barbiturat
Barbituraty to grupa leków o działaniu nasennym, uspokajającym i przeciwdrgawkowym, które działają poprzez nasilenie hamującego wpływu kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich mechanizm opiera się na wydłużeniu czasu otwarcia kanału chlorkowego w receptorze GABA-A, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej neuronów i zmniejszenia ich pobudliwości.
W praktyce klinicznej barbituraty zostały w znacznym stopniu zastąpione przez bezpieczniejsze benzodiazepiny, jednak nadal znajdują zastosowanie w anestezjologii (np. tiopental), w leczeniu padaczki (fenobarbital) oraz w stanach nagłych (np. w leczeniu zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego). Charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym, co oznacza niewielką różnicę między dawką terapeutyczną a toksyczną.
Długotrwałe stosowanie barbituratów prowadzi do rozwoju tolerancji i fizycznego uzależnienia. Nagłe odstawienie leku u osób uzależnionych może wywołać zespół abstynencyjny, który w ciężkich przypadkach manifestuje się drgawkami, majaczeniem i może zagrażać życiu. Przedawkowanie barbituratów powoduje depresję ośrodka oddechowego i krążeniowego, często prowadząc do śmierci bez odpowiedniej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Lignocain 2% 20 mg/ml
Lidokaina (Lignocain 2%, 20 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki takie jak propranolol, diltiazem, werapamil i norepinefryna zmniejszają klirens lidokainy, podwyższając jej stężenie w osoczu i wydłużając okres półtrwania, co zwiększa ryzyko toksyczności. Cymetydyna hamuje enzymy mikrosomalne i perfuzję wątroby, co może prowadzić do toksycznych stężeń lidokainy nawet przy standardowych dawkach. Z kolei barbiturany (fenobarbital) i fenytoina indukują metabolizm lidokainy, obniżając jej skuteczność. W terapii przeciwarytmicznej jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwarytmicznymi, epinefryną lub norepinefryną może nasilić hamowanie przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększyć działania niepożądane kardiologiczne. Glikozydy nasercowe natomiast obniżają toksyczność lidokainy.
alkaloid sporyszu, atropina, barbiturat, bloker kanału wapniowego, bloker receptorów beta, chlorek suksametoniowy, chloroform, cymetydyna, depresja oddechowa, diazepam, diltiazem, działanie depresyjne, działanie niepożądane, enzym mikrosomalny, epinefryna, ergotamina, eter, farmakokinetyka lidokainy, fenobarbital, fenytoina, fizostygmina, glikozyd nasercowy, klirens lidokainy, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, metabolizm wątrobowy, niedepolaryzujący środek zwiotczający, norepinefryna, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, propranolol, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, środek miejscowo znieczulający, tiopental, układ sercowo-naczyniowy, werapamil, wziewny środek znieczulający, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Melisal Forte 2,0 g/15 ml
Produkt leczniczy Melisal forte w formie syropu zawiera wyciągi roślinne z liścia melisy (Melissa officinalis L.), kwiatostanu głogu (Crataegus monogyna Jacq., C. leavigata) oraz korzenia arcydzięgla (Angelica archangelica L.). Nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami, jednak ze względu na obecność substancji czynnych pochodzenia roślinnego istnieje potencjalne ryzyko interakcji farmakodynamicznych. Liść melisy może nasilać działanie leków uspokajających i nasennych, kwiatostan głogu może wpływać na leki stosowane w chorobach układu sercowo-naczyniowego, a korzeń arcydzięgla może oddziaływać na leki przeciwzakrzepowe. Produkt zawiera do 0,4% m/m etanolu, co jest istotne u pacjentów z chorobami wątroby, kobiet w ciąży oraz osób uzależnionych od alkoholu. Jednoczesne stosowanie alkoholu może nasilać działanie sedatywne preparatu.
barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, CYP450, depresja OUN, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, enzym metabolizujący, etanol, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, korzeń arcydzięgla, krzepliwość krwi, kurczliwość mięśnia sercowego, kwiatostan głogu, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, liść melisy, Melisal forte, opioidowy lek przeciwbólowy, parametr hemodynamiczny, parametr krzepnięcia, substancja czynna pochodzenia roślinnego, wyciąg z liścia melisy - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z owoców kardamonu – Interakcje
Olejek eteryczny z owoców kardamonu (Elettaria cardamomum Maton) jest obecny w preparacie Melisana Klosterfrau w stężeniu 0,2% mieszanki ziołowej, jednak głównym czynnikiem wpływającym na interakcje lekowe jest wysoka zawartość etanolu w tym produkcie, wynosząca 66,3%-67,3% (V/V). Etanol może modyfikować farmakokinetykę i farmakodynamikę współstosowanych leków, prowadząc do nasilenia lub osłabienia ich działania, a także zwiększenia ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego, układu pokarmowego oraz wątroby. W praktyce klinicznej zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem preparatu zawierającego olejek kardamonowy a innymi lekami, a także unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, aby minimalizować ryzyko interakcji i toksyczności.
barbiturat, benzodiazepin, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane układu pokarmowego, działanie sedatywne, Elettaria cardamomum, hepatotoksyczność, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, interakcja farmakologiczna, lek depresyjny OUN, lek hepatotoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm aldehydu octowego, metabolizm CYP2E1, metabolizm wątrobowy, metronidazol, olejek kardamonowy, opioid, przełom nadciśnieniowy, reakcja disulfiramopodobna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Vitabalans 5 mg
Bisoprolol Vitabalans w dawkach 5 mg i 10 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie bisoprololu z floktafeniną ze względu na ryzyko ciężkich powikłań hemodynamicznych oraz z sultoprydem z powodu zwiększonego ryzyka groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca. Niezalecane, ale możliwe pod ścisłym nadzorem są połączenia z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami ośrodkowo działającymi przeciwnadciśnieniowo (np. klonidyna, metylodopa), oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B), ze względu na ryzyko ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, bradykardię, nasilenie niewydolności serca oraz przełom nadciśnieniowy. Wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie EKG oraz parametrów hemodynamicznych przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy I i III, antagonistów wapnia typu dihydropirydyny, glikozydów naparstnicy, środków znieczulających, beta-adrenomimetyków oraz innych leków wpływających na układ sercowo-naczyniowy.
adrenalina, adrenomimetyk, amifostyna, amiodaron, antagonista wapnia, azotan organiczny, baklofen, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, dihydropirydyna, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, działanie naczyniorozszerzające, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, komorowe zaburzenie rytmu serca, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, meflokina, metylodopa, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, parasympatykomimetyk, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, powikłanie hemodynamiczne, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja sercowo-naczyniowa, retencja wody i sodu, selektywny beta-adrenolityk, środek znieczulający, sultopryd, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, werapamil i diltiazem, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Livial 2,5 mg
Livial (tibolon) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Szczególnie ważne jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentek stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, ze względu na potencjalne nasilenie fibrynolizy i ryzyko krwawień. Tibolon może również wpływać na metabolizm substratów CYP3A4 (np. midazolamu), co wymaga monitorowania efektów klinicznych i ewentualnej korekty dawkowania. Induktory enzymatyczne CYP3A4, takie jak barbiturany, karbamazepina, pochodne hydantoiny oraz ryfampicyna, mogą znacząco zwiększać metabolizm tibolonu, obniżając jego skuteczność terapeutyczną, co wymaga rozważenia alternatywnych terapii lub dostosowania dawkowania.
