barbiturat
Barbituraty to grupa leków o działaniu nasennym, uspokajającym i przeciwdrgawkowym, które działają poprzez nasilenie hamującego wpływu kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich mechanizm opiera się na wydłużeniu czasu otwarcia kanału chlorkowego w receptorze GABA-A, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej neuronów i zmniejszenia ich pobudliwości.
W praktyce klinicznej barbituraty zostały w znacznym stopniu zastąpione przez bezpieczniejsze benzodiazepiny, jednak nadal znajdują zastosowanie w anestezjologii (np. tiopental), w leczeniu padaczki (fenobarbital) oraz w stanach nagłych (np. w leczeniu zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego). Charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym, co oznacza niewielką różnicę między dawką terapeutyczną a toksyczną.
Długotrwałe stosowanie barbituratów prowadzi do rozwoju tolerancji i fizycznego uzależnienia. Nagłe odstawienie leku u osób uzależnionych może wywołać zespół abstynencyjny, który w ciężkich przypadkach manifestuje się drgawkami, majaczeniem i może zagrażać życiu. Przedawkowanie barbituratów powoduje depresję ośrodka oddechowego i krążeniowego, często prowadząc do śmierci bez odpowiedniej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Halidor 100 mg
Bencyklanu fumaran, substancja czynna leku Halidor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania leków ośrodkowo działających sedatywnie (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), co może prowadzić do nadmiernej sedacji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi drgawki (np. fluorochinolony, leki przeciwpsychotyczne) zwiększa ryzyko wystąpienia tego powikłania. Interakcje z lekami sympatykomimetycznymi (adrenalina, noradrenalina, efedryna) oraz glikozydami naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) mogą prowadzić do tachyarytmii i arytmii, co wymaga ścisłej kontroli kardiologicznej i monitorowania stężenia leków. Dodatkowo, bencyklanu fumaran wykazuje działanie dodatnie chronotropowe, co może przeciwstawiać się efektom beta-adrenolityków (propranolol, metoprolol, bisoprolol), wskazując na konieczność dostosowania dawkowania tych leków.
adrenalina, agregacja płytek krwi, amlodypina, barbiturat, bencyklanu fumaran, benzodiazepina, bisoprolol, chinidyna, digitoksyna, digoksyna, diltiazem, diuretyki pętlowe i tiazydowe, działanie chronotropowe, działanie proarytmogenne, działanie sedatywne, efedryna, fluorochinolon, glikozydy naparstnicy, inhibitor ACE, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący kanał wapniowy, lek hipotensyjny, lek wywołujący hipokaliemię, leki beta-adrenolityczne, leki sympatykomimetyczne, leki znieczulające i sedatywne, metoprolol, noradrenalina, opioid, propranolol, sartan, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia przedsionkowa, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Pronoran 50 mg
Pirybedyl, jako agonista receptorów dopaminergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Parkinsona. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie pirybedylu z neuroleptykami (z wyjątkiem klozapiny) oraz tetrabenazyną, ze względu na antagonizm dopaminergiczny prowadzący do obniżenia skuteczności leczenia i nasilenia objawów parkinsonowskich. Również jednoczesne stosowanie alkoholu i leków uspokajających (benzodiazepiny, barbiturany, opiody) może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego, powodując nadmierną sedację, zaburzenia koordynacji i wydłużenie czasu reakcji, co jest szczególnie niebezpieczne u osób starszych. W przypadku konieczności wprowadzenia neuroleptyków u pacjentów leczonych pirybedylem, dawkę agonisty dopaminergicznego należy stopniowo redukować, aby uniknąć złośliwego zespołu neuroleptycznego.
antagonizm farmakodynamiczny, barbiturat, benzodiazepina, choroba Parkinsona, choroba współistniejąca, działanie uspokajające, efekt sedatywny, hipertermia, klozapina, lek antycholinergiczny, lek dopaminergiczny, lek uspokajający, nadmierna sedacja, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, objaw ortostatyczny, objaw parkinsonowski, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pirybedyl, profil pacjenta, receptor dopaminergiczny, tetrabenazyna, układ pozapiramidowy, zaburzenie psychotyczne, zawrót głowy, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Tetralysal 300 mg
Limecyklina, będąca tetracykliną stosowaną w leku Tetralysal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z retinoidami doustnymi oraz witaminą A w dawkach powyżej 10 000 IU/dobę ze względu na ryzyko nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. Wchłanianie limecykliny ulega znacznemu zmniejszeniu przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających (wodorotlenki i sole magnezu, glinu, wapnia), węgla aktywowanego, kolestyraminy, chelatów bizmutu, sukralfatu oraz preparatów żelaza – zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego. Induktory enzymów wątrobowych (barbiturany, karbamazepina, fenytoina) przyspieszają metabolizm limecykliny, skracając jej okres półtrwania i potencjalnie obniżając skuteczność terapii. Ponadto, limecyklina może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny), cytostatyków, doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz glikokortykosteroidów, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
acytretyna, alitretynoina, amina katecholowa, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk tetracyklinowy, barbiturat, cefalosporyna, chelat bizmutu, cytostatyk, deksametazon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, dysfagia, fenytoina, glukokortykosteroid, hipernatremia, induktor enzymu wątrobowego, izotretynoina, jon żelaza, karbamazepina, kolestyramina, lek moczopędny, lek zobojętniający, limecyklina, lit, metformina, metoksyfluran, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, prednizolon, prednizon, pseudotumor cerebri, retinoidy doustne, sukralfat, warfaryna, węgiel aktywowany, witamina A - Leksykon leków
Interakcje leku – Zenaro 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Zenaro, wykazuje ograniczone interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, jednak istotne są interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Badania z racematem cetyryzyny wskazują na brak klinicznie istotnych interakcji z lekami takimi jak antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. Jednoczesne podawanie teofiliny w dawce 400 mg/dobę powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na farmakokinetykę teofiliny. Natomiast rytonawir (600 mg dwa razy na dobę) zwiększa ekspozycję na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki lewocetyryzyny. Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania leku, choć może opóźniać jego początek działania.
alprazolam, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, błona śluzowa nosa, cetyryzyna, cymetydyna, diazepam, działanie sedatywne, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, gabapentyna, glipizyd, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens cetyryzyny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, lorazepam, morfina, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, pregabalina, pseudoefedryna, racemat cetyryzyny, rytonawir, sympatykomimetyk, teofilina, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Ultrapiryna Forte 500 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 500 mg, zawarty w preparacie ULTRAPIRYNA FORTE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco modyfikować ich skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. ASA nasila działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika (ryzyko hipoglikemii), pochodnych kumaryny (np. warfaryna, acenokumarol) zwiększając ryzyko krwawień, metotreksatu (wzrost toksyczności), innych NLPZ (wzrost ryzyka krwawień z przewodu pokarmowego), digoksyny, barbituranów, związków litu, sulfonamidów oraz kwasu walproinowego. Z kolei osłabia działanie antagonistów aldosteronu, leków moczopędnych pętlowych, leków przeciwnadciśnieniowych oraz leków urykozurycznych (sulfinpirazon, probenecyd). Metamizol zmniejsza wpływ ASA na agregację płytek, co jest istotne przy kardioprotekcyjnych dawkach ASA. Długotrwałe stosowanie dużych dawek ASA zwiększa wydalanie witaminy C (kwasu askorbinowego).
acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, antagonista aldosteronu, barbiturat, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, czas krwawienia, digoksyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie natriuretyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie urykozuryczne, funkcja płytek krwi, hepatotoksyczność, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny pętlowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metamizol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ototoksyczność, pochodna kumaryny, probenecyd, sulfinpirazon, sulfonamid, sulfonylomocznik, układ krzepnięcia, utrata słuchu, wankomycyna, warfaryna, witamina C, związek litu - Leksykon leków
Interakcje leku – Lutezin 200 mg
Progesteron, będący składnikiem tabletek dopochwowych Lutezin 200 mg, jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450-3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory tego enzymu, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina, a także niektóre antybiotyki (ampicylina, tetracykliny) i preparaty ziołowe (ziele dziurawca zwyczajnego), przyspieszają metabolizm progesteronu, obniżając jego stężenie i skuteczność terapeutyczną. Z kolei inhibitory P450-3A4 (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, erytromycyna, klarytromycyna, diltiazem, werapamil, inhibitory proteazy HIV) hamują metabolizm progesteronu, zwiększając jego biodostępność i ryzyko działań niepożądanych. Progesteron może również zmniejszać tolerancję glukozy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków przeciwcukrzycowych (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika). Ponadto, hamuje metabolizm cyklosporyny, co może prowadzić do toksyczności tego leku, wskazując na konieczność ścisłego monitorowania stężenia cyklosporyny u pacjentów stosujących oba preparaty.
ampicylina, barbiturat, biodostępność progesteronu, cukrzyca, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czynność wątroby, diltiazem, działanie niepożądane progesteronu, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, induktor cytochromu, inhibitor cytochromu, inhibitor proteazy HIV, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek dopochwowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczy, metabolizm hormonów steroidowych, metformina, oporność na insulinę, pochodna sulfonylomocznika, progesteron, ryfampicyna, spironolakton, tetracyklina, tolerancja glukozy, układ endokrynny, werapamil - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Palexia 100 mg
Lek Palexia (tapentadol) w dawce 100 mg w postaci tabletek powlekanych posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na tapentadol lub substancje pomocnicze (w tym 49,5 mg laktozy na tabletkę), w stanach istotnej depresji oddechowej, ostrej lub ciężkiej astmie oskrzelowej, hiperkapnii oraz niedrożności jelit. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ostrym zatruciu alkoholem etylowym, lekami nasennymi, ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi oraz substancjami psychoaktywnymi ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego i układu oddechowego. Tapentadol, jako agonista receptorów opioidowych μ, może wywoływać depresję oddechową i zmniejszać perystaltykę jelit, co wymaga szczególnej ostrożności w wyżej wymienionych stanach klinicznych.
agonista receptora opioidowego μ, alkohol etylowy, astma oskrzelowa, barbiturat, benzodiazepina, choroba uchyłkowa jelit, depresja oddechowa, hiperkapnia, laktoza, lek nasenny, lek przeciwbólowy ośrodkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność oddechowa, opioid, otyłość patologiczna, perystaltyka jelit, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, SNRI, SSRI, substancja psychoaktywna, tapentadol, zaburzenie czynności oddechowej, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zespół bezdechu sennego - Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Interakcje
Celekoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi, zwłaszcza warfaryną, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego (INR), co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. NLPZ, w tym celekoksyb, mogą osłabiać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, diuretyków i beta-adrenolityków, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. W badaniu klinicznym podawanie celekoksybu w dawce 200 mg dwa razy na dobę u pacjentów z nadciśnieniem stopnia I/II nie podniosło istotnie średniego ciśnienia tętniczego, jednak 48% pacjentów wykazało oporność na lizynopryl, co było istotne statystycznie w porównaniu do 27% w grupie placebo. Ponadto, jednoczesne stosowanie celekoksybu z cyklosporyną lub takrolimusem wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, flukonazol, glibenklamid, hamowanie CYP2C19, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, imipramina, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, lizynopryl, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, SSRI, substrat CYP2C9, takrolimus, tolbutamid, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Ciemiernik – Interakcje
Substancja ciemiernik (Helleborus), obecna m.in. w preparatach homeopatycznych, nie posiada dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji z innymi lekami. W praktyce klinicznej zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu preparatów zawierających ciemiernik z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, barbiturany), ze względu na potencjalne nasilenie działania sedatywnego o umiarkowanym poziomie istotności klinicznej. Podobnie, jednoczesne spożywanie alkoholu etylowego może nasilać depresję OUN, co wymaga unikania takiej kombinacji. Potencjalne interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P450 pozostają nieokreślone, jednak zaleca się konsultację lekarską. Dodatkowo, preparaty zawierające ciemiernik mogą zawierać etanol jako substancję pomocniczą, co należy uwzględnić w ocenie ryzyka.
alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, ciemiernik, cytochrom P450, cytochrom wątrobowy, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, działanie uspokajające, dziurawiec, glikemia, hemostaza, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, leki działające na OUN, melisa, metabolizm glukozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, parametr koagulologiczny, politerapia, preparat homeopatyczny, receptor GABA-ergiczny, sorbitol, substancja pomocnicza, suplement diety, Valeriana officinalis, waleriana - Leksykon leków
Interakcje leku – APAP caps 500 mg
Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego metabolizm, skuteczność oraz toksyczność. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak barbiturany i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez przyspieszenie powstawania toksycznych metabolitów. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki, natomiast salicylamid wydłuża okres półtrwania leku, zwiększając ryzyko kumulacji. Inne istotne interakcje obejmują flukloksacylinę (ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową), pochodne kumaryny (nasilenie działania przeciwzakrzepowego i ryzyko krwawień przy długotrwałym stosowaniu), zydowudynę (zwiększone ryzyko neutropenii), lamotryginę (zmniejszenie biodostępności) oraz chloramfenikol (wydłużenie okresu półtrwania). Metoklopramid i domperydon mogą zwiększać szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast kolestyramina ją zmniejsza.
alkohol etylowy, barbiturat, biodostępność, chloramfenikol, domperydon, działanie przeciwzakrzepowe, flukloksacylina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, indukcja enzymu wątrobowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, metoklopramid, neutropenia, oksydaza glukozy, paracetamol, peroksydaza, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Lynagex XR 82,5 mg
Pregabalina, substancja czynna Lusama, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który ogranicza jej potencjał do interakcji farmakokinetycznych. Jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, a jej metabolizm u ludzi jest minimalny (<2% dawki). Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolizujących leki, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P450. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol), lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami czy insuliną.
antykoncepcja hormonalna, badanie in vitro, barbiturat, benzodiazepina, białko osocza, białko α2-δ, cytochrom P450, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, etynyloestradiol, fentanyl, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanał wapniowy zależny od napięcia, karbamazepina, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm ludzki, morfina, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, pregabalina, profil farmakokinetyczny, śpiączka, substancja czynna, wydalanie niezmienione, zaburzenie koordynacji psychoruchowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Metopirone 250 mg
Metyrapon, aktywny składnik Metopirone, działa poprzez hamowanie enzymu 11β-hydroksylazy (CYP11B1), co prowadzi do zahamowania syntezy kortyzolu. Ze względu na ten mechanizm, lek może wchodzić w interakcje z lekami modulującymi metabolizm steroidów oraz enzymy cytochromu P450. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie metyraponu z glikokortykosteroidami, induktorami (np. ryfampicyna, karbamazepina) i inhibitorami CYP (np. ketokonazol, flukonazol), co może wymagać dostosowania dawki metyraponu i ścisłego monitorowania klinicznego. Ponadto, metyrapon wpływa na metabolizm glukozy, co może wymagać korekty dawek leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększonej kontroli glikemii. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności, zaburzeń homeostazy glukozy oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
11β-hydroksylaza, acenokumarol, barbiturat, benzodiazepina, biosynteza kortyzolu, cytochrom P450, deksametazon, diltiazem, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja nadnerczy, glikokortykosteroidy egzogenne, gospodarka hormonalna, gospodarka mineralokortykoidowa, homeostaza glukozy, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, induktory cytochromu P450, inhibitory cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm steroidów, metformina, napad drgawkowy, opioid, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, podrażnienie żołądka, prednizon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie kortyzolu, warfaryna, werapamil - Leksykon substancji czynnych
Chlorofenamina – Interakcje
Chlorofenamina, jako lek przeciwhistaminowy H1, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście politerapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie chlorofenaminy z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko nasilenia działania antycholinergicznego, wzrostu ciśnienia tętniczego oraz zespołu serotoninowego; zaleca się zachowanie co najmniej 15-dniowego odstępu po odstawieniu IMAO. Alkohol oraz leki o działaniu uspokajającym (opioidy, benzodiazepiny, barbiturany, neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego, co może prowadzić do znacznej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i zwiększonego ryzyka wypadków. Chlorofenamina sumuje również działania antycholinergiczne z innymi lekami o podobnym profilu, co może skutkować zatrzymaniem moczu, zaparciami i suchością w jamie ustnej, a w przypadku dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego istnieje ryzyko porażennej niedrożności jelit.
