allopurinol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, azol przeciwgrzybiczny, barbituran, bloker receptorów β-adrenergicznych, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, CYP2C9, cytochrom P450 2C9, diazoksyd, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenfluramina, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor MAO, klarytromycyna, klonidyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, kwas p-aminosalicylowy, lek adrenergiczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pole pod krzywą stężenia leku, probenecyd, progestagen, przewlekłe spożywanie alkoholu, rezerpina, ryfampicyna, saluretyk, sekwestrant kwasów żółciowych, sulfinpirazon, sulfonamid, sympatykomimetyk, tetracyklina
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Argosulfan

Produkt leczniczy Argosulfan (20 mg/g, krem) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych oraz interakcji, zwłaszcza uczuleń krzyżowych z pochodnymi sulfonylomocznika, benzotiadiazyny oraz kwasu p-aminosalicylowego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, ze szczególnym uwzględnieniem nadwrażliwości na sulfonamidy. Należy unikać kontaktu kremu z oczami i błonami śluzowymi, a w przypadku ekspozycji zaleca się natychmiastowe przemycie wodą. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów we wstrząsie, z rozległymi oparzeniami oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji ogólnoustrojowej i kumulacji leku. Monitorowanie stężenia sulfonamidu w surowicy jest wskazane przy aplikacji na duże powierzchnie skóry lub długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością narządową.
absorpcja ogólnoustrojowa, agranulocytoza, atopowe zapalenie skóry, bariera skórna, benzotiadiazyna, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, kontaktowe zapalenie skóry, krwinka biała, kwas p-aminosalicylowy, laurylosiarczan sodu, morfologia krwi, nadwrażliwość na leki, niedokrwistość, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, parametr nerkowy, podrażnienie skóry, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, stężenie sulfonamidu, sulfonamid, sulfonylomocznik, toksyczność systemowa, układ krwiotwórczy, wstrząs, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Rifamazid 150 mg + 100 mg

Rifamazid to preparat zawierający ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg), które wykazują przeciwstawne mechanizmy wpływu na metabolizm leków. Ryfampicyna jest silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, co przyspiesza metabolizm wielu leków i może obniżać ich stężenia oraz skuteczność terapeutyczną, wymagając często zwiększenia dawek. Izoniazyd natomiast hamuje metabolizm niektórych leków (np. etosuksymid, diazepam, triazolam, teofilina), co może prowadzić do ich kumulacji i nasilenia działań niepożądanych, szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z karbamazepiną ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby. Wspólne interakcje obu składników dotyczą m.in. fenytoiny (wymaga monitorowania stężenia), leków zobojętniających sok żołądkowy (zalecane przyjmowanie Rifamazidu co najmniej 1 godzinę wcześniej), leków przeciwzakrzepowych (konieczne codzienne monitorowanie czasu protrombinowego) oraz doustnych środków antykoncepcyjnych (zalecane stosowanie dodatkowej, niehormonalnej metody antykoncepcji). Ryfampicyna może także fałszywie podwyższać wyniki testów na opioidy oraz maskować oznaczenia kwasu foliowego i witaminy B12 metodą mikrobiologiczną.
antagonista wapnia, benzodiazepina, cyklosporyna, czas protrombinowy, funkcja wątroby, glikokortykosteroid, gruźlica, hepatotoksyczność, induktor enzymów mikrosomalnych wątroby, izoniazyd, karbamazepina, kwas p-aminosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolit hepatotoksyczny, niewydolność wątroby, pochodna kumaryny, produkt zobojętniający sok żołądkowy, reakcja disulfiramopodobna, ryfampicyna, środek antykoncepcyjny, stężenie fenytoiny, teofilina, terapia przeciwgruźlicza, uszkodzenie wątroby, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby
Leksykon substancji czynnych
Bacillus Calmette-Guérin – Interakcje

Bacillus Calmette-Guérin (BCG), stosowany dopęcherzowo w immunoterapii powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego, wykazuje wysoką wrażliwość na leki przeciwgruźlicze takie jak etambutol, streptomycyna, kwas p-aminosalicylowy, izoniazyd oraz rifampicyna, a także na antybiotyki z grupy fluorochinolonów (np. ciprofloksacyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), doksycyklinę i gentamycynę. Równoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do inaktywacji bakterii BCG i znacznego obniżenia skuteczności terapii. Ponadto, BCG wykazuje oporność na pyrazinamid i cykloserynę, co ma mniejsze znaczenie kliniczne. Środki odkażające również mogą inaktywować szczep, dlatego kontakt z nimi należy ograniczyć. W praktyce klinicznej zaleca się przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekowego, unikanie jednoczesnego stosowania wymienionych leków oraz monitorowanie skuteczności terapii BCG.
Brak jest bezpośrednich danych dotyczących interakcji BCG z alkoholem, jednak ze względu na potencjalny immunosupresyjny wpływ alkoholu oraz obciążenie wątroby, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii. W przypadku konieczności leczenia zakażeń układu moczowego u pacjentów poddawanych terapii BCG, należy rozważyć antybiotyki o mniejszym potencjale inaktywacji BCG lub odpowiednio zaplanować odstęp czasowy między terapiami. Optymalne zarządzanie interakcjami lekowymi jest kluczowe dla maksymalizacji efektu terapeutycznego i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych w leczeniu powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego.
Bacillus Calmette-Guérin, ciprofloksacyna, cykloseryna, doksycyklina, etambutol, fluorochinolon, gentamycyna, inhibitor kalcyneuryny, izoniazyd, kortykosteroid, kwas p-aminosalicylowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, nowotwór pęcherza moczowego, podanie dopęcherzowe, pyrazinamid, rifampicyna, środek odkażający, streptomycyna, zakażenie układu moczowego
Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Interakcje

Izoniazyd wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450, co wpływa na metabolizm wielu leków, w tym przeciwpadaczkowych (fenytoina, prymidon, kwas walproinowy, karbamazepina, etosuksymid), psychotropowych (benzodiazepiny: diazepam, triazolam), przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny) oraz przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol). Szczególnie istotna jest interakcja z ryfampicyną, zwiększająca ryzyko hepatotoksyczności, oraz z kwasem p-aminosalicylowym, który wydłuża okres półtrwania izoniazydu. Zaleca się monitorowanie stężeń leków w osoczu, dostosowanie dawek oraz zachowanie przerw czasowych (np. 8 godzin między izoniazydem a ryfampicyną i PAS). Dodatkowo, izoniazyd może nasilać toksyczność leków przeciwpadaczkowych i psychotropowych oraz zwiększać ryzyko neuropatii czuciowej przy jednoczesnym stosowaniu stawudyny.
alfentanyl, benzodiazepina, cykloseryna, cytochrom P450, czas protrombinowy, disulfiram, dystalna neuropatia czuciowa, etosuksymid, fenytoina, hepatotoksyczność, histamina, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymu wątrobowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas p-aminosalicylowy, kwas walproinowy, lek anestezjologiczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm leków, oksydaza diaminowa, oporność prątków, pirydoksyna, pochodna kumaryny, prednizolon, stawudyna, stężenie fenytoiny, teofilina, tyramina, uszkodzenie wątroby, zalcytabina, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Nidrazid 100 mg

Izoniazyd, substancja aktywna leku Nidrazid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450, co wpływa na metabolizm wielu leków. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną oraz potencjalne zmiany stężeń leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, prymidon, kwas walproinowy, karbamazepina, etosuksymid), doustnych leków przeciwzakrzepowych, pochodnych benzodiazepin i teofiliny, których metabolizm jest hamowany, co może nasilać ich toksyczność. Z kolei silne induktory enzymów wątrobowych, takie jak barbiturany, przyspieszają metabolizm izoniazydu, obniżając jego stężenie w osoczu. Kwas p-aminosalicylowy zwiększa stężenie izoniazydu i wydłuża jego okres półtrwania, natomiast prednizolon obniża jego stężenie. Długotrwałe stosowanie izoniazydu może przedłużać działanie alfentanylu, a leki zobojętniające zawierające glin zmniejszają jego wchłanianie, dlatego zaleca się przyjmowanie izoniazydu co najmniej 1 godzinę przed tymi lekami.
alfentanyl, barbiturany, cykloseryna, cytochrom P450, disulfiram, doustny lek przeciwzakrzepowy, dystalna neuropatia czuciowa, etambutol, etosuksymid, fenytoina, hepatotoksyczność, histamina, induktor enzymu wątrobowego, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas p-aminosalicylowy, kwas walproinowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, monoaminooksydaza, niedociśnienie, okres półtrwania, oksydaza diaminowa, oporność prątków, ośrodkowy układ nerwowy, pirydoksyna, pochodna benzodiazepiny, prednizolon, prymidon, ryfampicyna, stawudyna, teofilina, tyramina, witamina B6, zakażenie HIV, zalcytabina, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Tribenozyd – Interakcje

Tribenozyd, stosowany miejscowo w leczeniu hemoroidów i innych dolegliwości doodbytniczych, występuje w formie kremu (50 mg/g) oraz czopków (400 mg/czopek), często w połączeniu z lidokainą, która pełni funkcję miejscowego środka znieczulającego. Ze względu na lokalne działanie i minimalne wchłanianie systemowe tribenozydu, nie odnotowano istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami. W przypadku preparatów takich jak Procto-Glyvenol i Procto-Hemolan brak jest danych wskazujących na specyficzne interakcje tribenozydu, co potwierdza niskie ryzyko działań niepożądanych wynikających z kojarzonego leczenia.
chlorchinina, dapson, depresja OUN, działanie depresyjne na OUN, działanie toksyczne, działanie znieczulające miejscowe, fenacetyna, fenobarbital, hemoroidy, kardiotoksyczność, krążenie ogólne, krem doodbytniczy, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwbólowy, leki antyarytmiczne, leki przeciwarytmiczne, lidokaina, methemoglobinemia, nitraty, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, substancja czynna, sulfonamidy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe
Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Sulfatiazol srebrowy, aktywny składnik kremu Argosulfan (20 mg/g), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów uczulonych na sulfonamidy oraz możliwe uczulenia krzyżowe z pochodnymi sulfonylomocznika, benzotiadiazyny i kwasu p-aminosalicylowego. Preparat nie powinien mieć kontaktu z oczami i błonami śluzowymi; w przypadku ekspozycji należy przemyć obficie wodą. Nie zaleca się łączenia z innymi lekami miejscowymi, aby uniknąć interakcji i zmniejszenia skuteczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów we wstrząsie, z rozległymi oparzeniami lub zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Monitorowanie stężenia sulfonamidu w surowicy jest wskazane przy stosowaniu na duże powierzchnie skóry lub terapii długotrwałej oraz w przypadku objawów toksyczności.
agranulocytoza, alkohol cetostearylowy, Argosulfan, atopowe zapalenie skóry, bilirubina, enzymy wątrobowe, GFR, kontaktowe zapalenie skóry, kreatynina, kwas p-aminosalicylowy, metylu parahydroksybenzoesan, mocznik, morfologia krwi, niedokrwistość, paraben, pochodna benzotiadiazyny, pochodna sulfonylomocznika, propylu parahydroksybenzoesan, rana oparzeniowa, reakcja nadwrażliwości, sodu laurylosiarczan, stężenie sulfonamidu, sulfatiazol srebrowy, sulfonamid, uczulenie krzyżowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – DoriTri mięta 0,5 mg + 1 mg + 1,5 mg

Tabletki do ssania DoriTri mięta zawierają 1,0 mg benzalkoniowego chlorku, 1,5 mg benzokainy oraz 0,5 mg tyrotrycyny i mogą wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do najważniejszych należą rzadkie reakcje alergiczne, zwłaszcza skórne, związane z benzokainą, szczególnie u pacjentów uczulonych na związki paragrupy (penicyliny, sulfonamidy, kosmetyki przeciwsłoneczne, kwas p-aminosalicylowy). Olejek miętowy może wywołać reakcje nadwrażliwości, w tym zespół zaburzeń oddechowych. Bardzo rzadko obserwowano methemoglobinemię, zwłaszcza u dzieci, przy stosowaniu na rozległe rany lub aerozoli z benzokainą. Sorbitol zawarty w preparacie może powodować działanie przeczyszczające przy większych dawkach. Dodatkowo rzadko występują zmieniona percepcja smaku, drętwienie języka oraz krwawienia po aplikacji tyrotrycyny na świeże rany.
benzokaina, chlorek benzalkoniowy, dieta niskosodowa, drętwienie języka, duszność, działanie przeczyszczające, ester kwasu p-aminobenzoesowego, hemoglobina, krwawienie, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, methemoglobina, methemoglobinemia, niedotlenienie tkanek, nietolerancja fruktozy, olejek miętowy, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, sinica, sorbitol, stosunek korzyści do ryzyka, sulfonamid, tachykardia, tyrotrycyna, uczulenie na związki paragrupy, zaburzenia krwi i układu chłonnego, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia żołądka i jelit, zespół zaburzeń oddechowych
Leksykon leków
Działania niepożądane – DoriTri smak owoców leśnych 0,5 mg + 1 mg + 1,5 mg

DoriTri smak owoców leśnych to preparat do ssania zawierający chlorek benzalkoniowy (1,0 mg), benzokainę (1,5 mg) oraz tyrotrycynę (0,5 mg). Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania. Rzadko obserwuje się reakcje alergiczne skórne związane z benzokainą, z ryzykiem uczulenia krzyżowego na związki paragrupy (penicyliny, sulfonamidy, kosmetyki przeciwsłoneczne, kwas p-aminosalicylowy). Bardzo rzadko występuje methemoglobinemia, szczególnie u dzieci, po miejscowym zastosowaniu na duże powierzchnie ran lub przy użyciu aerozoli z benzokainą, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo rzadkie działanie przeczyszczające spowodowane zawartością sorbitolu (860,7 mg na tabletkę), nasilające się przy większych dawkach.
benzokainy, chlorek benzalkoniowy, drętwienie języka, duszność, działanie przeczyszczające, ester kwasu p-aminobenzoesowego, kwas p-aminosalicylowy, methemoglobinemia, nietolerancja cukrów, penicylina, preparat z benzokainą, reakcja alergiczna, sinica, sorbitol, sulfonamid, tyrotrycyna, uczulenie krzyżowe, zaburzenia smaku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Urotrim 200 mg

Trimetoprim, substancja czynna leku Urotrim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie trimetoprim z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień. Trimetoprim wydłuża okres półtrwania leków hipoglikemizujących (tolbutamid, repaglinid, rozyglitazon), co może prowadzić do hipoglikemii i wymaga ścisłej kontroli glikemii. Ponadto, lek nasila toksyczność i wydłuża okres półtrwania fenytoiny, co wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania trimetoprimu z lekami hamującymi czynność szpiku kostnego oraz z lekami mogącymi wywoływać hiperkaliemię (inhibitory ACE, sartany, diuretyki oszczędzające potas), ze względu na ryzyko supresji szpiku i hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.
amantadyna, badanie laboratoryjne, barbiturany, bloker receptora angiotensynowego, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, dapson, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, działanie przeciwdrgawkowe, farmakokinetyka, fenytoina, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, kanaliki nerkowe, klirens kreatyniny, kreatynina, krzepnięcie krwi, kumaryna, kwas foliowy, kwas p-aminosalicylowy, lamiwudyna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niewydolność nerek, prokainamid, prymidon, przesączanie kłębuszkowe, reduktaza dihydrofoliowa, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, spironolakton, stężenie w surowicy, szpik kostny, terapia przeciwcukrzycowa, test radioimmunologiczny, tolbutamid, trimetoprim, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Procto-Hemolan (50 mg + 20 mg)/g

Produkt leczniczy Procto-Hemolan w formie kremu doodbytniczego zawiera 50 mg tribenozydu oraz 20 mg chlorowodorku lidokainy jednowodnej na 1 g preparatu. Dotychczas nie opisano interakcji tribenozydu z innymi lekami przy podaniu doodbytniczym. Lidokaina, mimo minimalnego wchłaniania do krążenia ogólnego przy prawidłowym stosowaniu, może nasilać methemoglobinotwórcze działanie leków takich jak paracetamol, fenacetyna, chlorchinina, dapson, nitraty, kwas p-aminosalicylowy, fenobarbital oraz sulfonamidy, zwiększając ryzyko methemoglobinemii (istotność kliniczna umiarkowana do wysokiej). Ponadto, lidokaina może potęgować depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu depresyjnym na OUN (umiarkowane ryzyko) oraz nasilać toksyczność leków przeciwarytmicznych klasy I (tokainid, meksyletyna) – ryzyko wysokie.
chlorchinina, chlorowodorek lidokainy, dapson, działanie depresyjne, działanie toksyczne, fenacetyna, fenobarbital, hemoroidy, kwas p-aminosalicylowy, leki przeciwarytmiczne, meksyletyna, methemoglobinemia, nitraty, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, Procto-Hemolan, sulfonamidy, tokainid, tribenozyd
Leksykon leków
Interakcje leku – BCG – medac min. 2×10^8 max. 3×10^9/50 ml

Podczas terapii BCG-medac, zawierającej żywy, atenuowany szczep Bacillus Calmette-Guérin, kluczowe jest unikanie jednoczesnego stosowania leków przeciwgruźliczych takich jak etambutol, streptomycyna, kwas p-aminosalicylowy (PAS), izoniazyd (INH) oraz rifampicyna, które wykazują wysoką aktywność bakteriobójczą i mogą inaktywować bakterie BCG, obniżając skuteczność leczenia. Podobnie, antybiotyki z grup fluorochinolonów (np. ciprofloksacyna, lewofloksacyna), tetracyklin (doksacyklina) oraz aminoglikozydów (gentamycyna) wykazują wysokie ryzyko interakcji poprzez hamowanie syntezy DNA lub białek bakterii, co może całkowicie zniwelować efekt terapeutyczny BCG. Ponadto, standardowe środki odkażające stosowane w urologii mogą bezpośrednio inaktywować bakterie BCG, dlatego ich stosowanie bezpośrednio przed lub w trakcie podawania BCG-medac jest przeciwwskazane. W przypadku leków przeciwgruźliczych takich jak pyrazinamid i cykloseryna, na które BCG wykazuje oporność, ryzyko interakcji jest niższe, jednak zalecana jest ostrożność.
aminoglikozyd, antybiotyk o szerokim spektrum, atenuowany szczep bakterii, Bacillus Calmette-Guérin, bakteria BCG, ciprofloksacyna, cykloseryna, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, etambutol, fluorochinolony, gentamycyna, izoniazyd, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwgruźliczy, lewofloksacyna, metabolizm leków, odpowiedź immunologiczna, ofloksacyna, pęcherz moczowy, preparat antyseptyczny, pyrazinamid, rifampicyna, środek antyseptyczny, środek odkażający, synteza białek bakteryjnych, terapia BCG, tetracykliny, układ moczowy, układ odpornościowy