chloramfenikol

Chloramfenikol to antybiotyk o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, który hamuje syntezę białek bakteryjnych przez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu. Jest skuteczny zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych, a także wobec riketsji, mykoplazm i chlamydii.

Ze względu na potencjalnie poważne działania niepożądane, w tym nieodwracalną aplazję szpiku kostnego i zespół szarego dziecka u noworodków, stosowanie chloramfenikolu zostało znacznie ograniczone. Obecnie jest stosowany głównie w leczeniu ciężkich infekcji, gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub przeciwwskazane, oraz w postaci kropli do oczu w leczeniu zakażeń powierzchni oka.

Mechanizm działania chloramfenikolu polega na hamowaniu aktywności peptydylotransferazy, enzymu odpowiedzialnego za tworzenie wiązań peptydowych podczas syntezy białka. Antybiotyk jest lipofilny, co zapewnia mu dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego, dlatego historycznie był stosowany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Monitorowanie leczenia chloramfenikolem wymaga regularnej kontroli morfologii krwi ze względu na ryzyko supresji szpiku kostnego. Lek jest metabolizowany w wątrobie i wydalany przez nerki, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością tych narządów. Ze względu na profile bezpieczeństwa, chloramfenikol jest obecnie zazwyczaj antybiotykiem ostatniego wyboru w terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g

Cefotaksym, jako cefalosporynowy antybiotyk bakteriobójczy, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Przeciwwskazane jest łączenie go z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy) ze względu na antagonizm prowadzący do zmniejszenia skuteczności terapii. Z kolei współstosowanie z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) może wywołać efekt synergistyczny, zwiększając skuteczność, ale jednocześnie podnosząc ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Probenecyd znacząco wpływa na farmakokinetykę cefotaksymu, podwajając ekspozycję i zmniejszając klirens nerkowy o około 50%, co u pacjentów z niewydolnością nerek może wymagać modyfikacji dawkowania.
aminoglikozyd, antagonizm, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, cefotaksym, chloramfenikol, działanie addytywne, działanie bakteriobójcze, erytromycyna, furosemid, grupa metylotiotetrazolowa, hamowanie kompetycyjne, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, kolistyna, kreatynina, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek urykozuryczny, nefrotoksyczność, polimyksyna B, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, synergizm, synergizm przeciwbakteryjny, synteza białek bakteryjnych, synteza ściany komórkowej, tetracyklina, upośledzona czynność nerek
Leksykon substancji czynnych
Glipizyd – Interakcje

Glipizyd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwgrzybiczymi takimi jak mikonazol (przeciwwskazane jednoczesne stosowanie ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii i śpiączki), flukonazol i worykonazol (wymagające ścisłego monitorowania glikemii z powodu wydłużenia okresu półtrwania glipizydu lub zwiększenia jego stężenia w osoczu). NLPZ, w tym fenylobutazon, oraz kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach nasilają działanie hipoglikemizujące glipizydu poprzez wypieranie z wiązań białkowych i własne działanie hipoglikemizujące. Alkohol, hamując glukoneogenezę wątrobową, może prowadzić do gwałtownego spadku glikemii i jest przeciwwskazany u pacjentów leczonych glipizydem. Beta-adrenolityki, zwłaszcza niekardioselektywne, maskują objawy hipoglikemii i zwiększają jej ryzyko, co wymaga preferowania beta-blokerów kardioselektywnych i starannego monitorowania glikemii.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora H2, chinolon, chloramfenikol, chlorpromazyna, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, cymetydyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenylobutazon, fenytoina, flukonazol, glipizyd, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, inhibitor MAO, izoniazyd, kolesewelam, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lek beta-adrenolityczny, lek sympatykomimetyczny, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw hipoglikemii, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, progestagen, receptor beta2-adrenergiczny, rytodryna, ryzyko hipoglikemii, salbutamol, śpiączka hipoglikemiczna, sulfonamid, terbutalina, worykonazol
Leksykon leków
Przedawkowanie – Detreomycyna 2% 20 mg/g

Detreomycyna 2% to maść zawierająca chloramfenikol w stężeniu 20 mg/g, o jasnożółtej barwie i jednolitej konsystencji, z substancjami pomocniczymi takimi jak lanolina i olej arachidowy. Charakterystyka produktu leczniczego nie zawiera danych dotyczących przedawkowania, co jest zgodne z farmakologicznym profilem preparatów do stosowania miejscowego, gdzie absorpcja ogólnoustrojowa chloramfenikolu jest ograniczona. Brak udokumentowanych przypadków przedawkowania sugeruje stosunkowo niskie ryzyko poważnych działań niepożądanych przy miejscowym stosowaniu maści, jednak należy zachować ostrożność, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry lub długotrwałym stosowaniu.
absorpcja ogólnoustrojowa, charakterystyka produktu leczniczego, chloramfenikol, Detreomycyna, działanie niepożądane, lanolina, objaw niepożądany, olej arachidowy, ośrodek toksykologiczny, postać farmaceutyczna, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Ospen 1500 1 500 000 j.m.

Fenoksymetylopenicylina potasowa (Ospen 1500) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Substancje takie jak guma guar i neomycyna zmniejszają wchłanianie leku z przewodu pokarmowego, co obniża jego skuteczność terapeutyczną. Probenecyd i sulfinpirazon hamują wydalanie kanalikowe fenoksymetylopenicyliny, prowadząc do wzrostu jej stężenia w surowicy i potencjalnego zwiększenia ryzyka działań niepożądanych. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu indometacyny, fenylobutazonu i salicylanów w dużych dawkach. Fenoksymetylopenicylina może wydłużać czas protrombinowy i krwawienia przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi kumaryny i indandionu, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, lek zmniejsza wydalanie metotreksatu, zwiększając ryzyko jego toksyczności, co jest szczególnie istotne u pacjentów onkologicznych i z chorobami autoimmunologicznymi.
aminokwas, chloramfenikol, czas krwawienia, czas protrombinowy, działanie addycyjne, działanie niepożądane, erytromycyna, fenoksymetylopenicylina potasowa, fenylobutazon, glukozuria, guma guar, indometacyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, neomycyna, Ospen, pochodne kumaryny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, salicylan, sulfinpirazon, synergizm lekowy, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, tachykardia, terapia skojarzona, tetracyklina, urobilinogen, wydzielanie kanalikowe
Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus plantarum – Właściwości farmakodynamiczne

Lactobacillus plantarum to Gram-dodatnia pałeczka kwasu mlekowego, stanowiąca około 96% naturalnej mikroflory pochwy u zdrowych kobiet. Bakteria ta odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy mikrobiologicznej pochwy poprzez przemianę glikogenu nabłonka w kwas mlekowy, co obniża pH pochwy do 3,8–4,4, tworząc środowisko niekorzystne dla patogenów. L. plantarum wykazuje działanie antagonistyczne wobec patogenów układu moczowo-płciowego, takich jak Gardnerella vaginalis, Prevotella bivia, Streptococcus agalactiae, Candida albicans oraz uropatogenny szczep Escherichia coli. Mechanizmy ochronne obejmują produkcję kwasów organicznych (mlekowego i octowego), nadtlenku wodoru (H₂O₂), zdolność do adherencji do nabłonka pochwy oraz konkurencję o składniki odżywcze, co zapobiega kolonizacji przez drobnoustroje chorobotwórcze.
adherencja do nabłonka, ampicylina, antybiotykoterapia, bakterie kwasu mlekowego, bakteryjna waginoza, Candida albicans, chemioterapia, chloramfenikol, działanie antagonistyczne, ekosystem pochwy, Escherichia coli, flora bakteryjna pochwy, Gardnerella vaginalis, gentamycyna, grzybica pochwy, inVag, klindamycyna, kolonizacja przez patogeny, kwas mlekowy, kwas nalidyksowy, kwas organiczny, Lactobacillus plantarum 57B, Lactobacillus plantarum P 17630, mechanizm obronny, metronidazol, mikroflora pochwy, nadtlenek wodoru, nonoksynol-9, norfloksacyna, pałeczka kwasu mlekowego, penicylina, pH pochwy, Prevotella bivia, Protrivagin, radioterapia, Streptococcus agalactiae, sulfametoksazol, szczep uropatogenny, tetracyklina, tlenowe zapalenie pochwy, zakażenie układu moczowo-płciowego, zmiany hormonalne
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol OLIMP 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, izoniazyd), które zwiększają metabolizm paracetamolu do hepatotoksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby nawet przy dawkach terapeutycznych. Zaleca się w takich przypadkach monitorowanie funkcji wątroby oraz rozważenie modyfikacji dawkowania. Ponadto, metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast cholestyramina je obniża, co może wymagać dostosowania schematu podawania. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest monitorowanie INR u pacjentów przyjmujących oba leki.
chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2E1, cytochrom P450, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory MAO, interakcje paracetamolu, izoniazyd, karbamazepina, klirens leku, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, NAPQI, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opróżnianie żołądka, ostre uszkodzenie wątroby, pochodne kumaryny, probenecyd, przewlekłe uszkodzenie wątroby, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, salicylamid, szlak metaboliczny, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, warfaryna, wskaźnik INR, zydowudyna
Leksykon chorób i schorzeń
Haemophilus influenzae typu b (hib) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Haemophilus influenzae typu b (Hib) jest patogenem wywołującym inwazyjne zakażenia, szczególnie u dzieci poniżej 5 roku życia, manifestujące się m.in. zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, zapaleniem nagłośni, posocznicą oraz zapaleniem płuc. Przed wprowadzeniem szczepień Hib stanowił główną przyczynę bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u małych dzieci. Diagnostyka opiera się na posiewach z jałowych miejsc (płyn mózgowo-rdzeniowy, krew) oraz badaniach molekularnych i serologicznych. Leczenie inwazyjnych zakażeń Hib wymaga hospitalizacji i podawania antybiotyków, głównie cefotaksymu lub ceftriaksonu, przez około 10 dni, z uwzględnieniem wyników antybiogramu. Rifampicyna jest stosowana w celu eliminacji nosicielstwa nosowego, zwłaszcza u dzieci poniżej 2 roku życia oraz osób z kontaktu domowego. W ciężkich przypadkach konieczna jest intensywna opieka medyczna, monitorowanie funkcji życiowych oraz zabezpieczenie drożności dróg oddechowych.
ampicylina, antybiogram, antybiotykoterapia, badanie molekularne, badanie serologiczne, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefalosporyna trzeciej generacji, cefotaksym, ceftriakson, chemioprofilaktyka, chloramfenikol, eradykacja nosicielstwa, głuchota, Haemophilus influenzae typu B, inwazyjna choroba Hib, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nosogardziel, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, posiew mikrobiologiczny, posocznica, profilaktyka antybiotykowa, przeszczepienie szpiku kostnego, rifampicyna, sepsa, szczepionka skojarzona, upośledzenie umysłowe, usunięcie śledziony, zapalenie krtani, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP caps 500 mg

Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz toksyczność. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak barbiturany i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez przyspieszenie powstawania toksycznych metabolitów. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki, natomiast salicylamid wydłuża okres półtrwania leku, zwiększając ryzyko kumulacji. Inne istotne interakcje obejmują flukloksacylinę (ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową), pochodne kumaryny (nasilenie działania przeciwzakrzepowego i ryzyko krwawień przy długotrwałym stosowaniu), zydowudynę (zwiększone ryzyko neutropenii), lamotryginę (zmniejszenie biodostępności) oraz chloramfenikol (wydłużenie okresu półtrwania). Metoklopramid i domperydon mogą zwiększać szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast kolestyramina ją zmniejsza.
alkohol etylowy, barbiturat, biodostępność, chloramfenikol, domperydon, działanie przeciwzakrzepowe, flukloksacylina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, indukcja enzymu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, metoklopramid, neutropenia, oksydaza glukozy, paracetamol, peroksydaza, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg

Produkt leczniczy PARACETAMOL + DIFENHYDRAMINA HASCO NOC zawiera paracetamol (500 mg) oraz difenhydraminę (25 mg) i charakteryzuje się złożonym profilem interakcji farmakologicznych. Należy bezwzględnie unikać jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikające z przekroczenia maksymalnej dawki dobowej. Produkt nasila działanie leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (np. leki nasenne, anksjolityki, opioidy), a także zwiększa toksyczność leków neuroleptycznych (haloperydol), przeciwdepresyjnych (fluoksetyna, paroksetyna, trójpierścieniowe) oraz przeciwdrgawkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital). Interakcje metaboliczne obejmują m.in. probenecyd, który zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, oraz izoniazyd i ryfampicynę wpływające na metabolizm wątrobowy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
amiodaron, biodostępność lamotryginy, chloramfenikol, cytochrom P450 CYP2D6, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, difenhydramina, domperidon, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, indukcja CYP2E1, indukcja metabolizmu wątrobowego, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paroksetyna, pochodna butyrofenonu, probenecyd, ranitydyna, ryfampicyna, salicylamid, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – inVag nie mniej niż 109 CFU bakterii kwasu mlekowego: 25% Lactobacillus fermentum 57A, 25% Lactobacillus plantarum 57B, 50% Lactobacillus gasseri 57C

Lactobacillus stanowi około 96% mikroflory pochwy, odgrywając kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy mikrobiologicznej układu moczowo-płciowego kobiety. Zaburzenia tej równowagi, wywołane m.in. antybiotykoterapią, chemioterapią, radioterapią, zmianami hormonalnymi czy stresem, mogą prowadzić do infekcji takich jak bakteryjna waginoza, tlenowe zapalenie pochwy, grzybica czy zakażenia bakteriami przewodu pokarmowego. Produkt leczniczy inVag zawiera liofilizowane szczepy Lactobacillus fermentum 57A (25%), Lactobacillus plantarum 57B (25%) oraz Lactobacillus gasseri 57C (50%) w dawce co najmniej 10⁹ CFU na kapsułkę, wspomagając przywrócenie i utrzymanie prawidłowej mikroflory pochwy oraz zapobiegając rozwojowi patogenów. Badania kliniczne potwierdziły zdolność kolonizacji nabłonka pochwy oraz bezpieczeństwo stosowania inVag.
ampicylina, antybiotykoterapia, bakterie kwasu mlekowego, bakteryjna waginoza, Candida albicans, chemioterapia, chloramfenikol, Escherichia coli, fluorochinolon, Gardnerella vaginalis, gentamycyna, grzybica pochwy, klindamycyna, kwas mlekowy, kwas nalidyksowy, Lactobacillus, Lactobacillus fermentum, lactobacillus gasseri, Lactobacillus plantarum, metronidazol, nadtlenek wodoru, nonoksynol-9, norfloksacyna, paciorkowiec grupy B, penicylina, Prevotella bivia, radioterapia, Streptococcus agalactiae, sulfametoksazol, tetracyklina, tlenowe zapalenie pochwy, zakażenie układu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftazidime Kabi 2000 mg

Ceftazydym wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście nefrotoksyczności i farmakokinetyki. Jednoczesne stosowanie ceftazydymu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna), inhibitory kalcyneuryny czy niesteroidowe leki przeciwzapalne, zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i ewentualnej korekty dawkowania. Probenecyd hamuje wydzielanie ceftazydymu przez kanaliki nerkowe, co skutkuje wzrostem stężenia leku w surowicy i wydłużeniem jego okresu półtrwania, dlatego u pacjentów z dysfunkcją nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Furosemid i inne diuretyki pętlowe również wpływają na farmakokinetykę ceftazydymu, potencjalnie nasilając jego nefrotoksyczność, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów nerkowych.
aminoglikozyd, antagonizm lekowy, cefalosporyna, ceftazydym, chloramfenikol, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie bakteriobójcze, furosemid, hepatotoksyczność, inhibitor kalcyneuryny, lek bakteriostatyczny, lek nefrotoksyczny, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, Pseudomonas aeruginosa, reakcja disulfiramopodobna, synergizm lekowy, test Coombsa
Leksykon leków
Skład i postać leku – Edicin 500 mg

Produkt leczniczy Edicin zawiera wankomycynę w postaci chlorowodorku, dostępny w dawkach 500 mg (500 000 IU) oraz 1 g (1 000 000 IU) w postaci liofilizowanego proszku bez substancji pomocniczych. Preparat należy rozpuścić w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań (10 ml dla dawki 500 mg, 20 ml dla dawki 1 g), co daje roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Do podania dożylnego roztwór podstawowy należy rozcieńczyć w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze chlorku sodu, tak aby końcowe stężenie nie przekraczało 5 mg/ml. Infuzję należy podawać powoli, z maksymalną szybkością 10 mg/min, a czas infuzji powinien wynosić co najmniej 60 minut. Alternatywnie, w przypadku braku możliwości wielokrotnych infuzji, dopuszcza się podawanie roztworu podstawowego rozcieńczonego do całkowitej dawki dobowej w ciągłym wlewie kroplowym przez 24 godziny.
aminofilina, cefalosporyna, chloramfenikol, chlorowodorek wankomycyny, fenobarbital, heparyna, infuzja ciągła, infuzja wielokrotna, kortykosteroid, liofilizat, metycylina, niezgodność farmaceutyczna, roztwór alkaliczny, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, substancja czynna, substancja pomocnicza, szybkość infuzji, wankomycyna, wlew kroplowy, woda do wstrzykiwań
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxon AptaPharma 2 g

Ceftriakson wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Najważniejszą z nich jest wytrącanie się nierozpuszczalnych soli wapniowych przy jednoczesnym dożylnym podawaniu ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna, infuzje do żywienia pozajelitowego), co może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u noworodków. U pacjentów powyżej okresu noworodkowego dopuszcza się podawanie sekwencyjne z dokładnym przepłukaniem linii infuzyjnych. Ponadto, jednoczesne stosowanie ceftriaksonu z doustnymi antagonistami witaminy K zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. W przypadku terapii skojarzonej z aminoglikozydami zalecany jest monitoring stężenia aminoglikozydów i funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cefalosporyna z grupą metylotiotetrazolową, cefoperazon, ceftriakson, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, furosemid, galaktozemia, INR, lek moczopędny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, preparat wapniowy, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, tinidazol, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Clozapine Aristo 100 mg

Klozapina (Clozapine Aristo) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględne przeciwwskazania dotyczą jednoczesnego stosowania z lekami o silnym działaniu mielosupresyjnym (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi depot ze względu na ryzyko ciężkiej neutropenii. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest zakazane z powodu znacznego nasilenia sedacji, ryzyka zapaści krążeniowej i depresji oddechowej. Klozapina nasila działanie leków hamujących OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki przeciwhistaminowe), co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy benzodiazepinach z uwagi na ryzyko zatrzymania akcji serca i oddychania. Ponadto, klozapina wykazuje addytywne działanie antycholinergiczne i może nasilać hipotensję indukowaną lekami przeciwnadciśnieniowymi. Istotne jest także zwiększone ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego przy jednoczesnym stosowaniu litu oraz ryzyko napadów padaczkowych przy kojarzeniu z kwasem walproinowym.
benzodiazepina, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytalopram, depresja oddechowa, digoksyna, działanie alfa-adrenolityczne, działanie mielosupresyjne, enzym cytochromu P450, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek antycholinergiczny, lek hamujący czynność szpiku kostnego, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, mechanizm działania, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, neutropenia, odstęp QTc, omeprazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perazyna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SSRI, sulfonamid, warfaryna, właściwości antycholinergiczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Glimepiride Aurovitas 2 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, podwajają AUC glimepirydu, co wymaga monitorowania glikemii i potencjalnej redukcji dawki. Z kolei induktory enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają efekt hipoglikemizujący, co może wymagać zwiększenia dawki. Leki przeciwzapalne (fenylobutazon, azapropazon), antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny, chinolony, klarytromycyna) oraz pochodne kwasu salicylowego nasilają działanie glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Z kolei estrogeny, progestageny, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy i leki stymulujące tarczycę mogą osłabiać jego efekt, prowadząc do wzrostu glikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn, gdzie glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać ich działanie, co wymaga monitorowania INR i glikemii.
antagonista receptora H2, antybiotyk, barbiturat, beta-bloker, chinolon, chloramfenikol, cytochrom P450 2C9, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, fenylobutazon, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja z alkoholem, klonidyna, kolesewelam, lek przeciwzapalny, lek przeczyszczający, lek sympatykolityczny, mikonazol, monitorowanie glikemii, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna kwasu salicylowego, pochodna sulfonylomocznika, progestagen, regulacja adrenergiczna, rezerpina, steroid anaboliczny, sulfonamid, sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Energamma 1000 mcg

Cyjanokobalamina (witamina B12) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi lekami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) oraz antagoniści receptora H2 (np. cymetydyna) zmniejszają kwasowość soku żołądkowego, co prowadzi do obniżenia biodostępności witaminy B12 i wymaga monitorowania jej poziomu przy długotrwałym stosowaniu. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu kwasu aminosalicylowego, kolchicyny i neomycyny, które upośledzają wchłanianie witaminy B12 w przewodzie pokarmowym. Metformina oraz doustne środki antykoncepcyjne mogą obniżać stężenie witaminy B12 w surowicy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą i kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną. Leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji (olanzapina, rysperydon) również wpływają na poziom witaminy B12, co wymaga monitorowania podczas długotrwałej terapii.
alkoholizm przewlekły, antagonista receptora histaminergicznego H2, antybiotyk aminoglikozydowy, antykoncepcja hormonalna, chloramfenikol, choroba zapalna jelit, cyjanokobalamina, cymetydyna, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas aminosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, metformina, neomycyna, niedokrwistość, niedokrwistość złośliwa, olanzapina, omeprazol, prednizon, rysperydon, witamina B12
Leksykon leków
Interakcje leku – Symcloza 200 mg

Klozapina, substancja czynna produktu Symcloza, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakologicznym i znaczącym ryzykiem mielosupresji, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście interakcji lekowych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków hamujących czynność szpiku kostnego (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działających leków przeciwpsychotycznych w postaci depot ze względu na ryzyko agranulocytozy. Klozapina może nasilać działanie leków hamujących OUN, w tym benzodiazepin, opioidów i leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko zapaści krążeniowej i depresji oddechowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu substancji o działaniu antycholinergicznym, hipotensyjnym oraz adrenergicznym, a także przy stosowaniu leków wydłużających odstęp QTc ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane z powodu addycyjnego działania depresyjnego na OUN, zwiększonego ryzyka zapaści krążeniowej i oddechowej oraz nasilenia działań niepożądanych klozapiny.
adrenalina, agranulocytoza, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytalopram, cytochrom P450, cytopenia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, digoksyna, działanie adrenergiczne, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, erytromycyna, fenylbutazon, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, mielosupresja szpiku kostnego, napad padaczkowy, neutropenia, noradrenalina, omeprazol, opioid, paroksetyna, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, sertralina, SSRI, sulfonamid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Detreomycyna 1%

Detreomycyna 1% to maść zawierająca chloramfenikol w stężeniu 10 mg/g, przeznaczona do stosowania miejscowego. Terapia powinna być prowadzona wyłącznie przez okres niezbędny do ustąpienia objawów, nie dłużej niż 14 dni, aby ograniczyć ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Należy unikać aplikacji na rozległe powierzchnie skóry oraz powtórnego leczenia produktami zawierającymi chloramfenikol, gdyż wielokrotne kuracje zwiększają ryzyko poważnych powikłań hematologicznych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących czynność szpiku kostnego, co może nasilać mielosupresję.
antybiotyk, charakterystyka produktu leczniczego, chloramfenikol, działanie niepożądane, interakcja lekowa, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, mielosupresja, nadwrażliwość, olej arachidowy, postać farmaceutyczna, powikłanie hematologiczne, preparat, reakcja alergiczna, środek ostrożności, substancja pomocnicza, szpik kostny
Leksykon leków
Interakcje leku – Furagina FORTE APTEO MED 100 mg

Furazydyna, należąca do nitrofuranów, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Antagonizm terapeutyczny obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem nalidyksowym i innymi chinolonami, co wyklucza ich łączenie. Synergistyczne działanie przeciwbakteryjne występuje z aminoglikozydami i tetracyklinami, co może zwiększać efektywność leczenia, jednak wymaga monitorowania. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z chloramfenikolem, rystomycyną, lewomicetyną oraz sulfanilamidami, które mogą prowadzić do zahamowania czynności układu krwiotwórczego, dlatego takie skojarzenia są przeciwwskazane. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach i sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co może skutkować kumulacją leku, zwiększeniem toksyczności oraz obniżeniem stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, osłabiając tym samym skuteczność terapii.
alkohol etylowy, antagonizm terapeutyczny, antybiotyki aminoglikozydowe, atropina, chloramfenikol, disulfiram, działanie synergistyczne, furazydyna, kwas nalidyksowy, leki alkalizujące, leki urykozuryczne, leki zobojętniające, lewomicetyna, metabolizm wątrobowy, metronidazol, nitrofurany, probenecyd, reakcja antabusowa, rystomicyna, stężenie bakteriostatyczne, sulfanilamidy, sulfinpirazon, tetracykliny, trójkrzemian magnezu, układ krwiotwórczy, witaminy z grupy B, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Perazin 200 mg 200 mg

Perazyna, jako lek przeciwpsychotyczny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Antagonistyczne działanie wobec lewodopy prowadzi do wzajemnego znoszenia efektów, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina) zmniejszają działanie przeciwpsychotyczne perazyny i mogą zwiększać ryzyko napadów drgawkowych oraz neurotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z karbamazepiną. Interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi zwiększają ryzyko majaczenia i osłabiają efekt perazyny. Farmakokinetycznie cymetydyna zwiększa biodostępność perazyny, co może nasilać działania niepożądane. Wzajemne zahamowanie wychwytu przez tkanki obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych oraz SSRI, przy czym SSRI znacząco podwyższają stężenie perazyny, zwiększając ryzyko wydłużenia odstępu QT.
aminofenazon, amitryptylina, atropina, beta-adrenolityk, biodostępność, chloramfenikol, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja ośrodka oddechowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, etanol, fałszywie dodatni wynik testu ciążowego, fenylbutazon, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, glikemia, hCG, hipotonia ortostatyczna, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek mielotoksyczny, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, ludzka gonadotropina kosmówkowa, metabolizm wątrobowy, napad drgawkowy, neurotoksyczność, niewydolność oddechowa, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, parkinsonizm, perazyna, porażenie ośrodka oddechowego, reakcja paradoksalna, receptor beta-adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy H1, receptor NMDA, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, środek antykoncepcyjny, SSRI, stan majaczeniowy, TLPD, triheksyfenidyl, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ dopaminergiczny, węglan litu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hematopoezy, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Detreomycyna 2% 20 mg/g

Detreomycyna 2% (20 mg/g) w postaci maści zawierającej chloramfenikol może wywoływać różnorodne działania niepożądane, głównie miejscowe reakcje skórne takie jak zaczerwienienie, kłucie, świąd (występujące niezbyt często), a także obrzęk angioneurotyczny, zapalenie skóry, pokrzywka i rumień (rzadko), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry zwiększa ryzyko nadkażenia drożdżakami oraz systemowego wchłaniania chloramfenikolu, co może prowadzić do poważnych zaburzeń hematologicznych, w tym bardzo rzadkiej, ale ciężkiej anemii aplastycznej oraz innych nieprawidłowości w morfologii krwi (leukopenia, małopłytkowość). Substancje pomocnicze, takie jak lanolina i olej arachidowy, mogą dodatkowo wywoływać reakcje nadwrażliwości u predysponowanych pacjentów.
anemia aplastyczna, chloramfenikol, Detreomycyna, elementy morfotyczne krwi, farmakoterapia, lanolina, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie drożdżakowe, nadkażenie grzybicze, nieprawidłowości składu krwi, obrzęk angioneurotyczny, olej arachidowy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, reakcja uczuleniowa skóry, rumień, świąd, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenie szpiku kostnego, zaczerwienienie, zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Paracetamol – Interakcje

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza u pacjentów stosujących wielolekowość. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryn (np. warfaryna) nasila ich działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki. Indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby przez ryfampicynę, fenobarbital, fenytoinę czy karbamazepinę może prowadzić do hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO może wywołać stany pobudzenia i hipertermię, dlatego zaleca się zachowanie 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii tymi lekami. Wchłanianie paracetamolu może być modyfikowane przez metoklopramid i domperydon (przyspieszenie) oraz kolestyraminę i propantelinę (opóźnienie), co wpływa na czas działania leku. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu niemal dwukrotnie, co wymaga rozważenia redukcji dawki.
alkohol etylowy, chloramfenikol, choroba wątroby, domperydon, dysfagia, działanie przeciwbólowe, enzym mikrosomalny wątroby, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, martwica komórek wątrobowych, metabolit paracetamolu, metoda oksydazowo-peroksydazowa, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinonimy, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, opróżnianie żołądka, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy, szpik kostny, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxim-MIP 2 g 2 g

Cefotaksym, jako antybiotyk cefalosporynowy, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Antagonistyczne działanie wobec antybiotyków bakteriostatycznych (tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy) skutkuje zmniejszeniem efektu przeciwbakteryjnego, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest niewskazane. Szczególną uwagę należy zwrócić na aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) – ze względu na niezgodność chemiczną w roztworach oraz ryzyko nasilenia nefrotoksyczności, cefotaksym i aminoglikozydy powinny być podawane osobno, w różnych miejscach iniekcji, z monitorowaniem funkcji nerek. Probenecyd hamuje kanalikowe wydalanie cefotaksymu, co prowadzi do zwiększenia stężenia leku w surowicy i wydłużenia jego działania, co może wymagać dostosowania dawki.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna, chloramfenikol, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, erytromycyna, kolistyna, polimiksyna B, reakcja disulfiramowa, sulfonamid, tetracyklina, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detreomycyna 2% 20 mg/g

Detreomycyna 2% to maść zawierająca 20 mg/g chloramfenikolu, przeznaczona wyłącznie do stosowania miejscowego na skórę. Preparat ma jasnożółtą, jednolitą konsystencję, co ułatwia aplikację na zmienione chorobowo obszary. Zalecane dawkowanie wynosi od 1 do 3 aplikacji na dobę, z zachowaniem odstępu 6-8 godzin między kolejnymi nakładaniami. Maść powinna być nakładana cienką warstwą na gazę, a następnie na oczyszczoną skórę. Maksymalny czas terapii nie powinien przekraczać 14 dni ze względu na ryzyko działań niepożądanych i rozwoju oporności bakteryjnej. Produkt zawiera również lanolinę i olej arachidowy, które mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości u niektórych pacjentów.
antybiotyk o szerokim spektrum, aplikacja leku, chloramfenikol, czas terapii, Detreomycyna, działanie niepożądane, lanolina, nadwrażliwość, olej arachidowy, oporność bakteryjna, populacja pediatryczna, przeciwwskazanie, stosowanie miejscowe na skórę, substancja pomocnicza, zmiana chorobowa, zmieniona chorobowo skóra
Leksykon leków
Interakcje leku – Antidol 15 500 mg + 15 mg

Produkt leczniczy ANTIDOL 15, zawierający paracetamol 500 mg oraz kodeinę 15 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami hepatotoksycznymi oraz induktorami enzymów mikrosomalnych wątroby (barbiturany, leki przeciwpadaczkowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z warfaryną lub pochodnymi kumaryny może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i ryzyko krwawień, natomiast sporadyczne stosowanie jest bezpieczne. Metoklopramid i domperydon zwiększają wchłanianie paracetamolu, a probenecyd zmniejsza jego klirens niemal dwukrotnie, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu i innych leków (cymetydyna, metyrapon, fenazon, ranitydyna, propranolol), co może zwiększać ryzyko toksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny ze względu na ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową.
barbituran, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperydon, działanie przeciwzakrzepowe, fenazon, flukloksacylina, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, izoniazyd, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek nasenny, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, luka anionowa, metoklopramid, metyrapon, mikrosomalny enzym wątrobowy, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, propranolol, ranitydyna, ryfampicyna, salicylamid, substancja hepatotoksyczna, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Methofill 10 mg

Metotreksat, substancja aktywna preparatu Methofill, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na jego toksyczność i skuteczność terapeutyczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie metotreksatu z NLPZ, które zmniejszają wydzielanie metotreksatu w kanalikach nerkowych, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i nasilonej toksyczności. Również leki hepatotoksyczne (leflunomid, azatiopryna, sulfasalazyna, retinoidy) oraz alkohol wykazują synergistyczne działanie hepatotoksyczne, zwiększając ryzyko uszkodzenia wątroby. Interakcje z lekami hematotoksycznymi (np. metamizol, sulfonamidy, trimetoprym) mogą prowadzić do nasilonej mielosupresji, w tym pancytopenii. Ponadto, leki wypierające metotreksat z białek osocza (salicylany, fenytoina, barbiturany) zwiększają jego biodostępność i toksyczność, a inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) opóźniają wydalanie nerkowe metotreksatu, co również podnosi jego stężenie w surowicy.
7-hydroksymetotreksat, albumina surowicy, azatiopryna, barbituran, białko osocza, cefalotyna, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, cyprofloksacyna, diuretyk tiazydowy, doksorubicyna, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, glikopeptyd, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, klirens nerkowy, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas foliowy, kwas p-aminobenzoesowy, leflunomid, lek hipoglikemizujący, lek immunomodulujący, leukopenia, limfoproliferacja, martwica tkanek miękkich, merkaptopuryna, metamizol, mielosupresja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pancytopenia, pantoprazol, penicylina, pirymetamina, podtlenek azotu, probenecyd, prokarbazyna, receptor adenozynowy, retinoid, reumatoidalne zapalenie stawów, sulfasalazyna, sulfonamid, szpik kostny, teofilina, tetracyklina, toksyczność hematologiczna, trimetoprym, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, uszkodzenie wątroby, wydzielanie cewkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – PARAMIG Fast Junior 250 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście stosowania leku PARAMIG Fast Junior. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50% poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga redukcji dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak ryfampicyna oraz przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), przyspieszają metabolizm paracetamolu, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Metoklopramid przyspiesza opróżnianie żołądka i wchłanianie paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie żołądka opóźniają jego wchłanianie. Kolestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, dlatego nie powinna być stosowana w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku.
alkoholizm przewlekły, ból neuropatyczny, chloramfenikol, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glukoza, gruźlica, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, INR, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas fosforowolframowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwas żółciowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metoklopramid, neutrofil, neutropenia, oksydaza glukozy, opróżnianie żołądka, padaczka, paracetamol, peroksydaza, pochodna barbituranów, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Detreomycyna 1% 10 mg/g

Podczas przepisywania leków, szczególnie tych oddziałujących na ośrodkowy układ nerwowy, lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o potencjalnych skutkach ubocznych mogących upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Produkty lecznicze klasyfikuje się według wpływu na tę zdolność: brak wpływu, niewielki, umiarkowany oraz znaczny (przeciwwskazany). Detreomycyna 1% (maść zawierająca 10 mg/g chloramfenikolu) nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, co wynika z miejscowego zastosowania preparatu, ograniczającego działanie ogólnoustrojowe, oraz braku działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze i motoryczne.
alergia na substancje pomocnicze, bariera skórna, charakterystyka produktu leczniczego, chloramfenikol, Detreomycyna, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, farmakoterapia, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, interakcja lekowa, lanolina, maść do stosowania miejscowego, olej arachidowy, ośrodkowy układ nerwowy, schorzenie współistniejące, senność, substancja pomocnicza, wchłanianie substancji czynnej, wrażliwość pacjenta, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Interakcje

Metabolizm pirfenidonu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (2C9, 2C19, 2D6, 2E1) w mniejszym stopniu. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na pirfenidon (np. 4-krotny wzrost przy fluwoksaminie), co wymaga przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania. Silne i selektywne inhibitory CYP1A2 (np. enoksacyna) mogą podwoić do czterokrotnie zwiększyć stężenie leku, co wymaga redukcji dawki do 801 mg/dobę (267 mg × 3) i ścisłego monitorowania działań niepożądanych. Umiarkowani inhibitory, jak cyprofloksacyna 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg × 3). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu innych umiarkowanych inhibitorów CYP1A2 (amiodaron, propafenon) oraz inhibitorów CYP2C9, 2C19 i 2D6, które mogą zwiększać stężenie pirfenidonu i nasilać działania niepożądane. Spożycie soku grejpfrutowego jest niezalecane ze względu na hamowanie CYP1A2 i ryzyko zwiększenia ekspozycji na lek.
alkohol etylowy, amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, ekspozycja na pirfenidon, enoksacyna, etanol, farmakokinetyka pirfenidonu, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitory enzymów, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy CYP, klirens pirfenidonu, metabolizm pirfenidonu, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, propafenon, ryfampicyna, selektywny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, stężenie pirfenidonu w osoczu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Detreomycyna 2% 20 mg/g

Detreomycyna 2% (20 mg/g chloramfenikolu) w postaci maści jest miejscowym preparatem przeciwbakteryjnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na chloramfenikol, olej arachidowy (pochodzący z orzeszków ziemnych) lub inne substancje pomocnicze. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z alergią na orzeszki ziemne lub soję. Preparat nie powinien być stosowany u noworodków, dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na ryzyko ogólnoustrojowego działania chloramfenikolu. Ponadto, jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią z powodu możliwości przenikania leku przez łożysko i do mleka matki.
alergia na orzeszki ziemne, chloramfenikol, choroba szpiku kostnego, choroba wątroby, Detreomycyna, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, karmienie piersią, krwiotworzenie, lanolina, maść, metabolizm leku, miejscowa reakcja skórna, nadwrażliwość na chloramfenikol, nieprawidłowy skład krwi, olej arachidowy, oporność bakteryjna, powikłanie hematologiczne, produkt leczniczy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemopoezy
Leksykon substancji czynnych
Cefotaksym – Interakcje

Cefotaksym, jako cefalosporyna III generacji, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy) wykazują antagonizm wobec bakteriobójczego działania cefotaksymu, co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Z kolei aminoglikozydy (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna) mogą działać synergistycznie z cefotaksymem, jednak ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i niezgodności farmaceutyczne, leki te należy podawać osobno, monitorując funkcję nerek. Probenecyd znacząco hamuje wydalanie cefotaksymu przez nerki, podwajając ekspozycję na lek i zmniejszając klirens nerkowy o około 50%, co może wymagać modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
amikacyna, aminoglikozydy, antagonizm farmakodynamiczny, antagonizm przeciwbakteryjny, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki bakteriostatyczne, badanie glukozy w moczu, cefalosporyny, cefoperazon, cefotaksym, chloramfenikol, erytromycyna, farmakokinetyka leku, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakokinetyczna, interferencja diagnostyczna, klirens nerkowy, kolistyna, kwas etakrynowy, leki moczopędne, leki nefrotoksyczne, leki urykozuryczne, metronidazol, polimyksyna B, polimyksyny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamidy, synergizm farmakodynamiczny, test Coombsa, tetracykliny, tobramycyna, wankomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vitaminum B12-SF 1000 mcg/ml

Witamina B12 (cyjanokobalamina) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, efektywność terapeutyczną oraz interpretację wyników laboratoryjnych. Antybiotyki, metotreksat i pirymetamina mogą powodować fałszywie ujemne wyniki oznaczeń stężenia witaminy B12 w surowicy, co wymaga monitorowania objawów klinicznych niedoboru i rozważenia alternatywnych metod diagnostycznych. Leki hamujące czynność szpiku kostnego, takie jak chloramfenikol, znacząco osłabiają hematologiczną odpowiedź na suplementację witaminą B12, co wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania morfologii krwi. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek kwasu foliowego może obniżać stężenie witaminy B12, co jest istotne w diagnostyce i leczeniu anemii megaloblastycznej. Przewlekły alkoholizm upośledza wchłanianie i metabolizm witaminy B12, co może wymagać zwiększenia dawki suplementu i częstszego monitorowania poziomu witaminy B12 w surowicy.
anemia megaloblastyczna, antagonista receptora H2, antybiotyk, błona śluzowa żołądka, chloramfenikol, cyjanokobalamina, cymetydyna, działanie neurotoksyczne, enterocyt, flora jelitowa, inhibitor pompy protonowej, kolchicyna, kwas foliowy, kwas żołądkowy, lek hamujący czynność szpiku kostnego, metabolizm wątrobowy, metabolizm witaminy B12, metformina, metotreksat, neomycyna, pirymetamina, preparat potasu, ranitydyna, suplementacja doustna, szpik kostny, witamina B12
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidon Medical Valley 801 mg

Pirfenidon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 (70-80%), z udziałem innych izoenzymów CYP (2C9, 2C19, 2D6, 2E1). Interakcje lekowe dotyczą przede wszystkim inhibitorów i induktorów CYP1A2. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują czterokrotny wzrost ekspozycji na pirfenidon, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory takie jak enoksacyna mogą zwiększyć ekspozycję 2-4-krotnie, wymagając redukcji dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg 3× dziennie) i ścisłego monitorowania. Cyprofloksacyna w dawce 750 mg (umiarkowany inhibitor) zwiększa ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg 3× dziennie). Umiarkowane inhibitory (amiodaron, propafenon) i złożone inhibitory metabolizmu (amiodaron, flukonazol, chloramfenikol, fluoksetyna, paroksetyna) mogą znacząco zwiększać stężenie pirfenidonu, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, zmniejszając ekspozycję na pirfenidon o około 50%, dlatego zaleca się zaprzestanie palenia podczas terapii.
amiodaron, biodostępność, chloramfenikol, CYP1A2, cyprofloksacyna, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enoksacyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, idiopatyczne włóknienie płuc, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzymy CYP, klirens leku, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, omeprazol, palenie tytoniu, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, selektywny inhibitor CYP1A2, silny inhibitor CYP1A2, sok grejpfrutowy, umiarkowany inhibitor CYP1A2
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol MEDICINAE 500 mg

Paracetamol MEDICINAE (500 mg, tabletki) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Metoklopramid i domperydon zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu poprzez przyspieszenie opróżniania żołądka, natomiast kolestyramina zmniejsza jego biodostępność przez wiązanie w przewodzie pokarmowym. Opioidy takie jak morfina czy oksykodon opóźniają opróżnianie żołądka, co spowalnia wchłanianie paracetamolu i może wydłużać czas osiągnięcia efektu terapeutycznego. Długotrwałe stosowanie paracetamolu nasila działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwotoków, co wymaga regularnego monitorowania INR. Jednoczesne podawanie chloramfenikolu może prowadzić do jego toksyczności przez wydłużenie okresu półtrwania, a flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem niesie ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami, co wymaga ścisłej kontroli równowagi kwasowo-zasadowej.
alkohol etylowy, chloramfenikol, cytochrom P450, działanie przeciwkrzepliwe, flukloksacylina, glukoza we krwi, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, izoenzym CYP2E1, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, metabolizm wątrobowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, nudności i wymioty, oksydaza glukozy, opioidy, opróżnianie żołądka, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, pochodna kumaryny, równowaga kwasowo-zasadowa, warfaryna, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Theraflu Grip Miód i Cytryna 500 mg

Paracetamol, składnik preparatu Theraflu GRIP Miód i Cytryna, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważna jest interakcja z pochodnymi kumaryny (np. warfaryną), gdzie regularne stosowanie paracetamolu w dawkach ≥2000 mg/dobę może nasilić działanie przeciwzakrzepowe i zwiększyć ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR. Farmakokinetycznie, leki przyspieszające opróżnianie żołądka (metoklopramid, domperidon) przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast cholestyramina zmniejsza jego wchłanianie, dlatego zaleca się odstęp co najmniej 1 godziny między podaniem tych leków. Izoniazyd i induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą nasilać hepatotoksyczność paracetamolu, co wymaga monitorowania funkcji wątroby i ostrożności w dawkowaniu.
chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, funkcja wątroby, glutation, hepatotoksyczność, induktory enzymów wątrobowych, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, metoklopramid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, opróżnianie żołądka, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, pochodna kumaryny, probenecyd, ryfampicyna, toksyczny metabolit, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Methotrexat-Ebewe 100 mg/ml

Metotreksat, jako antymetabolit kwasu foliowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego toksyczność i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z podtlenkiem azotu, który zwiększa ryzyko ciężkiej mielosupresji i neurotoksyczności, co czyni ich jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym. Leki zmniejszające stężenie folianów (np. sulfonamidy, trimetoprim) oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) mogą zwiększać toksyczność metotreksatu poprzez zmniejszenie jego nerkowej eliminacji lub adytywne działanie na metabolizm folianów. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen czy kwas acetylosalicylowy, zmniejszają kanalikowe wydzielanie metotreksatu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu i ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza przy dużych dawkach metotreksatu. Wymagana jest szczególna ostrożność u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
alkaloid Vinca, amiodaron, antymetabolit kwasu foliowego, azatiopryna, barbituran, chloramfenikol, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytarabina, doksorubicyna, etretynat, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, fotochemioterapia, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor pompy protonowej, kofeina, kolestyramina, kortykosteroid, kotrimoksazol, krążenie wątrobowe, kwas foliowy, kwas p-aminohipurowy, kwas salicylowy, L-asparaginaza, leflunomid, lek modyfikujący przebieg choroby, lewetyracetam, łuszczyca, martwica tkanek miękkich, merkaptopuryna, mielosupresja, neuralgia popółpaścowa, neurotoksyczność, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra białaczka limfocytowa, pancytopenia, penicylamina, penicylina, pirymetamina, pochodna aminofenazonu, pochodna sulfonylomocznika, podanie dokanałowe, podanie dooponowe, półpasiec, probenecyd, prokarbazyna, prystynamycyna, PUVA, radioterapia, rak skóry, reduktaza kwasu dihydrofoliowego, retinoid, salicylan, sól złota, sulfasalazyna, sulfonamid, teofilina, tetracyklina, triamteren, trymetoprym z sulfametoksazolem, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zwłóknienie wątroby, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap ból i gorączka C plus 500 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Apap ból i gorączka C plus zawiera paracetamol (500 mg) oraz kwas askorbinowy (300 mg), co determinuje specyficzny profil interakcji farmakologicznych. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko kumulacji dawek i hepatotoksyczności. Metoklopramid i leki prokinetyczne przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast leki antycholinergiczne, takie jak propantelina, opóźniają jego absorpcję. Istotne klinicznie są interakcje z inhibitorami MAO, które mogą wywołać stan pobudzenia i gorączkę, oraz z zydowudyną (AZT), zwiększającą ryzyko toksyczności szpiku kostnego i neutropenii. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie pochodnych kumaryny, a leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne podawanie chlorzoksazonu i flukloksacyliny ze względu na wzrost hepatotoksyczności i ryzyko kwasicy metabolicznej.
badanie laboratoryjne, chloramfenikol, chlorzoksazon, fałszywy wynik badania, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hydrazyd kwasu izonikotynowego, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kreatynina, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, lek prokinetyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, martwica wątroby, metabolizm wątrobowy, metoda oksydoredukcyjna, metoklopramid, NAPQI, neutropenia, opróżnianie żołądka, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, pochodna kumaryny, poziom glukozy, propantelina, ryfampicyna, toksyczność szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, witamina C, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Hot Zatoki 650 mg + 60 mg + 20 mg + 4 mg

Gripex Hot ZATOKI to preparat zawierający paracetamol (650 mg), pseudoefedrynę (60 mg), dekstrometorfan (20 mg) oraz chlorofenaminę (4 mg), który wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne dla bezpiecznej terapii. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na jego wchłanianie (np. metoklopramid, domperidon przyspieszają, a cholestyramina, opioidy obniżają absorpcję) oraz metabolizm (nizatydyna, zydowudyna podwyższają stężenie, probenecyd zmniejsza wydalanie). Istotne jest unikanie łącznego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko przedawkowania. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych, warfaryny i kofeiny, a w połączeniu z flukloksacyliną istnieje ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać działanie innych sympatykomimetyków i być osłabiana przez metyldopę, guanetydynę i rezerpinę; jej łączone stosowanie z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 może kumulować się przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Chlorofenamina nasila działanie leków ośrodkowych, w tym inhibitorów MAO i benzodiazepin, co może prowadzić do nasilenia sedacji i ryzyka przedawkowania.
amiodaron, anestetyk wziewny, antagonista receptora 5-HT3, antykoagulant kumarynowy, barbiturany, benzodiazepina, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cynakalcet, depresja oddechowa, enzym CYP2D6, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, guanetydyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, kaolin, kwasica metaboliczna, lek działający depresyjnie na OUN, lek działający ośrodkowo, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lek uspokajający, lek zapierający, lidokaina, metadon, metoklopramid i domperidon, metyldopa, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, perfenazyna, probenecyd, propafenon, propranolol, rezerpina, ryfampicyna, salbutamol, salicylamid, sedacja, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wodorotlenek glinu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – GlimeHexal 4 4 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, podwajają wartość AUC glimepirydu, co zwiększa ryzyko hipoglikemii i wymaga monitorowania glikemii oraz ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP2C9, np. ryfampicyna i barbiturany, osłabiają działanie leku, co może wymagać zwiększenia dawki. Nasilenie działania hipoglikemizującego obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu insuliny, metforminy, salicylanów, leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny), antybiotyków chinolonowych, inhibitorów ACE, leków przeciwgrzybiczych azolowych, fibratów oraz inhibitorów MAO. W przypadku leków beta-adrenolitycznych, klonidyny i rezerpiny możliwe jest zarówno nasilenie, jak i maskowanie objawów hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności i preferowania kardioselektywnych beta-blokerów.
acetazolamid, allopurynol, antybiotyk chinolonowy, barbituran, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, CYP2C9, diazoksyd, doustny lek przeciwcukrzycowy, efekt hipoglikemizujący, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, glikokortykoid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza, glukoza we krwi, hipoglikemia, hormon płciowy, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, inhibitor MAO, klarytromycyna, kolesewelam, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek tiazydowy, lek tyreostatyczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentoksyfilina, pochodna kumaryny, ryfampicyna, salicylany, steroid anaboliczny, sulfinpyrazon, sympatykolityk, sympatykomimetyk, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Ceftriaxone Kalceks 2 g

Ceftriakson wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne podawanie dożylne ceftriaksonu z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera, Hartmanna, płyny do żywienia pozajelitowego), co może prowadzić do wytrącania się nierozpuszczalnych soli wapniowych, zwłaszcza u noworodków. U pacjentów starszych możliwe jest sekwencyjne podawanie z dokładnym przepłukaniem linii infuzyjnej. Ponadto, ceftriakson nasila działanie doustnych antagonistów witaminy K, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. W przypadku terapii skojarzonej z aminoglikozydami zalecane jest ścisłe monitorowanie stężenia aminoglikozydów i funkcji nerek ze względu na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności. Jednoczesne stosowanie chloramfenikolu jest przeciwwskazane ze względu na in vitro obserwowany antagonizm działania przeciwbakteryjnego.
antagonista witaminy K, antagonizm lekowy, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykoterapia, cefalosporyna, cefamandol, cefoperazon, ceftriakson, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, furosemid, galaktozemia, INR, linia infuzyjna, metronidazol, nefrotoksyczność aminoglikozydów, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, silny lek moczopędny, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, toksyczność antybiotyków, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nagłośni – Leczenie

Zapalenie nagłośni stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej, której priorytetem jest zabezpieczenie drożności dróg oddechowych przed rozpoczęciem antybiotykoterapii. Metody zabezpieczenia obejmują podawanie tlenu, intubację dotchawiczą, konikopunkcję oraz tracheotomię w ciężkich przypadkach. Intubacja jest wskazana przy niewydolności oddechowej, świstu krtaniowym, ślinotoku, niemożności połykania oraz pogorszeniu stanu klinicznego. Antybiotykoterapia empiryczna opiera się na dożylnym podaniu cefalosporyn III generacji (ceftriakson 2 g raz/dobę lub cefotaksym 2 g trzy razy/dobę), ampicyliny z sulbaktamem (3 g co 6 godzin), chloramfenikolu lub lewofloksacyny (750 mg raz/dobę), z dodatkiem wankomycyny (15-20 mg/kg) w przypadku podejrzenia MRSA. Czas leczenia wynosi zwykle 7-10 dni, początkowo dożylnie, a następnie doustnie po poprawie stanu pacjenta. W terapii stosuje się także kortykosteroidy (np. metyloprednizolon 125 mg i dalsze dawki) oraz nebulizowaną adrenalinę, choć jej stosowanie jest kontrowersyjne.
adrenalina nebulizowana, ampicylina z sulbaktamem, antybiotykoterapia, cefepim, cefotaksym, ceftriakson, cefuroksym, chloramfenikol, deksametazon, drożność dróg oddechowych, epinefryna, Haemophilus influenzae typu B, intubacja dotchawicza, kortykosteroid, laryngoskop, laryngoskopia światłowodowa, lewofloksacyna, metyloprednizolon, MRSA, posiew krwi, Pseudomonas aeruginosa, pulsoksymetria, ropień nagłośni, rurka tracheostomijna, ryfampicyna, świst krtaniowy, tracheotomia, wankomycyna, zapalenie nagłośni
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco 250 mg

Paracetamol wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z lekami indukującymi enzymy wątrobowe cytochromu P450, takimi jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina oraz ryfampicyna, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilenie powstawania toksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoniminy (NAPQI). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie paracetamol i leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn (np. warfaryna), gdyż paracetamol może nasilać ich działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień; zalecane jest regularne monitorowanie INR. Ponadto, kojarzenie paracetamolu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek lub odwodnieniem, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia.
chloramfenikol, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, funkcja wątroby, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, INR, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek nasenny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paracetamol, parametr krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, prostaglandyna nerkowa, ryfampicyna, ryzyko krwawienia, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex FORTE 500 mg + 30 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Gripex FORTE zawiera paracetamol (500 mg), pseudoefedrynę (30 mg) oraz dekstrometorfan (10 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Paracetamol wykazuje ryzyko kumulacji dawki i hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol, inhibitorami MAO (konieczny 2-tygodniowy odstęp po ich odstawieniu), lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) oraz izoniazydem. Ponadto, paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny oraz toksyczność zydowudyny na szpik kostny. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, nie powinna być stosowana z inhibitorami MAO, innymi sympatykomimetykami, furazolidonem oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi, gdyż może nasilać ich działanie lub je osłabiać, co zwiększa ryzyko nadciśnienia i zaburzeń rytmu serca. Dekstrometorfan jest przeciwwskazany w połączeniu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a także wymaga ostrożności przy stosowaniu z lekami depresyjnymi na OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki psychotropowe), które mogą nasilać depresję oddechową i sedację. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, sertralina, bupropion), które mogą znacząco zwiększać stężenie dekstrometorfanu i ryzyko toksyczności.
acenokumarol, albuterol, amiodaron, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cynakalcet, depresja oddechowa, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidon, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, izoniazyd, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwzakrzepowy, martwica wątroby, metabolit paracetamolu, metadon, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinonoimina, niewydolność wątroby, nizatydyna, paroksetyna, perfenazyna, probenecyd, propafenon, propranolol, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, salbutamol, sertralina, sympatykomimetyk, terbinafina, tiorydazyna, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Solpadeine 500 mg + 8 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Solpadeine zawiera paracetamol (500 mg), fosforan kodeiny (8 mg) oraz kofeinę (30 mg), co powoduje liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych kumaryn, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Metabolizm wątrobowy paracetamolu może być indukowany przez leki takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina czy ryfampicyna, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności nawet przy dawkach terapeutycznych. Kolestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, a probenecyd redukuje jego wydalanie o 50%, co wymaga dostosowania dawki. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stan pobudzenia i hipertermię. Kodeina nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego w połączeniu z lekami uspokajającymi, opioidami i alkoholem, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej i śpiączki. Ponadto, jednoczesne stosowanie kodeiny z inhibitorami MAO może prowadzić do zespołu serotoninowego, dlatego zaleca się unikanie terapii Solpadeine w okresie stosowania lub do dwóch tygodni po odstawieniu MAOI.
benzodiazepina, chloramfenikol, depresja oddechowa, disulfiram, doustny lek przeciwzakrzepowy, duża luka anionowa, enzym wątrobowy, estrogen, fenotiazyna, flukloksacylina, fosforan kodeiny, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, klirens kofeiny, kofeina, kolestyramina, krwawienie, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek cholinolityczny, lek przeciwpadaczkowy, lek uspokajający, lek zmniejszający przekrwienie, lit farmakologiczny, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, niedrożność porażenna jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, sedacja, śpiączka, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Nifuroksazyd Aflofarm 100 mg

Nifuroksazyd, będący pochodną nitrofuranu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z alkoholem etylowym oraz wybranymi grupami leków, które mogą indukować reakcję disulfiramopodobną. Spożycie alkoholu podczas terapii nifuroksazydem prowadzi do zahamowania metabolizmu aldehydu octowego, skutkując objawami takimi jak zaczerwienienie twarzy (flush syndrome), tachykardia, hipotensja, nudności, wymioty, bóle i zawroty głowy, duszność, a w ciężkich przypadkach zapaść naczyniowa. Zaleca się bezwzględną abstynencję alkoholową podczas leczenia oraz przez minimum 48 godzin po jego zakończeniu. Interakcje z lekami takimi jak metronidazol, sulfonamidy, cefalosporyny, chloramfenikol, nitrofurantoina oraz gryzeofulwina zwiększają ryzyko wystąpienia reakcji disulfiramopodobnej, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
alkohol etylowy, antybiotyk beta-laktamowy, bakterie beztlenowe, cefalosporyny, chemioterapeutyk, chloramfenikol, dysfagia, działanie bakteriostatyczne, flush syndrome, gryzeofulwina, hipotensja, interakcja lekowa, lek przeciwgrzybiczy, metronidazol, nifuroksazyd, nitrofurantoina, pochodna nitrofuranu, reakcja disulfiramopodobna, rumień twarzy, sulfonamidy, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zakażenie układu moczowego, zapaść naczyniowa
Leksykon leków
Skład i postać leku – Metoclopramidum 0,5% Polpharma 5 mg/ml

Metoclopramidum 0,5% Polpharma to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 5 mg/ml metoklopramidu chlorowodorku, dostępny w ampułkach po 2 ml (każda zawiera 5,5 mg sodu). Preparat jest przezroczysty, bezbarwny i przeznaczony do podawania pozajelitowego. Substancje pomocnicze to pirosiarczyn sodu (E223) jako przeciwutleniacz, chlorek sodu zapewniający izotoniczność oraz woda do wstrzykiwań. Lek należy przechowywać w temperaturze do 25°C, chronić przed światłem, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Ampułki wykonane są ze szkła bezbarwnego, co umożliwia ocenę przejrzystości roztworu przed podaniem.
cefalosporyny, cefalotyna, chloramfenikol, dieta niskosodowa, inaktywacja leku, interakcje fizykochemiczne, izotoniczność, metoklopramid, niezgodność farmaceutyczna, pirosiarczyn sodu, podanie parenteralne, podanie pozajelitowe, precypitacja, przeciwutleniacz, roztwór do wstrzykiwań, spektrum działania, węglan sodu
Leksykon leków
Interakcje leku – Amaryl 3 3 mg

Glimepiryd, substancja czynna leku Amaryl 3 (3 mg), jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory tego enzymu (np. ryfampicyna) osłabiają jego działanie hipoglikemizujące. Ponadto, glimepiryd wchodzi w interakcje z wieloma grupami leków, które mogą nasilać (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, insulina, salicylany, niektóre antybiotyki, leki psychotropowe) lub osłabiać (np. estrogeny, diuretyki, glikokortykosteroidy, leki adrenergiczne) jego efekt hipoglikemizujący. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne i β-adrenolityki, które mogą maskować objawy hipoglikemii, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryn mogą prowadzić do zmiennego wpływu na ich działanie, wymagając ścisłego monitorowania terapii.
acetazolamid, adrenalina, allopurinol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, azol przeciwgrzybiczny, barbituran, bloker receptorów β-adrenergicznych, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, CYP2C9, cytochrom P450 2C9, diazoksyd, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenfluramina, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor MAO, klarytromycyna, klonidyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, kwas p-aminosalicylowy, lek adrenergiczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pole pod krzywą stężenia leku, probenecyd, progestagen, przewlekłe spożywanie alkoholu, rezerpina, ryfampicyna, saluretyk, sekwestrant kwasów żółciowych, sulfinpirazon, sulfonamid, sympatykomimetyk, tetracyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco Forte 240 mg/5 ml

Paracetamol Hasco Forte (240 mg/5 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie paracetamolu z alkoholem, barbituranami, lekami przeciwpadaczkowymi (glutetimid, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) oraz ryfampicyną, które nasilają hepatotoksyczność poprzez indukcję enzymów wątrobowych CYP450. Równoczesne podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) zwiększa ryzyko zaburzeń czynności nerek, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w dużych dawkach może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia (INR).
barbiturat, chloramfenikol, choroba wątroby, cytochrom P450, domperidon, dysfagia, funkcja wątroby, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor monoaminooksydazy, INR, kolestyramina, lek hepatotoksyczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opróżnianie żołądka, paracetamol, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, salicylamid, stan głodzenia, terapia skojarzona, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Kabi 10 mg/ml

Paracetamol Kabi wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco zmniejsza klirens paracetamolu o około 50% poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga rozważenia redukcji dawki leku. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak ryfampicyna, barbiturany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, izoniazyd oraz leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), przyspieszają metabolizm paracetamolu, potencjalnie zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Salicylamid wydłuża okres półtrwania paracetamolu, co może nasilać działania niepożądane. Doustne środki antykoncepcyjne skracają okres półtrwania paracetamolu, jednak zwykle nie wymagają modyfikacji dawkowania. W przypadku doustnych antykoagulantów stosowanie paracetamolu w dawce 4 g/dobę przez co najmniej 4 dni może powodować niewielkie zmiany INR, co wymaga zwiększonego monitorowania tego parametru.
barbiturany, chloramfenikol, CYP2E1, cytochrom P450, doustny antykoagulant, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność, induktory enzymów wątrobowych, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, leki indukujące enzymy, metabolizm paracetamolu, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, neutrofilia, neutropenia, okres półtrwania paracetamolu, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, salicylamid, toksyczność wątrobowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, wartość INR, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – PARAMIG Fast 500 mg

Paracetamol, substancja czynna PARAMIG Fast, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco hamuje glukuronidację paracetamolu, zmniejszając jego klirens o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak ryfampicyna oraz leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), przyspieszają metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z zydowudyną (AZT), ze względu na zwiększone ryzyko neutropenii, oraz z flukloksacyliną, która może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową. Ponadto, kolestyramina obniża wchłanianie paracetamolu, dlatego nie powinna być podawana w ciągu pierwszej godziny po jego podaniu.
chloramfenikol, CYP2E1, cytochrom P450, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, flukloksacylina, gruźlica, hepatocyt, hepatotoksyczność, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek prokinetyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metabolizm alkoholu, metabolizm paracetamolu, metoklopramid, NAPQI, neutropenia, oksydaza glukozy, opróżnianie żołądka, paracetamol, przewód pokarmowy, ryfampicyna, warfaryna, zydowudyna