barbiturat, dziurawiec zwyczajny, estrogen i progestagen, fibrynoliza, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A4, interakcja lekowa, interakcja międzylekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, krwawienie miesiączkowe, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, monitorowanie krzepnięcia, objawy menopauzalne, parametry krzepnięcia, pochodna hydantoiny, ryfampicyna, substrat CYP3A4, tibolon, warfaryna, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Corhydron 25 25 mg
Hydrokortyzon, jako glikokortykosteroid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mają istotne implikacje kliniczne. Leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby (np. barbiturany, fenytoina, ryfampicyna) zwiększają klirens hydrokortyzonu, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast inhibitory tych enzymów (erytromycyna, ketokonazol) zmniejszają jego metabolizm, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i konieczność redukcji dawki. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną, gdzie wzajemne hamowanie metabolizmu prowadzi do zwiększenia stężenia obu leków i ryzyka napadów drgawkowych, co wymaga monitorowania stężenia cyklosporyny i dostosowania dawkowania. Ponadto, hydrokortyzon antagonizuje działanie leków hipoglikemicznych, zmniejsza skuteczność leków hipotensyjnych oraz może nasilać toksyczność digoksyny poprzez hipokaliemię, co wymaga monitorowania stężenia potasu i odpowiedniej suplementacji. Interakcje z lekami moczopędnymi, NLPZ, lekami przeciwzakrzepowymi (kumaryny) oraz środkami zwiotczającymi również mają znaczenie kliniczne i wymagają ścisłej kontroli parametrów terapeutycznych i dostosowania dawek.
aminoglutetimid, anatoksyna, barbiturat, cholinomimetyk, cyklosporyna, depresja, digoksyna, enzym mikrosomalny wątroby, erytromycyna, esteraza acetylocholinowa, estrogen, euforia, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, hipokaliemia, hydrokortyzon, immunosupresja, inhibitor CYP3A, inhibitor enzymów mikrosomalnych, INR, insulina, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, kumaryna, kwas etakrynowy, lek hipoglikemiczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, myasthenia gravis, neostygmina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, osteoporoza, pankuronium, pirydostygmina, ryfabutyna, ryfampicyna, tiazyd, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Interakcje leku – Sevredol 20 mg
Morfina, jako lek opioidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak depresja oddechowa, nadmierna sedacja, śpiączka czy śmierć. Szczególnie istotne są interakcje z benzodiazepinami, innymi opioidami, inhibitorami MAO, lekami przeciwcholinergicznymi oraz lekami przeciwpadaczkowymi i przeciwpsychotycznymi, które nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Jednoczesne stosowanie morfiny z inhibitorami P2Y12 (np. klopidogrel, tikagrelor) może zmniejszać skuteczność terapii przeciwpłytkowej poprzez spowolnienie motoryki przewodu pokarmowego, co jest szczególnie istotne u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym. Ponadto, leki takie jak cymetydyna mogą zwiększać stężenie morfiny w osoczu poprzez hamowanie jej metabolizmu, natomiast ryfampicyna może osłabiać jej działanie przez indukcję enzymów wątrobowych. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania morfiny z agonistyczno-antagonistycznymi receptorami opioidowymi (np. pentazocyna) ze względu na ryzyko objawów odstawienia.
atropina, barbiturat, benzodiazepina, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja oddechowa, diazepam, działanie agonistyczno-antagonistyczne, efekt addytywny, erytromycyna, fenotiazyna, fentanyl, gabapentyna, gabapentynoid, hiperpireksja, hipotensja, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klopidogrel, lek depresyjny OUN, lek hamujący OUN, lek opioidowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek psychotropowy, lek zwiotczający mięśnie, moklobemid, objaw antycholinergiczny, ostry zespół wieńcowy, pankuronium, pentazocyna, receptor opioidowy, ryfampicyna, SSRI, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Panacit 500 mg
Paracetamol, substancja czynna leku Panacit 500 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego metabolizm, działanie oraz toksyczność. Szczególnie istotne są interakcje z induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, które nasilają metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Paracetamol wydłuża okres półtrwania chloramfenikolu, a metoklopramid i domperidon przyspieszają jego wchłanianie, podczas gdy kolestyramina je zmniejsza. Izoniazyd hamuje metabolizm paracetamolu, nasilając jego działanie i toksyczność, a paracetamol zmniejsza biodostępność lamotryginy, osłabiając jej efekt przeciwpadaczkowy.
alkoholizm, barbiturat, chloramfenikol, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia, domperidon, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, flukloksacylina, glukoza, glutation, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, izoniazyd, karbamazepina, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, luka anionowa, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksydaza glukozy, peroksydaza, pochodna kumaryny, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor Fast 5 mg
Oxydolor Fast, zawierający chlorowodorek oksykodonu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z substancjami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Spożycie alkoholu etylowego podczas terapii oksykodonem znacząco nasila ryzyko sedacji, depresji oddechowej oraz hipotensji, co czyni jednoczesne stosowanie tych substancji bezwzględnie przeciwwskazanym. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu oksykodonu z lekami uspokajającymi i nasennymi (benzodiazepiny, barbiturany), lekami przeciwpsychotycznymi, znieczulającymi, przeciwdepresyjnymi, zwiotczającymi mięśnie, przeciwhistaminowymi I generacji oraz innymi opioidami (morfina, fentanyl, tramadol). W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub znaczną redukcję dawek oraz ścisłe monitorowanie pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów oddechowych.
anestetyk, barbiturat, bariera krew-mózg, benzodiazepina, chlorowodorek oksykodonu, depresja oddechowa, działanie depresyjne na OUN, działanie farmakodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, fentanyl, hipotensja, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek uspokajający i nasenny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, morfina, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, sedacja, tramadol - Leksykon substancji czynnych
Chlorfeniramina – Interakcje
Chlorfeniramina, antagonista receptorów H1 pierwszej generacji, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie w preparatach złożonych takich jak Tabcin Trend, zawierający chlorfeniraminę (2 mg), paracetamol (250 mg) i pseudoefedrynę (30 mg). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które potęgują działanie chlorfeniraminy i pseudoefedryny, zwiększając ryzyko sedacji i działań antycholinergicznych. Metabolizm chlorfeniraminy odbywa się w wątrobie, co powoduje interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. glutetimid, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, rifampicyna), zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza w kontekście paracetamolu. Dodatkowo, leki wpływające na opróżnianie żołądka (propantelina, metoklopramid) mogą zmieniać farmakokinetykę składników preparatu, wpływając na dynamikę działania chlorfeniraminy i paracetamolu.
antagonista receptora H1, barbiturat, benzodiazepin, chloramfenikol, chlorfeniramina, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, enzym mikrosomalny wątroby, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy mikrosomalne, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, neutropenia, opioid, opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, przeciwhistaminowy pierwszej generacji, pseudoefedryna, rifampicyna, suchość w ustach, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zaburzenie widzenia, zatrzymanie moczu, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Petydyna – Interakcje
Petydyna chlorowodorek wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej bezpieczeństwo i skuteczność kliniczną. Rytonawir zwiększa stężenia neurotoksycznego metabolitu norpetydyny, co wymaga modyfikacji dawkowania. Fenytoina i fenobarbitale nasilają metabolizm petydyny, skracając jej okres półtrwania i zmniejszając skuteczność przeciwbólową, jednocześnie podnosząc ryzyko działań niepożądanych. Cymetydyna zmniejsza klirens petydyny, zwiększając jej stężenie i ryzyko depresji oddechowej. Interakcje z benzodiazepinami, barbituranami oraz alkoholem etylowym mają charakter addytywny, prowadząc do znacznego ryzyka nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet śmierci. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie petydyny z inhibitorami MAO, które może wywołać zespół serotoninowy lub ciężką depresję oddechową, dlatego stosowanie petydyny jest przeciwwskazane przez co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii inhibitorami MAO.
agonista receptorów opioidowych, alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie farmakodynamiczne, działanie neurotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja lekowa, metabolizm leku, nalbufina, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, norpetydyna, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna chlorowodorek, pochodne fenotiazyny, rytonawir, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, skutek kliniczny, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Memolek 20 mg
Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na nasilenie działania L-dopy i agonistów receptorów dopaminergicznych, leków przeciwcholinergicznych oraz leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych (dantrolen, baklofen), co wymaga monitorowania i ewentualnego dostosowania dawki. Z kolei memantyna może osłabiać działanie barbituranów i neuroleptyków. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie memantyny z amantadyną ze względu na ryzyko psychozy farmakotoksycznej, a także niezalecane jest łączenie z ketaminą i dekstrometorfanem z powodu potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Interakcje farmakokinetyczne obejmują konkurencję o nerkowy układ transportu kationów z lekami takimi jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina i nikotyna, co może prowadzić do wzrostu ich stężenia w osoczu. Memantyna może również zmniejszać stężenie hydrochlorotiazydu w surowicy oraz wpływać na warfarynę, powodując pojedyncze przypadki zwiększenia INR, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego lub INR.
agonista receptorów dopaminergicznych, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, baklofen, barbiturat, chinidyna, chinina, choroba Alzheimera, cymetydyna, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezyl, enzym cytochromu P450, fenytoina, galantamina, gliburyd, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, ketamina, L-DOPA, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza zawierająca flawinę, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor GABA, transmisja dopaminergiczna, transmisja glutaminergiczna, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Luminalum 100 mg
Luminalum 100 mg (fenobarbital) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fenobarbital lub substancje pomocnicze, w tym 34 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują porfirię, ciążę i okres karmienia piersią ze względu na ryzyko indukcji enzymatycznej i przenikania leku przez barierę łożyskową oraz do mleka matki, co może skutkować wadami rozwojowymi i działaniem sedatywnym u noworodków. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z alkoholizmem, niewydolnością oddechową, ostrym zatruciem lekami depresyjnymi na OUN, ciężką niewydolnością wątroby oraz śpiączką wątrobową, ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego, kumulacji leku i zaostrzenia encefalopatii wątrobowej.
alkoholizm, barbiturat, bariera łożyskowa, ciąża, depresja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatia wątrobowa, fenobarbital, indukcja enzymatyczna, karmienie piersią, laktoza, lek przeciwpadaczkowy, Luminalum, nietolerancja laktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, porfiria, śpiączka wątrobowa, substancja psychoaktywna, tendencje samobójcze, wywiad rodzinny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon substancji czynnych
Linestrenol – Interakcje
Linestrenol, syntetyczny progestagen, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak ryfamycyna, pochodne hydantoin (np. fenytoina), barbiturany, karbamazepina oraz aminoglutetymid, znacząco obniżają stężenie terapeutyczne linestrenolu poprzez przyspieszenie jego metabolizmu, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. W takich przypadkach zaleca się rozważenie alternatywnych metod terapii lub zwiększenie dawki linestrenolu, a także stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji, jeśli linestrenol jest stosowany w tym celu. Z kolei linestrenol może nasilać działanie leków metabolizowanych tymi samymi szlakami enzymatycznymi, w tym cyklosporyny, teofiliny, troleandomycyny oraz beta-blokerów, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia tych leków i obserwacji pacjenta pod kątem objawów toksyczności.
aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, astma oskrzelowa, barbiturat, beta-bloker, bloker receptorów beta-adrenergicznych, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, dekompensacja cukrzycy, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fenytoina, induktor enzymatyczny, inhibitor aromatazy, insulina, insulinoterapia, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, linestrenol, metabolizm leku, metabolizm węglowodanów, nowotwór hormonozależny, pochodna hydantoiny, POChP, poziom glikemii, progestagen, prymidon, ryfamycyna, teofilina, troleandomycyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Solian 200 mg
Amisulpryd wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (np. chinidyna, dizopiramid) oraz klasy III (amiodaron, sotalol), a także z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak bepridyl, cyzapryd, tiorydazyna czy metadon. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny występuje przy łączeniu amisulprydu z lewodopą i agonistami dopaminy (bromokryptyna, ropinirol). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami powodującymi bradykardię (beta-adrenolityki, diltiazem, werapamil, glikozydy naparstnicy) oraz lekami indukującymi hipokaliemię (leki moczopędne, amfoterycyna B i.v., glikokortykosteroidy), które zwiększają ryzyko arytmii i zaburzeń przewodnictwa serca.
agonista dopaminy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, barbiturat, benzodiazepina, blokery kanału wapniowego, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, cyzapryd, diltiazem, działanie antycholinergiczne, erytromycyna, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, halofantryna, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, klonidyna, klozapina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeczyszczający, lek znieczulający, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, lewodopa, lit, metadon, neuroleptyk, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pentamidyna, pimozyd, pochodna imipraminy, receptor β-adrenergiczny, ropinirol, sparfloksacyna, sultopryd, tetrakozaktyd, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Interakcje leku – Levalergedd 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek, aktywny składnik Levalergedd, wykazuje ograniczony potencjał interakcji lekowych. Badania kliniczne z racematem cetyryzyny, będącym związkiem macierzystym, nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. Współpodawanie z teofiliną (400 mg/dobę) powoduje niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o około 16%, bez wpływu na klirens teofiliny. Natomiast rytonawir (600 mg dwa razy na dobę) zwiększa całkowity wpływ cetyryzyny o około 40%, co wymaga monitorowania pacjenta. Przyjmowanie lewocetyryzyny z posiłkiem zmniejsza szybkość, ale nie stopień wchłaniania, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, cymetydyna, diazepam, działanie hamujące OUN, działanie sedatywne, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol, klirens cetyryzyny, klirens teofiliny, lek przeciwdepresyjny, leki hamujące OUN, lewocetyryzyna dichlorowodorek, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, profil interakcji, pseudoefedryna, racemat cetyryzyny, rytonawir, teofilina, związek macierzysty - Leksykon leków
Interakcje leku – Devikap 20 000 IU
Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Devikap wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z diuretykami tiazydowymi, które zmniejszają wydalanie wapnia i mogą prowadzić do hiperkalcemii, wymagając regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Glikozydy nasercowe (np. digoksyna) w połączeniu z wysokimi dawkami witaminy D3 zwiększają ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca poprzez addytywne działanie inotropowe, co wymaga ścisłej kontroli EKG i poziomu wapnia. Glikokortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), barbiturany oraz leki cytotoksyczne i przeciwgrzybicze (np. ketokonazol) mogą obniżać efektywność witaminy D3 poprzez zwiększenie jej metabolizmu lub hamowanie enzymu 1-α-hydroksylazy, co może wymagać dostosowania dawki preparatu Devikap. Ponadto, leki takie jak ryfampicyna i izoniazyd indukują enzymy wątrobowe, również zmniejszając działanie witaminy D3.
25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, alkoholizm przewlekły, analog witaminy D, badanie elektrokardiograficzne, barbituran, barbiturat, biodostępność cholekalcyferolu, deksametazon, Devikap, dezaktywacja metaboliczna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, diuretyki tiazydowe, dysfagia, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, enzym nerkowy 1-α-hydroksylaza, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hiperwitaminoza D, homeostaza wapniowo-fosforanowa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja witaminy D3, indapamid, induktor enzymów wątrobowych, itrakonazol, izoniazyd, kalcytriol, karbamazepina, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeczyszczający, niedobór witaminy D, orlistat, prednizolon, produkt zobojętniający z glinem, produkt zobojętniający z magnezem, ryfampicyna, stężenie wapnia w surowicy, witamina D3, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cetrix 10 mg
Cetyryzyna dichlorowodorek cechuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, co przekłada się na minimalne ryzyko interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z pseudoefedryną oraz teofiliną stosowaną w dawce 400 mg/dobę. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie wpływa na całkowitą biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia szybkość absorpcji, co nie ma klinicznego znaczenia. W odróżnieniu od leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji, cetyryzyna nie potęguje działania alkoholu przy stężeniu etanolu we krwi 0,5 g/l, choć u osób wrażliwych może nasilać wpływ na zdolność reagowania i koncentracji. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu cetyryzyny i alkoholu, zwłaszcza na początku terapii.
barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, biodostępność leku, cetyryzyna dichlorowodorek, cytochrom P450, działanie niepożądane, etanol, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja międzylekowa, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek sedatywny, opioid, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, pseudoefedryna, sedacja, stężenie alkoholu we krwi, teofilina, terapia skojarzona, upośledzenie funkcji poznawczej, zaburzenie koordynacji ruchowej - Leksykon substancji czynnych
Passiflora incarnata – Interakcje
Passiflora incarnata, obecna w produkcie leczniczym Neurexan w homeopatycznym rozcieńczeniu D2 (0,6 mg na tabletkę), wykazuje potencjalne właściwości sedatywne, co może prowadzić do interakcji farmakodynamicznych z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Chociaż charakterystyka produktu leczniczego nie wskazuje na znane interakcje, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z benzodiazepinami (np. diazepam, alprazolam), barbituranami (fenobarbital), lekami nasennymi niebenzodiazepinowymi (zolpidem, zopiklon), lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, TLPD, inhibitory MAO), lekami przeciwhistaminowymi I generacji oraz lekami przeciwdrgawkowymi (karbamazepina, fenytoina). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne nasilenie działania sedatywnego i uspokajającego, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem, mimo że ryzyko klinicznie istotnych interakcji w przypadku Neurexan może być mniejsze ze względu na niskie stężenie Passiflora incarnata.
alprazolam, amitryptylina, barbiturat, benzodiazepina, diazepam, difenhydramina, działanie miorelaksacyjne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hydroksyzyna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izowalerian cynku, karbamazepina, kawa arabska, klonazepam, kodeina, kwas walproinowy, kwetiapina, lek nasenny niebenzodiazepinowy, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sedatywny, lorazepam, męczennica cielista, metabolizm neurotransmiterów, morfina, oksykodon, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, owies zwyczajny, rozcieńczenie homeopatyczne, sertralina, terapia wielolekowa, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Owoc pieprzu czarnego – Interakcje
Owoc pieprzu czarnego (Piper nigrum L.) jest składnikiem preparatu Melisana Klosterfrau Original w stężeniu 71 mg/100 ml, wykazującym istotne właściwości farmakologiczne, które mogą prowadzić do interakcji z innymi lekami. Szczególnie istotne są interakcje z lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, leki nasenne, przeciwlękowe oraz przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym, które mogą ulec nasileniu, powodując nadmierną sedację, senność i zaburzenia koncentracji. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem preparatu zawierającego owoc pieprzu czarnego a innymi lekami, aby zminimalizować ryzyko niepożądanych interakcji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym, ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyki i ryzyko toksyczności.
barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, cytochrom P450, depresja OUN, działanie antagonistyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, farmakodynamika, farmakokinetyka, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, nadmierne uspokojenie, ośrodkowy układ nerwowy, owoc pieprzu czarnego, wąski indeks terapeutyczny, wywiad farmakologiczny, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Panadol Menthol Active 500 mg
Paracetamol, główny składnik Panadol Menthol Active, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo stosowania. Leki prokinetyczne, takie jak metoklopramid i domperidon, zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast kolestyramina ją obniża, co może zmniejszać skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest nasilenie działania przeciwzakrzepowego warfaryny i pochodnych kumaryny przy regularnym stosowaniu paracetamolu, co zwiększa ryzyko krwawień. Ponadto, leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) znacząco podnoszą ryzyko hepatotoksyczności nawet przy standardowych dawkach paracetamolu. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać pobudzenie psychoruchowe i hipertermię, a salicylamid wydłuża eliminację paracetamolu, potencjalnie zwiększając jego toksyczność. Kofeina działa synergistycznie, nasilając efekt przeciwbólowy, natomiast łączone stosowanie z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko nefrotoksyczności.
alkohol etylowy, barbiturat, choroba wątroby, cytochrom P450, domperidon, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwbólowe, fałszywy wynik, fenobarbital, fenytoina, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, Panadol Menthol Active, paracetamol, pochodna kumaryny, przewlekły alkoholizm, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy we krwi, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Apap Extra 500 mg + 65 mg
Produkt APAP Extra zawiera 500 mg paracetamolu oraz 65 mg kofeiny, co wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych, zwiększając ryzyko hipoglikemii, oraz leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, kumaryny), co podnosi ryzyko krwawień i wymaga monitorowania INR. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania z induktorami enzymów mikrosomalnych wątroby (ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany) ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności. Interakcje z inhibitorami MAO mogą prowadzić do stanu pobudzenia psychoruchowego i hipertermii, a z zydowudyną – do neutropenii i uszkodzenia wątroby. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. Kofeina może nasilać tachykardię w połączeniu z sympatykomimetykami i hormonami tarczycy, a jej metabolizm jest spowolniony przez doustne środki antykoncepcyjne, cymetydynę, chinolony i werapamil, co może zwiększać działania niepożądane kofeiny.
alkohol etylowy, barbiturat, chinolon, cymetydyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, enzym mikrosomalny wątroby, flukloksacylina, hepatotoksyczność paracetamolu, HIV, hormon tarczycy, inhibitor monoaminooksydazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, luka anionowa, metabolit hepatotoksyczny, monitorowanie glikemii, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol i kofeina, parametr hematologiczny, pobudzenie psychoruchowe, ryfampicyna, tachykardia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zyx 0,5 mg/ml
Lewocetyryzyna w postaci roztworu doustnego wykazuje ograniczony potencjał interakcji lekowych, jednak wymaga ostrożności u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki. Badania z cetyryzyną, racematem lewocetyryzyny, nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak: antypiryna, pseudoefedryna, cymetydyna, ketokonazol, makrolidy (erytromycyna, azytromycyna), glipizyd czy diazepam. W farmakokinetyce zaobserwowano niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o około 16% po podaniu teofiliny (400 mg/dobę), co może mieć znaczenie u pacjentów z wąskim indeksem terapeutycznym. Jednoczesne stosowanie z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę) zwiększa ekspozycję na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać zmniejszenia dawki lewocetyryzyny i monitorowania działań niepożądanych.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, badanie farmakokinetyczne, barbiturat, benzodiazepina, cetyryzyna, cymetydyna, diazepam, dostępność biologiczna, działanie depresyjne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, farmakokinetyka rytonawiru, fentanyl, glipizyd, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, interakcja lekowa, ketokonazol, klirens cetyryzyny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, lewocetyryzyna, lewocetyryzyna dichlorowodorek, midazolam, morfina, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, racemat, receptor H2, rytonawir, teofilina - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 50 mg
Topiramat, klasyfikowany jako lek przeciwpadaczkowy i przeciwmigrenowy (kod ATC: N03AX11), wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący blokadę kanałów sodowych zależnych od napięcia, modulację receptorów GABAA (zwiększającą aktywność GABA bez wpływu na flumazenil) oraz antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA. Dodatkowo, topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, co prawdopodobnie nie jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. W modelach zwierzęcych lek wykazał skuteczność przeciwdrgawkową w różnych typach napadów, w tym tonicznymi, klonicznymi i napadami typu „absence”, choć działanie na drgawki wywołane pentylenotetrazolem było minimalne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują efekt synergistyczny z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycyjny z fenytoiną. W badaniach klinicznych nie stwierdzono rozwoju tolerancji ani korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem terapeutycznym.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, barbiturat, benzodiazepina, ciało migdałowate, drgawki toniczno-kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, fenobarbital, fenytoina, gęstość mineralna kości, interakcja farmakodynamiczna, kanał sodowy, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalny wstrząs elektryczny, model padaczki, monoterapia padaczki, N-metylo-D-asparaginian, napad toniczny, napad typu absence, ogólne niedotlenienie, padaczka, pentylenotetrazol, profilaktyka migreny, receptor GABA-ergiczny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy, receptor NMDA, terapia skojarzona - Leksykon leków
Interakcje leku – Neurontin 400 400 mg
Gabapentyna, substancja czynna Neurontinu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z opioidami, gdzie podanie morfiny (60 mg, o kontrolowanym uwalnianiu) 2 godziny przed gabapentyną (600 mg) zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co może prowadzić do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i ryzyka depresji oddechowej. Wskazane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie osób starszych, osłabionych, z chorobami układu oddechowego oraz z historią nadużywania substancji psychoaktywnych. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol. Z kolei leki zobojętniające zawierające glin i magnez obniżają biodostępność gabapentyny nawet o 24%, dlatego zaleca się przyjmowanie gabapentyny co najmniej 2 godziny po tych preparatach.
barbiturat, benzodiazepina, biodostępność leku, choroby układu oddechowego, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dna moczanowa, efekt sedatywny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, geriatria, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, niewydolność nerek, noretyndron, padaczka, politerapia, probenecyd, sedacja, substancja psychoaktywna, wydalanie nerkowe, zaburzenie równowagi - Leksykon leków
Interakcje leku – Biprolast 2 mg/ml
Brymonidyna, substancja czynna preparatu Biprolast (2 mg/ml, krople do oczu), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym w okulistyce. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie u pacjentów leczonych inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz mianseryną ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakodynamicznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (barbiturany, opioidy, leki uspokajające i znieczulające) może nasilać sedację i depresję OUN, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawek. Warto również monitorować pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe i glikozydy nasercowe ze względu na możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i interakcji farmakodynamicznych.
ADHD, agonista receptora adrenergicznego, alkohol etylowy, amina katecholowa, antagonista receptora adrenergicznego, barbiturat, Biprolast, brymonidyna, chlorpromazyna, ciśnienie tętnicze krwi, depresja OUN, działanie addycyjne, efekt hipotensyjny, fenotiazyna, glikozyd nasercowy, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, krople do oczu, lek adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykolityczny, lek znieczulający, metylofenidat, mianseryna, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, praktyka okulistyczna, przekaźnictwo noradrenergiczne, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, spowolnienie psychoruchowe, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Sandimmun Neoral 50 mg
Cyklosporyna, aktywny składnik Sandimmun Neoral, jest substratem i inhibitorem enzymu CYP3A4 oraz inhibitorem transporterów P-gp i OATP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Induktory CYP3A4/P-gp, takie jak ryfampicyna (wymagająca 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny) czy karbamazepina, obniżają stężenie cyklosporyny, natomiast inhibitory, np. werapamil (2-3-krotny wzrost stężenia), erytromycyna (4-7-krotny wzrost AUC), ketokonazol (>2-krotny wzrost AUC) i telaprewir (4,64-krotny wzrost ekspozycji), znacząco je podwyższają, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ) oraz na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie takrolimusu. Monitorowanie stężenia cyklosporyny jest kluczowe u pacjentów po przeszczepach, natomiast u pozatransplantacyjnych zaleca się kontrolę czynności nerek i objawów toksyczności.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, barbiturat, białka OATP, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, dabigatran, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, etanol, etopozyd, flukonazol, hamowanie CYP3A4, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-gp, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, jednoczesne stosowanie, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, statyna, stężenie cyklosporyny, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Butapirazol 50 mg/g
Butapirazol w postaci maści zawierający 50 mg/g fenylobutazonu może wywoływać istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu powyżej 7 dni, kiedy to wchłanianie ogólnoustrojowe substancji czynnej jest na tyle znaczące, że interakcje przypominają te obserwowane po podaniu systemowym. Najważniejsze interakcje o wysokim poziomie ważności dotyczą doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny (zwiększenie ryzyka krwawień), doustnych leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika oraz insuliny (nasilenie działania hipoglikemizującego), metotreksatu (zwiększenie toksyczności), niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz glikokortykosteroidów (zwiększone ryzyko zaburzeń żołądkowo-jelitowych, krwawień i perforacji). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z solami złota ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych.
barbiturat, Butapirazol, działanie drażniące, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie toksyczne, fenylobutazon, glikokortykosteroid, hipoglikemia, insulina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kumaryna, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, odczyn alergiczny, perforacja przewodu pokarmowego, probenecyd, ryzyko krwawienia, sole złota, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonamid, sulfonylomocznik, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmix 40 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, które może wzrosnąć o 49% (Cmax) i 20% (Cmin) podczas jednoczesnego stosowania z telmisartanem. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu potasu w surowicy. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez łączenie telmisartanu z inhibitorami ACE, innymi ARB lub aliskirenem znacząco zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, co jest przeciwwskazane w wielu przypadkach. Współistniejące stosowanie litu może prowadzić do przemijającego wzrostu jego stężenia i toksyczności, co wymaga uważnego monitorowania.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturat, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lit, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, substytut soli kuchennej, suplement potasu, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprim - Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco 120 mg/5 ml
Paracetamol Hasco (120 mg/5 ml, zawiesina doustna) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi, co może nasilać ich działanie i zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zwiększają ryzyko zaburzeń czynności nerek. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak leki przeciwpadaczkowe (glutetimid, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), barbiturany oraz ryfampicyna, nasilają hepatotoksyczność paracetamolu poprzez przyspieszenie metabolizmu do toksycznych metabolitów. Chloramfenikol natomiast wykazuje zwiększoną toksyczność w obecności paracetamolu, co wymaga monitorowania pacjenta.
alkohol etylowy, barbiturat, chloramfenikol, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, glutetimid, hepatotoksyczność, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, paracetamol hasco, pochodna kumaryny, ryfampicyna, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie wątroby, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Acecor 400 mg
Acebutolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie acebutololu z werapamilem ze względu na wysokie ryzyko bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niewydolności serca. Podobnie, stosowanie z diltiazem i innymi blokerami kanału wapniowego wymaga ostrożności i monitorowania, ze względu na ryzyko bradykardii i hipotensji. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. dyzopiramid) oraz amiodaronem mogą prowadzić do wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i działania inotropowo ujemnego, co wymaga ścisłego monitorowania EKG. Współstosowanie z digoksyną zwiększa ryzyko ciężkiej bradykardii, co również wymaga kontroli tętna i EKG. U pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną lub zależną od insuliny konieczne może być zmniejszenie dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących, ze względu na maskowanie objawów hipoglikemii i osłabienie działania glibenklamidu.