akinezja okrężnicy, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, chlorofenamina, dekstrometorfan, dyzopyramid, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, fenytoina, hydroksymaślan sodu, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, klozapina, lek morfinopodobny, lek ototoksyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwparkinsonowski, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, porażenna niedrożność jelit, receptor acetylocholinowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, talidomid, test skórny, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Pectobonisol –
Produkt leczniczy Pectobonisol jest preparatem złożonym zawierającym składniki roślinne oraz 40-50% (V/V) etanolu, co stanowi kluczowy czynnik przy ocenie potencjalnych interakcji farmakologicznych. Pomimo braku udokumentowanych interakcji, należy uwzględnić teoretyczne ryzyko związane z glicyryzyną z korzenia lukrecji, która może wpływać na równowagę elektrolitową, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, oraz wpływ nalewki z liści mięty na enzymy cytochromu P450, co może modyfikować metabolizm niektórych leków. Zawartość etanolu może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z lekami uspokajającymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwpsychotycznymi czy przeciwpadaczkowymi, a także zwiększać obciążenie wątroby i ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
babka lancetowata, barbiturat, benzodiazepina, depresja oddechowa, disulfiram, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie sedatywne, enzym cytochromu P450, glicyryzyna, gospodarka potasowa, hipoglikemia, kwiatostan lipy, lek działający depresyjnie na OUN, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, metronidazol, nalewka z korzenia lukrecji, nalewka z liści mięty, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, zaburzenie elektrolitowe, ziele tymianku - Leksykon leków
Interakcje leku – Predasol 250 mg
Prednizolon wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego skuteczność oraz profil bezpieczeństwa. Estrogeny i inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, kobicystat) wydłużają okres półtrwania i nasilają działanie kortykosteroidu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, barbiturany, prymidon) oraz efedryna przyspieszają metabolizm prednizolonu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Prednizolon może również wpływać na działanie innych leków, m.in. nasilając działanie glikozydów nasercowych poprzez indukcję hipokaliemii, zwiększając ryzyko hipokaliemii w połączeniu z lekami moczopędnymi i przeczyszczającymi, a także podnosząc ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, salicylanów i indometacyny.
antykoagulant doustny, barbiturat, chlorochina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, drgawki mózgowe, działanie hipoglikemizujące, enzym wątrobowy, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperglikemia, hipokaliemia, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP3A4, induktory enzymów wątrobowych, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, jaskra, kardiomiopatia, kobicystat, kontrola glikemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek antycholinergiczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek zwiotczający mięśnie, leki przeciwgrzybicze, meflochina, miopatia, morfologia krwi, nietolerancja glukozy, NLPZ, pochodna kumaryny, poziom glukozy, poziom TSH, prazykwantel, prednizolon, protyrelina, salicylan, ścięgno Achillesa, somatropina, terapia przeciwpasożytnicza, test alergiczny, uszkodzenie ścięgna, wrzód żołądka - Leksykon leków
Interakcje leku – Letrox 75 mikrogramów 75 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Letroxu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), inhibitory pompy protonowej, kolesewelam, preparaty wapnia, żelaza i aluminium znacząco zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (2-5 godzin) między podaniem leków. Inhibitory przemiany T4 do T3 (propylotiouracyl, glikokortykoidy, propranolol, amiodaron) obniżają stężenie T3 w surowicy, natomiast leki indukujące enzymy wątrobowe (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, barbiturany, ziele dziurawca) zwiększają metabolizm lewotyroksyny, co może wymagać korekty dawki. Dodatkowo, estrogeny i leki hormonalne zwiększają wiązanie lewotyroksyny z białkami surowicy, podnosząc zapotrzebowanie na hormon.
amiodaron, barbiturat, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, dikumarol, fenytoina, furosemid, glibenklamid, glikokortykoid, glimepiryd, hormon tarczycy, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, kolesewelam, lek indukujący cytochrom P-450, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewotyroksyna sodowa, metformina, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, ryfampicyna, salicylan, semaglutyd, sertralina, sewelamer, sorafenib, środek kontrastujący z jodem, substancja wiążąca kwasy żółciowe, sunitynib, trójjodotyronina, ziele dziurawca, żywica jonowymienna - Leksykon substancji czynnych
Lawenda wąskolistna – Interakcje
Lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia Mill.) stosowana w postaci kwiatu lawendy (1 g/g, zioła do zaparzania) wykazuje stosunkowo bezpieczny profil interakcji lekowych. W dokumentacji rejestracyjnej preparatu Kwiat lawendy brak jest udokumentowanych istotnych interakcji z innymi lekami, w tym z lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwpadaczkowymi, przeciwzapalnymi, przeciwbólowymi oraz lekami sercowo-naczyniowymi. Mimo to, ze względu na potencjalne działanie sedatywne lawendy, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o działaniu ośrodkowym, takimi jak benzodiazepiny, barbiturany czy leki przeciwlękowe, gdyż teoretycznie może dochodzić do nasilenia ich efektów, choć brak jest klinicznych dowodów potwierdzających te interakcje.
barbiturat, benzodiazepina, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie anksjolityczne, działanie ośrodkowe, działanie sedatywne, efekt anksjolityczny, kwiat lawendy, lawenda wąskolistna, lek nasenny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzapalny, lek sedatywny, lek sercowo-naczyniowy, lek uspokajający, ośrodkowy układ nerwowy, terapia skojarzona - Leksykon leków
Interakcje leku – Combigan (2 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Combigan, zawierający winian brymonidyny (2 mg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml) w postaci kropli do oczu, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Ze względu na brak specyficznych badań interakcyjnych, ocena opiera się na właściwościach farmakodynamicznych i farmakokinetycznych składników. Istotne jest ryzyko addytywnego działania sedatywnego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hamującymi OUN (barbiturany, opioidy, leki uspokajające, anestetyki ogólne). Ponadto, współstosowanie z lekami wpływającymi na układ krążenia (doustne blokery kanału wapniowego, beta-adrenolityki ogólne, leki przeciwarytmiczne, glikozydy naparstnicy, parasympatykomimetyki, guanetydyna) może prowadzić do klinicznie istotnej bradykardii, niedociśnienia i zaburzeń przewodnictwa sercowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe ze względu na ryzyko hipotonii (odnotowano rzadkie przypadki hipotonii brymonidyny, <1/10 000). Beta-adrenolityk tymolol może nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii u chorych z cukrzycą.
adrenalina, agonista receptora adrenergicznego, agonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, barbiturat, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, brymonidyna, chinidyna, chlorpromazyna, ciśnienie śródgałkowe, cymetydyna, działanie hipotensyjne, działanie proarytmiczne, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hydralazyna, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, jaskra, katecholamina, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek znieczulający ogólnie, lidokaina dożylna, metylfenidat, mianseryna, niedociśnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pilokarpina, prostaglandyna, prostamid, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, środek kontrastowy jodowy, środek znieczulający, SSRI, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, tymolol, układ krążenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Glimepiride Aurovitas 2 mg
Glimepiryd, metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, podwajają AUC glimepirydu, co wymaga monitorowania glikemii i potencjalnej redukcji dawki. Z kolei induktory enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają efekt hipoglikemizujący, co może wymagać zwiększenia dawki. Leki przeciwzapalne (fenylobutazon, azapropazon), antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny, chinolony, klarytromycyna) oraz pochodne kwasu salicylowego nasilają działanie glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Z kolei estrogeny, progestageny, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy i leki stymulujące tarczycę mogą osłabiać jego efekt, prowadząc do wzrostu glikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn, gdzie glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać ich działanie, co wymaga monitorowania INR i glikemii.
antagonista receptora H2, antybiotyk, barbiturat, beta-bloker, chinolon, chloramfenikol, cytochrom P450 2C9, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, fenylobutazon, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, guanetydyna, induktor enzymu, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja z alkoholem, klonidyna, kolesewelam, lek przeciwzapalny, lek przeczyszczający, lek sympatykolityczny, mikonazol, monitorowanie glikemii, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna kwasu salicylowego, pochodna sulfonylomocznika, progestagen, regulacja adrenergiczna, rezerpina, steroid anaboliczny, sulfonamid, sympatykomimetyk - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alpragen 0,5 mg
Alprazolam, dostępny w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg w postaci tabletek (odpowiednio zawierających 92,77 mg, 92,47 mg i 92,00 mg laktozy jednowodnej), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na benzodiazepiny, miastenią, ciężką niewydolnością oddechową, zespołem bezdechu sennego, ciężką niewydolnością wątroby, ostrym zatruciem alkoholem lub innymi substancjami depresyjnymi na OUN oraz jaskrą z wąskim kątem przesączania. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy i benzoesanu sodu (0,1 mg/tabletkę), które mogą wywoływać reakcje u pacjentów z nietolerancją lub nadwrażliwością. Linia podziału tabletek ułatwia rozkruszenie, ale nie gwarantuje równomiernego podziału dawki.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, astma, barbiturat, benzodiazepiny, benzoesan sodu, bezdech senny, choroba neuromięśniowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja oddechowa, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, jaskra z wąskim kątem, ketokonazol, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, miastenia, nadwrażliwość, neuroleptyk, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, osłabienie mięśniowe, ostry napad jaskry, POChP, przewlekła choroba układu oddechowego, zatrucie alkoholem, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Interakcje
Tapentadol, będący agonistą receptorów opioidowych μ oraz inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, inne opioidy, leki przeciwkaszlowe, a także gabapentyna i pregabalina, które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Alkohol znacząco potęguje te działania, dlatego jego spożycie podczas terapii tapentadolem jest przeciwwskazane. Ponadto, tapentadol może wywoływać zespół serotoninowy w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), objawiający się m.in. klonusem, hiperrefleksją i gorączką powyżej 38°C, co wymaga natychmiastowego odstawienia leków serotoninergicznych i odpowiedniego leczenia.
barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, depresja oddechowa, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, flukonazol, gabapentynoid, hiperrefleksja, inhibitor oksydazy monoaminowej, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, ketokonazol, klonus, kwas meklofenamowy, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwpsychotyczny, nalbufina, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy μ, ryfampicyna, tapentadol, transferaza urydynodifosforanowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam Hameln 5 mg/ml
Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna) oraz inhibitory proteazy HIV (sakwinawir, lopinawir z rytonawirem) i HCV (boceprewir, telaprewir), znacząco zwiększają stężenie midazolamu w osoczu (2-5,4 razy) i wydłużają okres półtrwania (do 3-krotnie), co prowadzi do nasilenia i przedłużenia działania sedacyjnego i depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). W takich przypadkach zalecane jest ścisłe monitorowanie pacjenta, zmniejszenie dawki midazolamu oraz podawanie leku na oddziałach intensywnej opieki medycznej, zwłaszcza przy dużych dawkach lub długotrwałej infuzji. Dodatkowo, blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil) zwiększają stężenie midazolamu o 25-300% i wydłużają okres półtrwania o 41-43%, co wymaga obserwacji i ewentualnej korekty dawki.
amnezja następcza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atorwastatyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, depresja oddechowa, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, fentanyl, flukonazol, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klobazam, kwas walproinowy, kwercetyna, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, pochodna opioidu, pozakonazol, propofol, ryfampicyna, telitromycyna, tikagrelor, werapamil, worykonazol, wziewny środek znieczulający, zaburzenie psychomotoryczne, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyzinum Teva 50 mg/ml
Hydroksyzyna w postaci roztworu do wstrzykiwań (Hydroxyzinum Teva, 50 mg/ml) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na hydroksyzynę, cetyryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę i etylenodiaminę. Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na przenikanie przez barierę łożyskową i do mleka matki. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są także stany związane z ryzykiem kardiologicznym, takie jak nabyte lub wrodzone wydłużenie odstępu QT, choroby układu krążenia, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających QT lub wywołujących torsade de pointes. Dodatkowo, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z porfirią oraz u noworodków ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Każda ampułka (2 ml) zawiera do 6,38 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami w spożyciu sodu.
aminofilina, antybiotyk, barbiturat, benzodiazepina, bradykardia, cetyryzyna, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, etylenodiamina, farmakokinetyka leku, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna chlorowodorek, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, karmienie piersią, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, moksifloksacyna, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pochodna piperazyny, polipragmazja, porfiria, próg drgawkowy, roztwór do wstrzykiwań, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Carvedilol-ratiopharm 12,5 mg
Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez enzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może wpływać na biodostępność i metabolizm innych leków, a jednocześnie jego stężenie może być modyfikowane przez induktory lub inhibitory tych enzymów. Przykładowo, digoksyna i digitoksyna wykazują wzrost stężenia odpowiednio do 20% i 13%, co może prowadzić do wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i toksyczności. Cyklosporyna wymaga redukcji dawki u około 30% pacjentów ze względu na wzrost stężenia o około 20%. Amiodaron zmniejsza klirens S-karwedylolu, zwiększając ryzyko bradykardii i innych poważnych zaburzeń rytmu. Fluoksetyna podnosi AUC R-enancjomeru karwedylolu o 77%, natomiast ryfampicyna obniża stężenie karwedylolu o około 60% przez indukcję glikoproteiny P. Spożycie soku grejpfrutowego zwiększa AUC karwedylolu 1,2-krotnie, co wymaga ostrożności klinicznej.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora α1-adrenergicznego, azotan, barbiturat, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, digitoksyna, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, ergotamina, estrogen, fenotiazyna, fluoksetyna, glikoproteina p, guanetydyna, guanfacyna, hipotensja, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, kortykosteroid, lek beta-adrenomimetyczny, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek znieczulający, metylodopa, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rezerpina, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Lawenol 0,6%
Produkt leczniczy Lawenol, zawierający 0,6% roztwór olejku lawendowego do stosowania na skórę, nie wykazuje dotychczas klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami ani substancjami. Dane kliniczne dotyczące potencjalnych interakcji są jednak ograniczone. Teoretycznie możliwe jest nasilenie działania sedatywnego leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepin, barbituranów, leków przeciwhistaminowych I generacji) oraz zmiany w absorpcji miejscowej przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów miejscowych. Ponadto, nanoszenie Lawenolu bezpośrednio po użyciu produktów zawierających alkohol może potencjalnie zwiększać penetrację składników przez skórę. Brak jest danych o interakcjach z alkoholem przy stosowaniu miejscowym, składnikami żywności, suplementami diety oraz kosmetykami, choć teoretycznie kosmetyki mogą wpływać na skuteczność lub wywoływać reakcje skórne.
absorpcja składnika aktywnego, absorpcja systemowa, barbiturat, benzodiazepina, działanie sedatywne, działanie uspokajające, interakcja lekowa, lek działający na OUN, lek miejscowy, lek przeciwhistaminowy, mechanizm działania leku, nadwrażliwość na lek, olejek lawendowy, penetracja przez skórę, preparat miejscowy, preparat pochodzenia roślinnego, preparat ziołowy, reakcja niepożądana, reakcja skórna, zaburzenie wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Węglan sodu – Przeciwwskazania stosowania
Węglan sodu, jako substancja pomocnicza w produktach leczniczych takich jak Tiopental Panpharma, stanowi istotny czynnik kliniczny ze względu na zawartość sodu, która wynosi 53 mg (2,30 mmol) w fiolce 500 mg oraz 106 mg (4,61 mmol) w fiolce 1 g preparatu. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na węglan sodu lub inne substancje pomocnicze, nadciśnienie tętnicze (ze względu na ryzyko nasilenia retencji płynów i wzrostu ciśnienia), stany astmatyczne, porfirię oraz wstrząs. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów na diecie niskosodowej, gdyż zawartość sodu w preparacie może mieć kliniczne znaczenie.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Vitabalans 10 mg
Bisoprolol Vitabalans, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z floktafeniną (ryzyko poważnych zaburzeń hemodynamicznych) oraz sultoprydem (zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca). Niezalecane są kombinacje z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (np. klonidyna, metylodopa) oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B), ze względu na ryzyko ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, niedociśnienie, bradykardię oraz przełom nadciśnieniowy. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy I i III, antagonistów wapnia typu dihydropirydyny, parasympatykomimetyków, miejscowych beta-adrenolityków, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, glikozydów naparstnicy, środków znieczulających, NLPZ, pochodnych ergotaminy, beta-adrenomimetyków oraz adrenomimetyków alfa- i beta-adrenergicznych.
adrenomimetyk, amifostyna, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, azotan organiczny, baklofen, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba układu sercowo-naczyniowego, chromanie przestankowe, ciśnienie tętnicze, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, floktafenina, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, hipoglikemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, meflokina, nadciśnienie, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, omdlenie, parasympatykomimetyk, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, pojemność minutowa serca, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja wody, spowolnienie akcji serca, środek znieczulający, sultopryd, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ujemne działanie inotropowe, werapamil, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie krążenia obwodowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Vitamin D3 Krka 30 000 j.m.
Produkt leczniczy Vitamin D3 Krka, 30 000 j.m., wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, barbiturany, ryfampicyna i izoniazyd, obniżają stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy poprzez zwiększenie metabolizmu witaminy D do nieaktywnych metabolitów, co skutkuje osłabieniem działania terapeutycznego. Glikokortykosteroidy również nasilają przemianę metaboliczną witaminy D, wymagając dostosowania dawki. Leki wpływające na wchłanianie tłuszczów (orlistat, cholestyramina, środki przeczyszczające z olejem mineralnym) zmniejszają absorpcję cholekalcyferolu, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podawaniem leków (2-4 godziny) oraz monitorowania stężenia metabolitów witaminy D. Tiazydowe diuretyki (np. hydrochlorotiazyd) zwiększają ryzyko hiperkalcemii poprzez zmniejszenie wydalania wapnia, co wymaga regularnej kontroli kalcemii i kalciurii.
25-hydroksywitamina D, alfakalcydol, barbiturat, cholekalcyferol, cholestyramina, cytrynian wapnia, digoksyna, digotoksyna, dysfagia, EKG, fenytoina, fosforan sodu, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipokalcemia, hydrochlorotiazyd, interakcja z alkoholem, izoniazyd, kalcytriol, kortykosteroid, lek przeciwdrgawkowy, lipaza trzustkowa, metabolit witaminy D, orlistat, osteopenia, ryfampicyna, tiazydowy lek moczopędny, wchłanianie tłuszczów, węglan wapnia, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vellofent 533 mcg
Produkt leczniczy Vellofent (fentanyl) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka depresji oddechowej. Fentanyl jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu, takie jak makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol), inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir) oraz blokery kanałów wapniowych (diltiazem, werapamil), mogą znacząco zwiększać stężenie fentanylu, prowadząc do przedłużenia działania i zwiększonego ryzyka depresji oddechowej. Podobny efekt wykazuje sok grejpfrutowy. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak barbiturany (fenobarbital), leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina), czy ziele dziurawca, obniżają stężenie fentanylu, osłabiając jego skuteczność terapeutyczną. W przypadku zmian w terapii inhibitorami lub induktorami CYP3A4 konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta i dostosowanie dawki fentanylu.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność fentanylu, bloker kanału wapniowego, częściowy agonista opioidowy, depresja oddechowa, farmakokinetyka i farmakodynamika, hydroksymaślan sodu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek rozluźniający mięśnie szkieletowe, ośrodkowy układ nerwowy, sok grejpfrutowy, SSRI, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Sidarso 4 mg
Sylodosyna jest intensywnie metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową oraz UGT2B7, a także jest substratem glikoproteiny P. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg), itrakonazol, rytonawir i cyklosporyna, powodują istotne zwiększenie maksymalnego stężenia sylodosyny w osoczu (3,7-krotnie) oraz ekspozycji (AUC) o 3,1 razy, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. diltiazem, zwiększają AUC sylodosyny o około 30% bez wpływu na Cmax i t½, co nie wymaga korekty dawki. Równoczesne stosowanie sylodosyny z innymi antagonistami receptorów α-adrenergicznych jest niewskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Interakcje z inhibitorami PDE-5 (syldenafil 100 mg, tadalafil 20 mg) powodują niewielkie, nieistotne klinicznie obniżenie ciśnienia tętniczego (skurczowego o 5-15 mmHg, rozkurczowego o 0-10 mmHg u pacjentów >65 lat), jednak wymagana jest obserwacja pacjentów pod kątem działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.
alfa-adrenolityk, alkohol etylowy, antagonista receptora α-adrenergicznego, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, działanie hipotensyjne, fenytoina, glikoproteina p, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor izoenzymu CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek moczopędny, niedociśnienie ortostatyczne, receptor α1A-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sartan, syldenafil, sylodosyna, tadalafil, UGT2B7, układ renina-angiotensyna, zawrót głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Velbienne mini 1 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Velbienne mini zawiera 1 mg estradiolu walerianianu oraz 2 mg dienogestu i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z indukcją lub inhibicją enzymów metabolizujących hormony płciowe, zwłaszcza cytochromu P-450. Substancje indukujące enzymy, takie jak leki przeciwdrgawkowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwinfekcyjne (ryfampicyna, newirapina) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec, mogą obniżać stężenia estradiolu i dienogestu, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej i zmianami w charakterystyce krwawień. Efekt indukcji pojawia się po kilku dniach i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu terapii indukującej. Z kolei inhibitory enzymów, w tym azole przeciwgrzybicze (flukonazol, ketokonazol), makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenia hormonów, co wymaga monitorowania objawów niepożądanych.
AlAT, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, bloker kanału wapniowego, cytochrom P-450, dienogest, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, estradiol walerianian, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcja lipidowa, funkcja tarczycy, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja lamotryginy, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwinfekcyjny, metabolizm węglowodanów, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, ombitaswir, parametr krzepnięcia, parametry czynności wątroby, ryfampicyna, transaminaza, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Bromek pipekuronium – Interakcje
Bromek pipekuronium, jako niedepolaryzujący lek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie. Leki takie jak anestetyki wziewne (halotan, metoksyfluran, enfluran, izofluran), anestetyki dożylne (ketamina, fentanyl, etomidat), aminoglikozydy, antybiotyki polipeptydowe, leki moczopędne, beta-blokery, antagoniści wapnia, leki przeciwarytmiczne (chinidyna, dożylna lidokaina) oraz inne substancje (tiamina, inhibitory MAO, sole magnezu) mogą nasilać i wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową indukowaną przez bromek pipekuronium. W praktyce klinicznej wymaga to ścisłego monitorowania głębokości blokady nerwowo-mięśniowej oraz ewentualnej redukcji dawki leku. Z kolei długotrwałe stosowanie kortykosteroidów (prednizon, deksametazon), inhibitory cholinesterazy (neostygmina, edrofon, pirydostygmina) oraz niektóre elektrolity (KCl, NaCl, CaCl₂) mogą osłabiać efekt zwiotczenia, co może wymagać dostosowania dawkowania. Depolaryzujące środki zwiotczające mięśnie, takie jak sukcynylocholina, mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie bromku pipekuronium, zależnie od dawki i czasu podania, co podkreśla konieczność indywidualnego monitorowania pacjenta.
aminoglikozyd, ampicylina, anestetyk dożylny, anestetyk wziewny, antagonista wapnia, antidotum, antybiotyk i chemioterapeutyk, antybiotyk polipeptydowy, azatiopryna, badanie koagulologiczne, barbiturat, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pipekuronium, chinidyna, cyklopropan, czas protrombinowy, częściowy czas tromboplastyny, depolaryzujący środek zwiotczający, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, edrofon, enfluran, etanol, eter dietylowy, etomidat, fentanyl, fenytoina, gammahydroksybutyrat, gentamycyna, guanidyna, halotan, inhibitor cholinesterazy, inhibitor MAO, izofluran, ketamina, kortykosteroid, lek blokujący receptory beta, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, mechaniczna wentylacja, metoksyfluran, metronidazol, monitorowanie blokady nerwowo-mięśniowej, neostygmina, niedepolaryzujący lek zwiotczający, noradrenalina, pirydostygmina, pochodna imidazolu, propanidid, protamina, sól magnezu, sukcynylocholina, teofilina, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Memantyna – Interakcje
Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współstosowanie z lekami dopaminergicznymi (np. L-dopa, agoniści receptorów dopaminergicznych) oraz środkami antycholinergicznymi może prowadzić do nasilenia ich działania, co wymaga monitorowania nasilenia efektów i działań niepożądanych. Z kolei barbiturany i neuroleptyki mogą ulec osłabieniu działania, a leki zmniejszające napięcie mięśni szkieletowych (dantrolen, baklofen) mogą wymagać dostosowania dawki. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej. Ponadto, istnieje potencjalne ryzyko interakcji z fenytoiną oraz lekami wpływającymi na nerkowy transport kationów (cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina, nikotyna), które mogą zwiększać ich stężenia w osoczu.
agonista receptora dopaminergicznego, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, baklofen, barbiturat, chinidyna, chinina, cymetydyna, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezyl, doustny lek przeciwzakrzepowy, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, gliburyd, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, ketamina, L-DOPA, lek dopaminergiczny, lek zmniejszający napięcie mięśni szkieletowych, memantyna, metformina, monooksygenaza zawierająca flawinę, nerkowy układ transportu kationów, neuroleptyk, nikotyna, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, środek antycholinergiczny, warfaryna, wartość INR, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tranxene 10 mg
Klorazepat dwupotasowy, substancja czynna leku Tranxene, jest benzodiazepiną o działaniu uspokajającym, przeciwlękowym i miorelaksacyjnym, która znacząco wpływa na ośrodkowy układ nerwowy. Stosowanie klorazepatu (w dawkach 5 mg lub 10 mg) powoduje zaburzenia funkcji poznawczych i motorycznych, takie jak senność, obniżona koncentracja, zaburzenia pamięci oraz osłabienie napięcia mięśniowego, co bezwzględnie wyklucza prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn wymagających zwiększonej uwagi. Lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o tych ograniczeniach oraz o mechanizmach działania leku, które przekładają się na ryzyko wypadków drogowych i innych zdarzeń niebezpiecznych.
alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwlękowe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, klorazepat dwupotasowy, koordynacja ruchowa, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, neuroleptyk, niepamięć, opioidowy lek przeciwbólowy, osłabienie mięśni, osłabienie napięcia mięśniowego, ośrodkowy układ nerwowy, senność, Tranxene, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie funkcjonowania mięśni, zaburzenie koncentracji, zaburzenie pamięci, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Iporel 0,075 mg
Chlorowodorek klonidyny, substancja czynna leku Iporel w dawce 75 mikrogramów, może znacząco obniżać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie objawów takich jak senność, zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia. Te działania niepożądane wpływają na koncentrację, koordynację ruchową i percepcję wzrokową, co stanowi istotne ryzyko dla bezpieczeństwa pacjenta w ruchu drogowym i podczas pracy z urządzeniami wymagającymi pełnej sprawności psychofizycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne nasilenie działania sedatywnego klonidyny w przypadku jednoczesnego stosowania leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak benzodiazepiny, opioidy, barbiturany, niektóre leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, leki przeciwpsychotyczne oraz sedatywne leki przeciwdepresyjne.
barbiturat, benzodiazepiny, chlorowodorek klonidyny, działanie niepożądane leku, działanie sedatywne, efekt uspokajający, Iporel, klonidyna, koordynacja ruchowa, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja odległości, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z liścia szałwii – Interakcje
Wyciąg płynny z liścia szałwii (Salvia officinalis L.), będący składnikiem preparatu Dentosept A zawierającego 35-45% (V/V) etanolu, wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne, mimo braku formalnych badań interakcji dla tego produktu. Zawarte w szałwii związki biologicznie czynne, takie jak olejki eteryczne, flawonoidy i kwasy fenolowe, mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol, rywaroksaban), hipoglikemizujących (metformina, pochodne sulfonylomocznika, insulina) oraz sedatywnych (benzodiazepiny, barbiturany, leki przeciwhistaminowe I generacji). Ponadto, wyciąg może wpływać na metabolizm leków poprzez modulację enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6), co wymaga monitorowania stężeń i efektów terapeutycznych leków takich jak statyny, leki przeciwdepresyjne czy immunosupresyjne. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z alkoholem, który może nasilać działanie sedatywne i konkurować o metabolizm wątrobowy.
aktywność estrogenowa, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, enzymy cytochromu P450, etanol, hormonalna terapia zastępcza, interakcja farmakodynamiczna, lek diuretyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, metabolizm wątrobowy, neuroprzekaźnik, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr krzepnięcia, poziom glukozy we krwi, próg drgawkowy, równowaga wodno-elektrolitowa, selektywny modulator receptora estrogenowego, tujon, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg płynny z liścia szałwii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apenal
Stosowanie czopków Apenal zawierających paracetamol w dawkach 50 mg lub 80 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek oraz łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, w tym z zespołem Gilberta. W tych grupach wskazane jest rozważenie modyfikacji dawkowania lub wydłużenia odstępów między dawkami, aby zminimalizować ryzyko hepatotoksyczności wynikającej ze zmienionego metabolizmu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących jednocześnie leki indukujące enzymy wątrobowe (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, rytonawir) lub o potencjalnym działaniu hepatotoksycznym, co może zwiększać ryzyko uszkodzenia wątroby.
barbiturat, enzym wątrobowy, fenytoina, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, karbamazepina, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niedożywienie, niewydolność wątroby, nudność, odwodnienie, paracetamol, parametr hematologiczny, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zespół Gilberta, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Indywidualny Zestaw Autostrzykawek przeciwko Bojowym Środkom Trującym IZAS-05 Autostrzykawka Atropina: 2 mg/2 ml Autostrzykawka Diazepam: 10 mg/2 ml Autostrzykawka Pralidoksym + Atropina: 600 mg/2 ml + 2 mg/2 ml
Indywidualny Zestaw Autostrzykawek IZAS-05 zawiera atropinę, diazepam oraz pralidoksymu chlorek, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Atropina nasila działanie leków cholinolitycznych, takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwskurczowe, leki stosowane w chorobie Parkinsona, pochodne fenotiazyny, dyzopiramid i chinidyna, co może prowadzić do nasilonych efektów antycholinergicznych. Ponadto atropina wpływa na perystaltykę przewodu pokarmowego, co zmienia farmakokinetykę leków doustnych. Diazepam wykazuje interakcje z lekami depresyjnymi na OUN (przeciwpsychotyczne, przeciwlękowe, nasenne), opioidami, lekami przeciwpadaczkowymi oraz substancjami wpływającymi na metabolizm wątrobowy (cymetydyna, omeprazol, ryfampicyna, teofilina, palenie tytoniu), co może skutkować nasileniem sedacji, ryzykiem depresji oddechowej oraz zmienionym klirensem diazepamu. Pralidoksym może przyspieszać objawy atropinizacji (zaczerwienienie twarzy, rozszerzenie źrenic, częstoskurcz, suchość w ustach i nosie) oraz wchodzić w interakcje z barbituranami, morfiną, teofiliną, aminofiliną, rezerpiną i fenotiazynami, szczególnie u pacjentów z zatruciami związkami fosforoorganicznymi. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie sukcynylocholiny, ze względu na ryzyko przedłużającego się porażenia.
acetylocholinoesteraza, aminofilina, atropina siarczan, atropinizacja, barbiturat, chinidyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja oddechowa, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, działanie antycholinoesterazowe, działanie cholinolityczne, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, fenotiazyna, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, izoniazyd, koordynacja psychoruchowa, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwskurczowy, lewodopa, metabolizm wątrobowy, morfina, niepamięć następcza, opioidowy lek przeciwbólowy, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, pochodna fenotiazyny, pralidoksym chlorek, reserpina, ryfampicyna, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, sukcynylocholina, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zahamowanie oddychania, znieczulenie ogólne, związek fosforoorganiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexamethasone hameln 4 mg/ml
Deksametazon, jako glikokortykosteroid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) i salicylanami, które zwiększają ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, wymagając stosowania gastroprotekcji. Induktory CYP3A4 (np. fenytoina, ryfampicyna) przyspieszają metabolizm deksametazonu, obniżając jego stężenie i działanie, co może wymagać zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol) hamują metabolizm, zwiększając ryzyko zespołu Cushinga i zahamowania czynności nadnerczy, co wymaga unikania łącznego stosowania lub ścisłego monitorowania. Deksametazon może również nasilać toksyczność digoksyny poprzez indukcję hipokaliemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i objawów toksyczności. Ponadto, lek osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych, co wymaga dostosowania terapii hipoglikemizującej i częstszego monitorowania glikemii.
atropina, barbiturat, chlorochina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, czynność nadnerczy, digoksyna, efedryna, estrogen, fenytoina, fluorochinolon, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, glukoneogeneza, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon tyreotropowy, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, insulina, insulinooporność, itrakonazol, jaskra, karbamazepina, kardiomiopatia, ketokonazol, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, kumarynowy lek przeciwzakrzepowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, meflochina, miopatia, napad drgawkowy, niedepolaryzujący lek zwiotczający mięśnie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoblast, osteoporoza, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prazykwantel, protirelina, prymidon, ryfampicyna, salicylan, zapalenie ścięgna, zespół Cushinga, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Orgametril 5 mg
Linestrenol (Orgametril) wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez indukcję lub hamowanie enzymów wątrobowych. Induktory enzymów, takie jak ryfamycyny, pochodne hydantoiny (np. fenytoina), barbiturany, karbamazepina oraz aminoglutemid, mogą znacząco obniżać stężenie linestrenolu we krwi, co skutkuje zmniejszeniem jego skuteczności terapeutycznej. W przypadku tych leków zaleca się monitorowanie efektów terapeutycznych oraz ewentualne dostosowanie dawki Orgametrilu. Z kolei linestrenol może zwiększać stężenia i działanie leków takich jak cyklosporyna, teofilina, troleandomycyna oraz niektóre beta-adrenolityki, poprzez hamowanie ich metabolizmu wątrobowego, co wymaga monitorowania stężeń i potencjalnej korekty dawek.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, beta-adrenolityk, choroba autoimmunologiczna, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, fenytoina, gruźlica, induktor enzymu wątrobowego, insulina, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, linestrenol, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, pochodna hydantoiny, POChP, prymidon, ryfamycyna, syntetyczny progestagen, teofilina, troleandomycyna, zaburzenie rytmu serca, zespół Cushinga - Leksykon leków
Interakcje leku – Omnadren 250 (30 mg + 60 mg + 60 mg + 100 mg)/ml
Terapia preparatem Omnadren 250, zawierającym mieszankę estrów testosteronu (propionian, fenylopropionian, izokapronian i dekanonian), wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje lekowe. Testosteron może modyfikować działanie doustnych antykoagulantów poprzez wpływ na syntezę czynników krzepnięcia, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego i INR. U pacjentów z cukrzycą obserwuje się zmniejszenie stężenia glukozy i zapotrzebowania na insulinę, co wymaga dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych. Jednoczesne stosowanie z ACTH lub kortykosteroidami może nasilać obrzęki, szczególnie u chorych z niewydolnością serca, nerek lub wątroby. Ponadto, testosteron podwyższa stężenie oksyfenbutazonu, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Induktory enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina) przyspieszają metabolizm testosteronu, obniżając jego stężenie i skuteczność terapii. Alkohol etylowy nasila hepatotoksyczność i może zaburzać gospodarkę hormonalną, zwiększając ryzyko retencji płynów i obrzęków.
aromataza, barbiturat, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, doustny antykoagulant, enzym wątrobowy, estradiol, estrogen, estry testosteronu, fenytoina, ginekomastia, glikemia, gospodarka hormonalna, hepatotoksyczność, hormon adrenokortykotropowy, induktor enzymatyczny, karbamazepina, kortykosteroid, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksyfenbutazon, primidon, retencja sodu, ryfampicyna, salicylan, terapia androgenowa, terapia zastępcza testosteronem, wrażliwość na insulinę, współczynnik INR - Leksykon leków
Przedawkowanie – Artigo 20 mg + 40 mg
Przedawkowanie leku Artigo, zawierającego 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy w tabletkach powlekanych, manifestuje się szerokim spektrum objawów neurologicznych i przeciwcholinergicznych. Wczesne symptomy obejmują ospałość, zawroty głowy, ataksję, suchość w jamie ustnej, zaczerwienienie twarzy, rozszerzone źrenice, częstoskurcz oraz zatrzymanie moczu. Ciężkie przedawkowanie może prowadzić do drgawek, omamów, pobudzenia, depresji oddechowej i śpiączki, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Mechanizmy toksyczności obejmują depresję ośrodkowego układu nerwowego, blokadę receptorów muskarynowych oraz toksyczne działanie na ośrodek oddechowy.
ataksja, barbiturat, cynaryzyna i dimenhydramina, częstoskurcz, depresja oddechowa, depresja OUN, dializa, drgawki, eliminacja pozaustrojowa, fizostygmina, hemoperfuzja, lek przeciwhistaminowy, niewydolność krążeniowa, niewydolność oddechowa, objawy neurologiczne, objawy przeciwcholinergiczne, objawy przedawkowania, oddział intensywnej terapii, omamy, ośrodek oddechowy, płukanie żołądka, receptor muskarynowy, rozszerzenie źrenic, śpiączka, tabletka powlekana, układ przedsionkowy, węgiel aktywowany, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks AntiGrip Complex 500 mg + 200 mg + 10 mg
Vicks AntiGrip Complex to preparat wieloskładnikowy zawierający paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (200 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (10 mg), którego stosowanie wiąże się z licznymi interakcjami farmakologicznymi. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje istotne interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, w tym trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, glikozydami nasercowymi oraz inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii, zawału mięśnia sercowego oraz nadciśnienia tętniczego. Paracetamol może zwiększać biodostępność fenylefryny, nasilając jej działanie naczynioaktywne, a także wchodzi w interakcje z induktorami enzymów wątrobowych, lekami wpływającymi na opróżnianie żołądka, probenecydem, ryfampicyną, izoniazydem, zydowudyną oraz doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkaloid sporyszu, arytmia, barbiturat, domperydon, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie presyjne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzakrzepowe, fenylefryna, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, gwajafenezyna, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przyspieszający opróżnianie żołądka, lek sympatykomimetyczny, luka anionowa, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, ryfampicyna, salicylan, siarczan atropiny, terapia lamotryginą, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, węgiel aktywowany, zawał mięśnia sercowego, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Tatarak – Interakcje
Kłącze tataraku (Acorus calamus L.), składnik preparatu Dentosept, zawierającego 60-70% (V/V) etanolu, wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne, szczególnie z alkoholem oraz lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Ze względu na właściwości sedatywne tataraku, jednoczesne stosowanie z alkoholem lub lekami sedatywnymi (benzodiazepiny, barbiturany) może nasilać efekt uspokajający poprzez synergistyczne działanie depresyjne na OUN. Ponadto, zarówno tatarak, jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie, co może prowadzić do zwiększonego obciążenia tego narządu oraz modyfikacji biodostępności substancji czynnych. W przypadku leków metabolizowanych przez cytochrom P450 istnieje potencjalna możliwość indukcji lub inhibicji enzymów wątrobowych, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
Acorus calamus, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność substancji czynnej, charakterystyka produktu leczniczego, cytochrom P450, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, efekt uspokajający, ekstrakcja etanolem, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, inhibicja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kłącze tataraku, lek hepatotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, obciążenie wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, preparat leczniczy, substancja biologicznie czynna, surowiec roślinny, wąski indeks terapeutyczny, właściwość farmakologiczna, właściwość uspokajająca, wyciąg złożony - Leksykon leków
Interakcje leku – Althyxin 200 mcg
Lewotyroksyna sodowa, aktywny składnik Althyxinu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz wiązanie z białkami osocza. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, żelazo, sole wapnia, orlistat, sewelamer oraz inhibitory pompy protonowej mogą znacząco obniżać biodostępność lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków (np. Althyxin 4-5 godzin przed żywicami jonowymiennymi, co najmniej 2 godziny przed preparatami zawierającymi glin, żelazo i wapń) oraz monitorowania funkcji tarczycy. Ponadto, inhibitory enzymów wątrobowych (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) zwiększają klirens lewotyroksyny, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Interakcje z lekami wpływającymi na wiązanie z białkami osocza (salicylany, dikumarol, furosemid, klofibrat, fenytoina) prowadzą do wzrostu stężenia wolnych hormonów tarczycy (fT4, fT3), co wymaga ścisłego monitorowania stężeń hormonów i ryzyka arytmii przy szybkim dożylnym podaniu fenytoiny.
amiodaron, badanie immunologiczne tarczycy, barbiturat, cholestyramina i kolestypol, dikumarol, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja biotyny i streptawidyny, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, preparat zawierający glin, produkt sojowy, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sól wapnia, środek kontrastowy zawierający jod, sukralfat, tachykardia, tyreotropina, wole guzkowe, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Spasmalgon (500 mg + 2 mg + 0,02 mg)/ml
Produkt leczniczy Spasmalgon, zawierający metamizol sodu (500 mg/ml), pitofenon chlorowodorek (2 mg/ml) oraz fenpiweryny bromek (0,02 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metamizol jest induktorem enzymów CYP2B6 i CYP3A4, co może prowadzić do zmniejszenia stężenia leków takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus oraz sertralina, a tym samym ograniczenia ich skuteczności klinicznej. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia ze względu na zmniejszenie ich aktywności. Ponadto, metamizol może osłabiać działanie kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co jest istotne u pacjentów stosujących niskie dawki ASA w prewencji sercowo-naczyniowej. Interakcje z chlorochiną zwiększają jej maksymalne stężenie w osoczu, co może nasilać działania niepożądane, natomiast współpodawanie z chloramfenikolem i innymi lekami mielotoksycznymi zwiększa ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego.
agregacja płytek krwi, alopurynol, barbiturat, bupropion, chlorochina, cyklosporyna, depresant OUN, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enzym metabolizujący, fenpiweryna bromek, hepatotoksyczność, hipotermia, induktor enzymu, interakcja z alkoholem, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek antykoncepcyjny, lek indukujący enzymy, lek mielotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, metamizol sod, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, pitofenon chlorowodorek, pochodna fenotiazyny, preparat litu, triamteren, zaburzenie hemodynamiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Eubiocard 150 mg
Eubiocard zawiera 150 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych, co zmniejsza ryzyko przypadkowego przedawkowania, jednak celowe spożycie dużej liczby tabletek może prowadzić do toksycznych stężeń, pojawiających się nawet do 12 godzin po zażyciu. Szczególnie narażone na ciężkie skutki, w tym śmiertelne, są osoby starsze i małe dzieci. Charakterystyczne objawy przedawkowania obejmują szumy uszne, hiperwentylację, gorączkę, nudności, zaburzenia widzenia, bóle głowy, splątanie, kwasicę metaboliczną z luką anionową, hipokaliemię, hiponatremię, hipoglikemię oraz wykwity skórne. W ostrych przypadkach mogą wystąpić delirium, drżenie, duszność, nadmierna potliwość, pobudzenie i śpiączka.
alkalizacja moczu, barbiturat, czas protrombinowy, delirium, dializa otrzewnowa, duszność, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, intubacja dotchawicza, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, luka anionowa, niewydolność nerek, ośrodek termoregulacji, otoczka leku, płukanie żołądka, podwójne widzenie, salicylizm, śpiączka, stan splątania, stężenie toksyczne, szpitalny oddział ratunkowy, szumy uszne, tabletka dojelitowa, technika nerkozastępcza, toksyczny wpływ na OUN, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, witamina K, wodorowęglan sodowy, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Melisa Fix –
Produkt leczniczy Melisa Fix, zawierający liść melisy (Melissa officinalis L., folium), nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami. Nie stwierdzono wpływu na enzymy cytochromu P450 ani na transportery leków, co eliminuje ryzyko istotnych klinicznie interakcji. Mimo to, ze względu na potencjalne działanie uspokajające melisy, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o podobnym profilu działania, takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, leki nasenne (pochodne benzodiazepiny, leki „Z”) oraz leki przeciwhistaminowe I generacji, ze względu na możliwość addytywnego nasilenia efektów sedatywnych. Również spożycie alkoholu podczas terapii Melisa Fix może teoretycznie nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, funkcja tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy I generacji, lek przeciwlękowy, lek tyreostatyczny, liść melisy, Melissa officinalis, ośrodkowy układ nerwowy, produkt ziołowy, transporter leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Implanon NXT 68 mg
Implant podskórny Implanon NXT, zawierający etonogestrel, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z indukcją enzymów mikrosomalnych, co prowadzi do zwiększonego klirensu hormonu i potencjalnego zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, bosentan, a także produkty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum). Efekt indukcji może pojawić się już po kilku dniach, osiągając maksimum w ciągu kilku tygodni, a utrzymywać się do 28 dni po zakończeniu terapii. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się stosowanie dodatkowej, niehormonalnej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. Ponadto, leki stosowane w terapii HIV/HCV (np. rytonawir, efawirenz, boceprewir, newirapina) mogą zmieniać stężenia etonogestrelu, co wymaga szczególnej ostrożności i często zastosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji.
antykoncepcja niehormonalna, barbiturat, boceprewir, bosentan, cyklosporyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów, induktor enzymów, induktory enzymów mikrosomalnych, induktory enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie miesiączkowe, lamotrygina, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, skuteczność antykoncepcyjna, środek antykoncepcyjny zawierający progestagen, stężenie progesteronu, topiramat, umiarkowany inhibitor CYP3A4, zakażenie HIV/HCV - Leksykon leków
Interakcje leku – Adoben 150 mg
Tapentadol, substancja czynna leku Adoben, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii przeciwbólowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1 oraz gabapentinoidy, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki. Alkohol etylowy w połączeniu z tapentadolem znacząco zwiększa ryzyko depresji ośrodka oddechowego i zgonu, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, interakcje z lekami o mieszanym lub częściowym działaniu agonistyczno-antagonistycznym na receptory opioidowe (np. pentazocyna, buprenorfina) mogą obniżać skuteczność przeciwbólową tapentadolu i wywoływać objawy odstawienne. W przypadku konieczności kojarzenia terapii zaleca się indywidualne dostosowanie dawek oraz ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.
alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, częściowy agonista receptora opioidowego, depresja oddechowa, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, flukonazol, gabapentinoid, hiperrefleksja, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor UGT, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klonus, kwas meklofenamowy, lek agonistyczno-antagonistyczny, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwpsychotyczny, nalbufina, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy μ, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tapentadol, terapia przeciwbólowa, transferaza urydynodifosforanowa, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy