napad typu absence

Napad typu absence (napad nieświadomości) to rodzaj napadu padaczkowego charakteryzujący się krótkotrwałą utratą świadomości bez upadku czy drgawek. Trwa zazwyczaj od kilku do kilkudziesięciu sekund i objawia się nagłym „zawieszeniem” pacjenta – przerywa on wykonywane czynności, ma nieobecne spojrzenie, nie reaguje na bodźce zewnętrzne.

Z punktu widzenia elektroencefalograficznego, napady typu absence manifestują się charakterystycznym wzorcem iglica-fala wolna o częstotliwości 3 Hz. Występują głównie w dziecięcej padaczce absence (dawniej zwanej padaczką piknoleptyczną) oraz młodzieńczej padaczce absence. Pierwsza z nich rozpoczyna się zazwyczaj między 4. a 10. rokiem życia, druga – w okresie dojrzewania.

Leczenie napadów typu absence obejmuje przede wszystkim farmakoterapię z zastosowaniem etosuksymidu, walproinianu lub lamotryginy. Odpowiednio leczone napady typu absence mają dobre rokowanie, a u około 70% pacjentów z dziecięcą padaczką absence dochodzi do całkowitej remisji w okresie dojrzewania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 200 mg

Topiramat, klasyfikowany pod kodem ATC N03AX11, jest lekiem przeciwpadaczkowym i przeciwmigrenowym o złożonym mechanizmie działania. Jego efekty przeciwdrgawkowe wynikają z blokowania zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulacji receptorów GABAA (zwiększając częstość aktywacji i przepływ jonów chlorkowych przez GABA, bez wpływu flumazenilu) oraz antagonizmu receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA w stężeniach od 1 µM do 200 µM. Dodatkowo topiramat wykazuje słabe działanie inhibicyjne na izoenzymy anhydrazy węglanowej, które nie jest kluczowe dla jego aktywności przeciwpadaczkowej. W badaniach przedklinicznych wykazano skuteczność w modelach drgawek wywołanych maksymalnym wstrząsem elektrycznym oraz w modelach padaczki u gryzoni, z synergistycznym działaniem w połączeniu z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycyjnym z fenytoiną.
addycyjne działanie przeciwdrgawkowe, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, ciało migdałowate, drgawki toniczne i kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, GABA, gęstość mineralna kości, inhibitor anhydrazy węglanowej, kanał sodowy zależny od napięcia, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, mineralizacja kości, model padaczki, N-metylo-D-asparaginian, napad toniczny, napad typu absence, napad typu absence u dzieci, nowo rozpoznana padaczka, ośrodkowy układ nerwowy, pentylenotetrazol, receptor GABA-ergiczny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy/AMPA, stężenie topiramatu w osoczu, synergistyczne działanie przeciwdrgawkowe, terapia skojarzona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 25 mg

Topiramat, klasyfikowany jako monosacharyd z podstawnikiem sulfaminianowym (kod ATC: N03AX11), wykazuje złożony mechanizm działania przeciwpadaczkowego i przeciwmigrenowego. Jego działanie obejmuje blokowanie zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulację receptorów GABAA (zwiększającą częstość aktywacji i przepływ jonów chlorkowych, bez wydłużania czasu otwarcia kanałów i bez blokady przez flumazenil), antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA w stężeniach 1-200 μM oraz słabe hamowanie izoenzymów anhydrazy węglanowej. W badaniach przedklinicznych topiramat wykazał skuteczność przeciwdrgawkową w modelach napadów tonicznoklonicznych, napadów typu absence oraz w drgawkach wywołanych niedotlenieniem i pobudzeniem ciała migdałowatego, z jedynie nieznacznym działaniem hamującym na drgawki indukowane pentylenotetrazolem. Interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak karbamazepina, fenobarbital i fenytoina, wykazują synergistyczne lub addycyjne efekty przeciwdrgawkowe.
acetazolamid, addycyjne działanie przeciwdrgawkowe, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, barbiturany, ciało migdałowate, drgawki kloniczne, drgawki toniczne, działanie kliniczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwpadaczkowe, fenobarbital, fenytoina, flumazenil, GABA, gęstość mineralna kości, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym anhydrazy węglanowej, jon chlorkowy, kanał sodowy, kanał sodowy zależny od napięcia, karbamazepina, kwas glutaminowy, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalny wstrząs elektryczny, mineralizacja kości, napad toniczny, napad typu absence, napad typu absence u dzieci, ogólne niedotlenienie, ośrodkowy układ nerwowy, pentylenotetrazol, potencjał czynnościowy, profilaktyka migreny, receptor GABA-ergiczny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy/AMPA, receptor NMDA, stężenie topiramatu w osoczu, synergistyczne działanie przeciwdrgawkowe, topiramat
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gabitril

Gabitril, zawierający tiagabinę chlorowodorek jednowodny, jest wskazany wyłącznie jako leczenie skojarzone napadów częściowych lub częściowych wtórnie uogólnionych u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat, które nie reagowały na inne leki przeciwpadaczkowe. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z napadami uogólnionymi (np. padaczka idiopatyczna z napadami typu absence), zespołem Lennoxa-Gastauta oraz u dzieci poniżej 12 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Istotne jest monitorowanie ryzyka indukcji napadów typu absence oraz wystąpienia napadów drgawkowych i stanu padaczkowego, zwłaszcza przy przedawkowaniu, szybkim zwiększaniu dawki lub współistniejących chorobach. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki oraz unikanie nagłego odstawienia leku, które może prowadzić do nawrotu napadów.
chlorowodorek jednowodny, depresja, dziedziczna nietolerancja galaktozy, kontrola napadów, leczenie skojarzone, lęk, lek przeciwpadaczkowy, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad typu absence, napad uogólniony, niedobór laktazy typu Lapp, padaczka idiopatyczna, próg drgawkowy, przekaźnictwo GABA-ergiczne, stan padaczkowy, stężenie leku, tiagabina, wybroczynowość, zaburzenie pola widzenia, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zachowanie samobójcze, zespół Lennoxa-Gastauta
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 100 mg

Topiramat, klasyfikowany jako monosacharyd z podstawnikiem sulfaminianowym (ATC: N03AX11), wykazuje wielokierunkowe mechanizmy działania przeciwpadaczkowego i przeciwmigrenowego. Jego aktywność obejmuje blokadę napięciowo zależnych kanałów sodowych, co hamuje powstawanie potencjałów czynnościowych podczas depolaryzacji neuronów. Ponadto, topiramat moduluje układ GABA-ergiczny poprzez zwiększenie częstości aktywacji receptorów GABAA oraz indukcję przepływu jonów chlorkowych, przy czym efekt ten nie jest antagonizowany przez flumazenil i różni się od działania benzodiazepin. Trzecim istotnym mechanizmem jest antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA, wykazujący zależność od stężenia w zakresie 1–200 µM, bez wpływu na receptory NMDA. Dodatkowo, topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, co nie stanowi głównego mechanizmu jego działania przeciwpadaczkowego.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, ciało migdałowate, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, fenobarbital, fenytoina, flumazenil, gęstość mineralna kości, kanał sodowy zależny od napięcia, karbamazepina, klasyfikacja ATC, kwas gamma-aminomasłowy, kwas kainowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, monosacharyd, N-metylo-D-asparaginian, napad toniczny, napad typu absence, padaczka, pentylenotetrazol, potencjał czynnościowy, profilaktyka migreny, przepływ jonów chlorkowych, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy/AMPA, receptor NMDA, topiramat, układ GABA-ergiczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 50 mg

Topiramat, klasyfikowany jako lek przeciwpadaczkowy i przeciwmigrenowy (kod ATC: N03AX11), wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący blokadę kanałów sodowych zależnych od napięcia, modulację receptorów GABAA (zwiększającą aktywność GABA bez wpływu na flumazenil) oraz antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA. Dodatkowo, topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, co prawdopodobnie nie jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. W modelach zwierzęcych lek wykazał skuteczność przeciwdrgawkową w różnych typach napadów, w tym tonicznymi, klonicznymi i napadami typu „absence”, choć działanie na drgawki wywołane pentylenotetrazolem było minimalne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują efekt synergistyczny z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycyjny z fenytoiną. W badaniach klinicznych nie stwierdzono rozwoju tolerancji ani korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem terapeutycznym.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, barbiturat, benzodiazepina, ciało migdałowate, drgawki toniczno-kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, fenobarbital, fenytoina, gęstość mineralna kości, interakcja farmakodynamiczna, kanał sodowy, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalny wstrząs elektryczny, model padaczki, monoterapia padaczki, N-metylo-D-asparaginian, napad toniczny, napad typu absence, ogólne niedotlenienie, padaczka, pentylenotetrazol, profilaktyka migreny, receptor GABA-ergiczny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy, receptor NMDA, terapia skojarzona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gabitril

Gabitril (tiagabina) jest wskazany wyłącznie w leczeniu skojarzonym napadów częściowych lub częściowych wtórnie uogólnionych u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat, które nie reagowały na inne leki przeciwpadaczkowe. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z napadami uogólnionymi, zwłaszcza typu absence, oraz w zespołach takich jak Lennoxa-Gastauta, ze względu na ryzyko indukcji napadów absence. Tiagabina może wywoływać napady i stan padaczkowy, szczególnie przy przedawkowaniu lub zbyt szybkim zwiększaniu dawki, dlatego konieczne jest stopniowe dawkowanie i unikanie nagłego odstawienia (zalecane zmniejszanie dawki przez 2-3 tygodnie). U pacjentów z zaburzeniami psychicznymi (depresja, lęk) istnieje ryzyko nawrotu objawów, a także potencjalne zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych, co wymaga uważnej obserwacji i ewentualnej hospitalizacji na początku terapii.
leczenie skojarzone, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, napad częściowy, napad padaczkowy, napad typu absence, napad uogólniony, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, padaczka idiopatyczna, politerapia, próg drgawkowy, przekaźnictwo GABA-ergiczne, stan padaczkowy, tiagabina, wybroczyny, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, zaburzenie pola widzenia, zespół Lennoxa-Gastauta
Leksykon substancji czynnych
Topiramat – Właściwości farmakodynamiczne

Topiramat wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania przeciwpadaczkowego, obejmujący blokadę zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulację receptorów GABAA poprzez zwiększenie aktywności GABA bez udziału flumazenilu oraz antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego i AMPA w stężeniach 1–200 μM. Dodatkowo, topiramat jest słabym inhibitorem izoenzymów anhydrazy węglanowej, co nie stanowi głównego mechanizmu przeciwdrgawkowego, ale może mieć znaczenie w innych efektach farmakologicznych. W modelach zwierzęcych wykazuje szerokie spektrum działania przeciwdrgawkowego, skutecznie hamując drgawki wywołane maksymalnym wstrząsem elektrycznym oraz różne typy napadów padaczkowych, z wyjątkiem słabego efektu na drgawki pentetrazolowe. W badaniach na myszach wykazano synergistyczne działanie z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycyjne z fenytoiną. U ludzi nie obserwowano rozwoju tolerancji ani korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem klinicznym, co jest istotne dla monitorowania terapii.
anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepin, biosynteza lipidów, błona neuronalna, ciało migdałowate, diureza, drgawki toniczno-kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, gęstość mineralna kości, grupa farmakoterapeutyczna, inhibitor anhydrazy węglanowej, jony chlorkowe, kanały sodowe zależne od napięcia, kwas gamma-aminomasłowy, kwas glutaminowy, kwas kainowy, metabolizm lipidów, monosacharyd sulfaminianowy, napad nieświadomości, napad typu absence, NMDA, perystaltyka układu pokarmowego, profilaktyka migreny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, synergizm, tolerancja na lek, układ GABA-ergiczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Etopro 100 mg

Topiramat, substancja czynna leku Etopro, jest lekiem przeciwpadaczkowym i przeciwmigrenowym z grupy ATC N03AX11, chemicznie będącym monosacharydem z grupą sulfaminianową. Jego mechanizm działania obejmuje blokadę zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulację receptorów GABAA poprzez zwiększenie aktywacji i przepływu jonów chlorkowych, oraz hamowanie receptorów glutaminianergicznych typu kainowych i AMPA w stężeniach od 1 μM do 200 μM. Dodatkowo topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, jednak ten efekt nie jest kluczowy dla jego działania przeciwpadaczkowego. W przeciwieństwie do benzodiazepin, jego wpływ na receptory GABAA nie jest blokowany przez flumazenil, co sugeruje oddziaływanie na podtyp receptorów niewrażliwy na benzodiazepiny.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepin, ciało migdałowate, drgawki toniczno-kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwmigrenowe, działanie przeciwpadaczkowe, efekt addytywny, fenobarbital, fenytoina, flumazenil, inhibitor anhydrazy węglanowej, interakcja farmakodynamiczna, jony chlorkowe, kanał sodowy zależny od napięcia, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, model padaczki, monosacharyd, napad nieobecności, napad toniczny, napad typu absence, neuroprzekaźnictwo GABA-ergiczne, pentetrazol, receptor AMPA, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor NMDA, synergizm farmakodynamiczny, topiramat, wstrząs elektryczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gabitril

Gabitril (tiagabina) jest wskazany wyłącznie jako leczenie skojarzone napadów częściowych lub częściowych wtórnie uogólnionych u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia, które nie reagują na inne leki przeciwpadaczkowe. Nie zaleca się stosowania w napadach uogólnionych, zwłaszcza w padaczce idiopatycznej z napadami typu absence oraz w zespole Lennoxa-Gastauta, ze względu na ryzyko indukcji napadów absence. Stosowanie u dzieci poniżej 12 lat jest przeciwwskazane z powodu braku danych klinicznych. Istotne jest unikanie szybkiego zwiększania dawki oraz przedawkowania, które mogą prowadzić do napadów drgawkowych i stanu padaczkowego, zwłaszcza u pacjentów bez wcześniejszej padaczki. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez 2-3 tygodnie, aby zapobiec nawrotom napadów.
dziedziczna nietolerancja galaktozy, leczenie psychiatryczne, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, napad częściowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy, napad typu absence, napad uogólniony, niedobór laktazy, padaczka idiopatyczna, próg drgawkowy, przekaźnictwo GABA-ergiczne, stan padaczkowy, tiagabina, wybroczynę, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie pola widzenia, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół Lennoxa-Gastauta