acebutolol, Acecor, amiodaron, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, białko osocza, bloker kanału wapniowego, bradykardia, ciśnienie tętnicze, cyklopropan, diacetolol, digoksyna, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, eter, glibenklamid, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metyloksantyna, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, pochodna fenotiazyny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, sympatykomimetyk, trichloroetylen, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy zawierający Tramadol Hydrochloride + Paracetamol wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi oraz selektywnymi inhibitorami MAO (A i B) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się biegunką, częstoskurczem, zlewnymi potami, drżeniem, splątaniem, a nawet śpiączką. Konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowej przerwy przed rozpoczęciem terapii tramadolem u pacjentów wcześniej leczonych inhibitorami MAO. Spożywanie alkoholu podczas stosowania tego leku jest niezalecane, gdyż nasila działanie uspokajające, zwiększa ryzyko depresji oddechowej, zaburzeń świadomości oraz hepatotoksyczności, zwłaszcza w kontekście metabolizmu paracetamolu. Ponadto, karbamazepina i inne induktory enzymów mikrosomalnych obniżają stężenie tramadolu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność, a leki opioidowe agonistyczno-antagonistyczne (np. buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) mogą osłabiać efekt przeciwbólowy i wywoływać zespół abstynencyjny.
antagonista receptora 5-HT3, baklofen, barbiturat, buprenorfina, bupropion, cholestyramina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, domperidon, erytromycyna, hepatotoksyczność, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek hipnotyczny, lek hipotensyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, metoklopramid, mirtazapina, N-demetylacja, nalbufina, napad drgawkowy, neuroleptyk, nieselektywny inhibitor MAO, O-demetylacja, ondansetron, opioidowy lek przeciwbólowy, paracetamol, pentazocyna, pochodna benzodiazepiny, pochodna morfiny, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, talidomid, tetrahydrokanabinol, toksyczność serotoninowa, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uspokajający lek przeciwhistaminowy, warfaryna, wskaźnik INR, zahamowanie ośrodka oddechowego, zespół abstynencyjny, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego – Przeciwwskazania stosowania
Wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego (Valerianae radicis extractum fluidum) stosowany jest w preparatach o działaniu uspokajającym i nasennym, jednak jego zastosowanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wyciąg lub inne składniki preparatu, np. Doppelherz Energovital Tonik K, który zawiera 100 mg wyciągu natywnego (DER 1:1, 40% etanol) w dawce 20 ml. Preparat ten zawiera także wyciągi z głogu, melisy i rozmarynu oraz substancje pomocnicze: miód (100 mg), cukier inwertowany 70% (900 mg), glicerol 85% (1 060 mg) i wino słodkie (18 010 mg). Ze względu na 17% obj. zawartość etanolu, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu, padaczką, chorobami OUN, kobiet w ciąży i karmiących oraz osób prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny. Forma płynna preparatu może być nieodpowiednia dla pacjentów z zaburzeniami połykania lub ograniczoną możliwością przyjmowania płynów.
barbiturat, benzodiazepina, choroba ośrodkowego układu nerwowego, choroba wątroby, ciąża, cukier inwertowany, działanie nasenne, działanie sedatywne, etanol, karmienie piersią, kozłek lekarski, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek uspokajający, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancje, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zapalenie wątroby, padaczka, postać farmaceutyczna, przewlekła choroba wątroby, uzależnienie od alkoholu, wyciąg natywny, wyciąg z głogu, wyciąg z melisy, wyciąg z rozmarynu, zaburzenie połykania - Leksykon leków
Interakcje leku – ACTI-trin (1,25 mg + 30 mg + 10 mg)/5 ml
Preparat ACTI-trin, zawierający triprolidynę chlorowodorek (1,25 mg/5 ml), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg/5 ml) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg/5 ml), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zapaści, śpiączki, hipertermii i przełomu nadciśnieniowego. ACTI-trin może nasilać działanie leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, opioidy) oraz leków przeciwcholinergicznych, co zwiększa ryzyko sedacji i działań niepożądanych. Pseudoefedryna może osłabiać działanie leków hipotensyjnych, takich jak bretylium, metyldopa czy blokery receptorów adrenergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie z chinidyną może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu w surowicy nawet 20-krotnie, nasilając jego toksyczność.
amiodaron, atropina, atypowy lek przeciwdepresyjny, barbiturat, benzodiazepina, betanidyna, bloker receptorów adrenergicznych, bretylium, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, debryzochina, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie presyjne, efekt sedatywny, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, guanetydyna, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, lek antyarytmiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, metabolizm dekstrometorfanu, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metyldopa, moklobemid, neuroleptyk, opioid, opioid syntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, selegilina, sertralina, skopolamina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazokonstriktor, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Nitrazepam – Interakcje
Nitrazepam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia lub osłabienia jego działania oraz współstosowanych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy (morfina, fentanyl, oksykodon, tramadol), leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, nasenne, przeciwpadaczkowe (zwłaszcza hydantoina i barbiturany) oraz przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym. Połączenie nitrazepamu z opioidami powoduje addytywną depresję OUN, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii oraz ścisłego nadzoru. Metabolizm nitrazepamu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450, dlatego inhibitory tych enzymów (np. azole przeciwgrzybicze) zwiększają stężenie leku i jego działanie, natomiast induktory (np. ryfampicyna) mogą osłabiać efekt terapeutyczny.
azol przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, difenhydramina, dysfagia, działanie depresyjne ośrodkowe, działanie euforyczne, efekt depresyjny addytywny, fenobarbital, fentanyl, haloperidol, hydantoina, hydroksyzyna, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, morfina, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, nitrazepam, NLPZ, oksykodon, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, receptor GABA-ergiczny, risperidon, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczej, uzależnienie psychiczne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 5 mg
Perindopril, inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze to przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem, racekadotrylem, inhibitorami mTOR oraz wildagliptyną ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Niezalecane jest także łączenie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, litem oraz estramustyną. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i funkcji nerek przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, heparyny, NLPZ (w tym ASA ≥ 3 g/dobę), leków przeciwcukrzycowych, diuretyków, sympatykomimetyków oraz złota podawanego parenteralnie.
aliskiren, amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atorwastatyna, baklofen, barbiturat, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, estramustyna, fenytoina, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, itrakonazol, ketokonazol, kortykosteroid, lek blokujący receptor alfa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, symwastatyna, takrolimus, tetrakozaktyd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Lumobry 0,25 mg/ml
Brymonidyna winian w preparacie Lumobry 0,25 mg/ml, stosowana miejscowo w postaci kropli do oczu, charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym, co zmniejsza ryzyko istotnych interakcji farmakologicznych z lekami ogólnoustrojowymi. Niemniej jednak, brak jest specyficznych badań interakcyjnych dla tego produktu, dlatego zaleca się zachowanie 15-minutowego odstępu pomiędzy podaniem Lumobry a innymi lekami okulistycznymi, aby uniknąć potencjalnych zmian we wchłanianiu i skuteczności terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO), trój- i czterocykliczne leki przeciwdepresyjne, a także leki hamujące czynność ośrodkowego układu nerwowego (OUN), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie, sedacja czy zaburzenia koordynacji.
alfa-agonista, alkohol etylowy, barbiturat, brymonidyna winian, chlorpromazyna, działanie addytywne, działanie sedatywne, glikozyd nasercowy, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izoprenalina, koordynacja psychoruchowa, lek alfa-adrenergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek hamujący OUN, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trójcykliczny, lek uspokajający, metabolizm amin, metylofenidat, niedociśnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, prazosyna, produkt okulistyczny, przekaźnictwo noradrenergiczne, receptor adrenergiczny, rezerpina, wchłanianie systemowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Althyxin 25 mcg
Lewotyroksyna sodowa, składnik aktywny preparatu Althyxin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz wiązanie z białkami osocza, co przekłada się na zmienność skuteczności terapii. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające jony metali (glin, żelazo, wapń), orlistat, sewelamer oraz produkty sojowe mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podawaniem leków lub monitorowania funkcji tarczycy i dostosowania dawki. Inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) zwiększają pH żołądka, zmniejszając biodostępność lewotyroksyny, co również wymaga kontroli hormonalnej i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) przyspieszają metabolizm lewotyroksyny, co może skutkować koniecznością zwiększenia dawki. Estrogeny podnoszą wiązanie lewotyroksyny z białkami osocza, zwiększając zapotrzebowanie na hormon.
acenokumarol, amiodaron, barbiturat, biotyna, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, glikokortykoid, hiperfosfatemia, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewyrównana funkcja tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, przewlekła choroba nerek, receptor beta-adrenergiczny, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy zawierający jod, tyreotoksykoza, warfaryna, wole guzkowe, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymiennna - Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam hameln 2 mg/ml
Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, flukonazol, pozakonazol, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (lopinawir/rytonawir) oraz inhibitory proteazy HCV (boceprewir, telaprewir), znacząco zwiększają stężenie midazolamu w osoczu (od 1,6 do 5,4-krotnie) i wydłużają jego okres półtrwania (do 3-krotnie). Szczególnie niebezpieczne są interakcje z ketokonazolem i inhibitorami proteazy HIV, które mogą wymagać intensywnego monitorowania klinicznego na oddziale intensywnej terapii. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, mitotan i enzalutamid, powodują znaczne obniżenie ekspozycji na midazolam (spadek stężenia nawet do 90%) i skrócenie okresu półtrwania o 50-60%, co może wymagać zwiększenia dawki midazolamu. Interakcje te są bardziej nasilone po podaniu doustnym niż dożylnym, ze względu na obecność CYP3A4 w przewodzie pokarmowym.
antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atorwastatyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, depresja oddechowa, diltiazem, efawirenz, enzalutamid, erytromycyna, etomidat, fentanyl, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, klobazam, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający dożylny, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, pochodna opioidowa, pozakonazol, propofol, roksytromycyna, ryfampicyna, śpiączka, telitromycyna, tikagrelor, wemurafenib, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Dicuno 50 mg
Diklofenak potasowy, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi, które zwiększają ryzyko krwawień, w tym krwawiących wrzodów żołądka, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i ścisłego monitorowania pacjentów. Połączenie diklofenaku z SSRI, heparyną pozajelitową, pentoksyfiliną czy zydowudyną również podnosi ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z hemofilią. NLPZ osłabiają działanie beta-adrenolityków i inhibitorów ACE, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u osób z upośledzoną funkcją nerek, odwodnionych lub w podeszłym wieku. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z antagonistami receptorów angiotensyny II wymaga odpowiedniego nawodnienia i regularnej kontroli czynności nerek. Ponadto, stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ jest niewskazane ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
antagonista angiotensyny II, barbiturat, beta-adrenolityk, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, CYP2C9, diazepam, digoksyna, diklofenak potasowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie moczopędne, działanie niepożądane diklofenaku, fenytoina, flukonazol, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność diklofenaku, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolestypol, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pentoksyfilina, przewód pokarmowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, ryzyko upadku, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, toksyczność metotreksatu, zahamowanie funkcji płytek krwi, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Levomethadone Hydrochloride Molteni 2,5 mg/ml
Lewometadon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie kliniczne. Przeciwwskazane jest stosowanie leku z inhibitorami MAO w ciągu 14 dni, ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji ze strony OUN, układu oddechowego i krążenia. Ponadto, lewometadon nie powinien być łączony z częściowymi agonistami/antagonistami opioidowymi (np. buprenorfiną, pentazocyną) ze względu na ryzyko wywołania objawów odstawienia. Jednoczesne stosowanie z lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, barbiturany), alkoholem oraz lekami przeciwbólowymi o działaniu ośrodkowym zwiększa ryzyko depresji oddechowej, sedacji, śpiączki i zgonu. Alkohol w szczególności nasila depresję OUN i jest bezwzględnie przeciwwskazany podczas terapii lewometadonem. Zaleca się ograniczenie dawki i czasu trwania terapii w przypadku konieczności łączenia z lekami uspokajającymi.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flunitrazepam, gabapentyna, gabapentynoid, induktor enzymatyczny, inhibitor metabolizmu, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP, kannabidiol, karbamazepina, klonidyna, kwas fusydynowy, kwaśna alfa-glikoproteina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwretrowirusowy, metamizol, N-demetylacja, petydyna, pochodna fenotiazyny, prazosyna, pregabalina, rezerpina, ryfampicyna, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spironolakton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, urapidyl, zapaść krążeniowa, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Motti 2,5 % + 2,5 %
Produkt leczniczy Motti, zawierający 25 mg/g lidokainy i 25 mg/g prylokainy w formie kremu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko indukcji methemoglobinemii przez prylokainę, nasilane przez jednoczesne stosowanie leków takich jak sulfonamidy, nitrofurantoina, fenytoina czy fenobarbital. Ponadto, stosowanie dużych dawek Motti wraz z innymi miejscowymi anestetykami lub lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem) może prowadzić do sumowania toksycznych efektów, zwiększając ryzyko ogólnoustrojowej toksyczności oraz zaburzeń przewodnictwa sercowego. Leki zmniejszające klirens lidokainy, takie jak cymetydyna i beta-adrenolityki, mogą podnosić stężenia lidokainy w osoczu do poziomów toksycznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawek.
amiodaron, barbiturat, benzodiazepina, bupiwakaina, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie depresyjne, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, klirens lidokainy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek sedatywny, mepiwakaina, metabolizm wątrobowy, methemoglobina, Motti, nitrofurantoina, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, prokaina, rifampicyna, stężenie lidokainy, sulfonamid, toksyczność ogólnoustrojowa, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Soloxelam 7,5 mg
Midazolam, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami oraz substancjami. Hamowanie CYP3A4 przez azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol) może zwiększać stężenie midazolamu w osoczu 2-5-krotnie i wydłużać jego okres półtrwania nawet do 3-krotnie. Podobne efekty obserwuje się przy stosowaniu makrolidów (erytromycyna, klarytromycyna) oraz inhibitorów proteazy HIV (np. rytonawir z lopinawirem), które mogą zwiększać stężenie midazolamu do 5,4-krotnie. Inhibitory kanałów wapniowych (diltiazem, werapamil) oraz leki stosowane w chorobie wrzodowej (cymetydyna, ranitydyna, omeprazol) również zmniejszają klirens midazolamu, nasilając jego działanie. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie midazolamu odpowiednio o około 60% i 20-40%, skracając jego okres półtrwania.
anestetyk, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem i werapamil, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, hamowanie CYP3A4, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klarytromycyna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nabilon, opioid, pozakonazol, receptor GABA-ergiczny, receptor H1, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, worykonazol - Leksykon substancji czynnych
Chlorfenamina – Interakcje
Chlorfenamina, jako lek przeciwhistaminowy o działaniu przeciwcholinergicznym i depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie chlorfenaminy z alkoholem, benzodiazepinami, barbituranami, lekami nasennymi oraz innymi lekami o działaniu sedatywnym, co może prowadzić do nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji psychomotorycznej i ryzyka przedawkowania. Ponadto, interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi nasilają działanie przeciwcholinergiczne, zwiększając ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak porażenna niedrożność jelit czy nadciśnienie. Współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami ototoksycznymi – maskować objawy uszkodzenia słuchu, utrudniając wczesną diagnostykę. Chlorfenamina może również nasilać działanie fotouczulające leków uczulających na światło oraz zwiększać aktywność leków przeciwmalarycznych, np. chlorochiny, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów.
alprazolam, aminoglikozyd, amitryptylina, amoksapina, atropina, barbiturat, benzodiazepina, chlorfenamina, chlorochina, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, depresja oddechowa, depresja OUN, dezipramina, diazepam, difenhydramina, diuretyk pętlowy, doksepina, drgawki, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, fenobarbital, fluoksetyna, furazolidon, hydroksyzyna, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klomipramina, kołatanie serca, koordynacja psychomotoryczna, lek fotosensytyzujący, lek ototoksyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek serotoninergiczny, lorazepam, majaczenie, maprotylina, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, oksybutynina, ototoksyczność, paradoksalne pobudzenie, pargylina, paroksetyna, porażenna niedrożność jelit, prokarbazyna, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skopolamina, SNRI, SSRI, suchość jamy ustnej, szum uszny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca, zaleplon, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zolpidem, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Fervex ból i gorączka baby 80 mg
Paracetamol w dawce 80 mg podawany w formie czopków doodbytniczych (Efferalgan) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu ich terapii ze względu na ryzyko stanu pobudzenia i hipertermii. Substancje takie jak salicylamid wydłużają eliminację paracetamolu, a probenecyd zmniejsza jego klirens o około 50%, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe (np. fenytoina, barbiturany, ryfampicyna, izoniazyd), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności, a także u pacjentów leczonych fenytoiną, gdzie konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby i unikanie dużych dawek paracetamolu. Współpodawanie z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny, w tym warfaryną, może powodować zmiany INR, co wymaga zwiększonej częstotliwości monitorowania podczas terapii i przez tydzień po jej zakończeniu.
alkohol etylowy, badanie laboratoryjne, barbiturat, CYP2E1, cytochrom P450, fenytoina, flukloksacylina, funkcja wątroby, glutation, hepatotoksyczność, indukcja enzymów, inhibitor MAO, izoniazyd, klirens paracetamolu, kumaryna, kumulacja leku, kwas fosforowolframowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwkrzepliwy, luka anionowa, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, toksyczny metabolit, warfaryna, współczynnik INR, wysoka gorączka, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Cloranxen 5 mg
Dipotasu klorazepan (Cloranxen) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z alkoholem etylowym, co prowadzi do nasilonej sedacji, upośledzenia zdolności psychomotorycznych oraz zwiększonego ryzyka depresji oddechowej. Również kojarzenie z opioidami zwiększa ryzyko ciężkiej depresji ośrodkowego układu nerwowego, w tym śpiączki i zgonu, dlatego w takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki i czasu terapii. Ponadto, dipotasu klorazepan nasila działanie innych leków o działaniu hamującym na OUN, takich jak barbiturany, leki nasenne, przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym, neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe oraz zwiotczające mięśnie, co wymaga szczególnej ostrożności i często modyfikacji dawkowania. Warto również zwrócić uwagę na interakcje z lekami takimi jak cyzapryd, cymetydyna, fenytoina, lewodopa i klozapina, które mogą wpływać na metabolizm i działanie klorazepanu, a także na ryzyko zapaści i depresji oddechowej.
barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, cymetydyna, cyzapryd, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dipotas klorazepanu, duszność, efekt addytywny, euforia, farmakokinetyka, fenytoina, klozapina, lek depresyjny OUN, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwparkinsonowy, lek znieczulający, lek zobojętniający, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, metabolizm wątrobowy, mięsień szkieletowy, nalewka ziołowa, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor GABA-ergiczny, synergizm lekowy, syrop przeciwkaszlowy, wodorotlenek glinu i magnezu, zatrzymanie oddechu, zespół odstawienny - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Telmisartan w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem (Telmisartan HCT EGIS) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hiperkaliemia, które mogą być nasilone przez jednoczesne stosowanie diuretyków kaliuretycznych, inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas oraz suplementów potasu. Monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz EKG jest wskazane zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, ze względu na zwiększone ryzyko arytmii, w tym torsades de pointes. Jednoczesne podawanie litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia jego toksyczności, a w przypadku konieczności stosowania wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu. Ponadto, telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, a podwójna blokada układu RAA zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, amina presyjna, arytmia, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, diazoksyd, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipowolemia, homeostaza wapnia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lit, metformina, metotreksat, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, NLPZ, odwodnienie, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, środek antycholinergiczny, środek cytotoksyczny, sulfinpirazon, torsades de pointes - Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 137 mcg
Lewotyroksyna sodowa, główny składnik preparatu Levothyroxine Accord, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej biodostępność oraz skuteczność terapeutyczną. Wchłanianie leku jest istotnie obniżane przez leki wiążące (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, żelazo i wapń, inhibitory pompy protonowej oraz produkty sojowe, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (np. 4-5 godzin od cholestyraminy, minimum 2 godziny od preparatów mineralnych) oraz monitorowania funkcji tarczycy. Ponadto, orlistat i sewelamer mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny, co może prowadzić do niedoczynności tarczycy lub pogorszenia kontroli istniejącej niedoczynności. W przypadku inhibitorów pompy protonowej i sewelameru zalecane jest regularne monitorowanie parametrów tarczycowych i ewentualna korekta dawki leku.
amiodaron, barbiturat, białko osocza, biodostępność lewotyroksyny, biotyna, chlorochina, cholestyramina, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, frakcja fT4, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, induktor enzymatyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, inhibitory pompy protonowej, interakcja biotyny i streptawidyny, karbamazepina, klirens wątrobowy, konwersja T4 do T3, lek hipoglikemizujący, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, receptor beta-adrenolityczny, sertralina, stężenie TSH, sukralfat, sunitynib, wole guzkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Devikap 50 000 IU
Devikap, zawierający cholekalcyferol (witaminę D3), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Diuretyki tiazydowe zwiększają ryzyko hiperkalcemii poprzez zmniejszenie wydalania wapnia, co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina) oraz barbiturany indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając metabolizm witaminy D3 i potencjalnie obniżając jej skuteczność, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych (np. naparstnicy), ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności i zaburzeń rytmu serca, co wymaga ścisłej kontroli EKG i poziomu wapnia. Glikokortykosteroidy zwiększają metabolizm witaminy D3, a żywice jonowymienne i leki przeczyszczające na bazie oleju parafinowego mogą obniżać jej wchłanianie, co również może wymagać korekty dawkowania.
25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, analog witaminy D, barbiturat, cholekalcyferol, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, EKG, enzym nerkowy 1-α-hydroksylaza, enzym wątrobowy, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, imidazolowy lek przeciwgrzybiczny, izoniazyd, kolestyramina, lek cytotoksyczny, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeczyszczający, metabolizm kostny, metabolizm wątrobowy, naparstnica, orlistat, ryfampicyna, stężenie magnezu we krwi, stężenie wapnia w surowicy, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zyrtec 10 mg/ml
Cetyryzyna, substancja czynna leku Zyrtec, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod kątem interakcji lekowych, bez istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym pseudoefedryną oraz teofiliną w dawce 400 mg/dobę. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie wpływa na całkowite wchłanianie substancji czynnej, choć może zmniejszać szybkość wchłaniania, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. W badaniach wykazano, że cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, jednak u pacjentów wrażliwych może powodować dodatkowe obniżenie zdolności reagowania i koncentracji, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
barbiturat, benzodiazepina, cetyryzyna, działanie sedatywne, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk, politerapia, pseudoefedryna, teofilina, upośledzenie sprawności psychomotorycznej, wchłanianie cetyryzyny, wchłanianie leku, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna