bezsenność końcowa

Bezsenność końcowa, znana również jako bezsenność z wczesnym budzeniem, to zaburzenie snu charakteryzujące się przedwczesnym wybudzaniem się pacjenta z ostatniej fazy snu i niemożnością ponownego zaśnięcia. Pacjenci z tym typem bezsenności zazwyczaj budzą się 2-3 godziny przed planowaną porą wstania i pozostają w stanie czuwania, co prowadzi do niewystarczającej ilości snu i uczucia niewypoczęcia.

Z punktu widzenia klinicznego, bezsenność końcowa często towarzyszy zaburzeniom depresyjnym, szczególnie depresji o charakterze endogennym. Jest to istotny objaw diagnostyczny, a jego występowanie może sugerować konieczność oceny pacjenta pod kątem depresji. Bezsenność końcowa występuje również w zespołach lękowych, u osób z zaburzeniami rytmu dobowego oraz u pacjentów w podeszłym wieku, u których fizjologicznie skraca się czas snu.

W leczeniu bezsenności końcowej istotna jest terapia przyczynowa, zwłaszcza jeśli jest ona objawem innego zaburzenia. Stosuje się farmakoterapię (leki przeciwdepresyjne, anksjolityki, melatoninę), psychoterapię poznawczo-behawioralną ukierunkowaną na zaburzenia snu oraz higienę snu. Ważne jest wykluczenie innych przyczyn wczesnego budzenia się, takich jak czynniki środowiskowe (hałas, światło), obturacyjny bezdech senny czy przyjmowane leki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl