pochodna barbituranów

Pochodne barbituranów to grupa związków chemicznych będących strukturalnymi analogami kwasu barbiturowego. Związki te mają działanie sedatywne, nasenne, przeciwdrgawkowe oraz znieczulające, co wynika z ich zdolności do wzmagania działania kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym.

Historycznie, barbiturany były szeroko stosowane w praktyce klinicznej jako leki uspokajające, nasenne i przeciwpadaczkowe. Obecnie ich zastosowanie jest znacznie ograniczone ze względu na wąski indeks terapeutyczny, ryzyko uzależnienia oraz poważne interakcje lekowe. W medycynie współczesnej zostały w dużej mierze zastąpione przez bezpieczniejsze alternatywy, takie jak benzodiazepiny.

W anestezjologii wciąż znajduje zastosowanie tiopental sodu – pochodna barbituranowa o ultraszybkim działaniu, używana do indukcji znieczulenia ogólnego. Fenobarbital natomiast pozostaje ważnym lekiem w terapii niektórych typów padaczki, szczególnie u dzieci. Trzeba pamiętać, że przedawkowanie barbituranów może prowadzić do depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – PARAMIG Fast Junior 250 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście stosowania leku PARAMIG Fast Junior. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50% poprzez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga redukcji dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak ryfampicyna oraz przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), przyspieszają metabolizm paracetamolu, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Metoklopramid przyspiesza opróżnianie żołądka i wchłanianie paracetamolu, natomiast leki spowalniające opróżnianie żołądka opóźniają jego wchłanianie. Kolestyramina zmniejsza wchłanianie paracetamolu, dlatego nie powinna być stosowana w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku.
alkoholizm przewlekły, ból neuropatyczny, chloramfenikol, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glukoza, gruźlica, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, INR, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas fosforowolframowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwas żółciowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metoklopramid, neutrofil, neutropenia, oksydaza glukozy, opróżnianie żołądka, padaczka, paracetamol, peroksydaza, pochodna barbituranów, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Fenytoina – Przeciwwskazania stosowania

Fenytoina, stosowana jako lek przeciwpadaczkowy, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Należą do nich nadwrażliwość na fenytoinę lub jej pochodne, poważne uszkodzenia krwinek lub szpiku kostnego oraz przeciwwskazania kardiologiczne, takie jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, zespół Stokesa-Adamsa, zespół chorego węzła zatokowego, bradykardia zatokowa oraz blok zatokowo-przedsionkowy. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania fenytoiny w ciągu pierwszych trzech miesięcy po zawale mięśnia sercowego oraz u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35%. Preparat Phenytoin Hikma (roztwór do wstrzykiwań 50 mg/ml, pH 11,5-12,1) nie powinien być podawany podskórnie ani dotętniczo ze względu na ryzyko uszkodzeń tkanek. W przypadku formy doustnej (Phenytoinum WZF 100 mg) przeciwwskazaniem jest również porfiria, ze względu na możliwość zaostrzenia objawów choroby.
biosynteza hemu, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, dysfagia, fenytoina, frakcja wyrzutowa lewej komory, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość na substancje, niewydolność serca, odstęp PR, pochodna barbituranów, pochodne hydantoiny, porfiria, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna krzyżowa, remisja, roztwór do wstrzykiwań, substancja przeciwpadaczkowa, szpik kostny, tabletka, terapia przeciwpadaczkowa, toksyczna nekroliza naskórka, układ krwiotwórczy, układ przewodzący serca, uszkodzenie krwinek, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia w sercu, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Stokesa-Adamsa
Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Przeciwwskazania stosowania

Prymidon, substancja czynna leku Mizodin 250 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na prymidon, barbiturany oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nadwrażliwości krzyżowej, gdyż prymidon metabolizowany jest do fenobarbitalu, który należy do grupy barbituranów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również ostra przerywana porfiria, ze względu na wpływ fenobarbitalu na enzymy syntezy porfiryn, co może prowadzić do zaostrzenia objawów choroby. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego oraz ocena wywiadu rodzinnego i osobniczego w kierunku porfirii, a w razie potrzeby diagnostyka enzymatyczna i oznaczenie porfiryn w moczu i kale.
badanie enzymatyczne, barbituran, fenobarbital, lek przeciwpadaczkowy, metabolit, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy porfiryczne, ostra przerywana porfiria, pochodna barbituranów, prymidon, reakcja alergiczna, synteza porfiryny, szlak metaboliczny, wywiad alergologiczny, zaostrzenie choroby

pochodna barbituranów

Powiązane wpisy

Interakcje leku – PARAMIG Fast Junior 250 mg

Fenytoina – Przeciwwskazania stosowania

Prymidon – Przeciwwskazania stosowania