stężenie końcowo-wydechowe

Stężenie końcowo-wydechowe (end-tidal concentration, ETCO₂) to parametr mierzony podczas monitorowania gazów oddechowych, który odzwierciedla zawartość dwutlenku węgla w powietrzu końcowo-wydechowym. Jest to wartość mierzona na końcu wydechu, kiedy stężenie CO₂ osiąga najwyższą wartość, reprezentując stężenie dwutlenku węgla w pęcherzykach płucnych.

W warunkach fizjologicznych stężenie końcowo-wydechowe CO₂ bardzo dobrze koreluje z ciśnieniem parcjalnym CO₂ we krwi tętniczej (PaCO₂), z różnicą zazwyczaj wynoszącą 2-5 mmHg. Prawidłowe wartości ETCO₂ mieszczą się w zakresie 35-45 mmHg, czyli 4,7-6,0 kPa lub 4,5-5,5% objętości wydychanego powietrza.

Monitorowanie ETCO₂ jest standardem w anestezjologii i intensywnej terapii, gdzie służy do oceny skuteczności wentylacji, perfuzji płucnej oraz metabolizmu. Nagły spadek ETCO₂ może wskazywać na zatorowość płucną, niedociśnienie, zatrzymanie krążenia lub rozłączenie układu oddechowego, podczas gdy wzrost wartości może sugerować hipoentylację, wzrost temperatury ciała lub podanie wodorowęglanów.

Pomiar stężenia końcowo-wydechowego wykonuje się za pomocą kapnografii – metody umożliwiającej ciągłą, nieinwazyjną ocenę wydychanego CO₂. Analiza krzywej kapnograficznej dostarcza cennych informacji diagnostycznych, pozwalając na szybkie wykrycie nieprawidłowości w układzie oddechowym i krążeniowym pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl