stężenie alendronianu w osoczu
Stężenie alendronianu w osoczu to parametr farmakologiczny określający ilość tego bisfosfonianu we krwi pacjenta. Alendronian sodu jest lekiem stosowanym głównie w leczeniu osteoporozy, choroby Pageta oraz innych schorzeń związanych z resorpcją kości.
Charakterystyczną cechą farmakokinetyki alendronianu jest jego niska biodostępność przy podaniu doustnym (poniżej 1%) oraz szybkie wiązanie z tkanką kostną po absorpcji. Stężenie w osoczu jest zazwyczaj bardzo niskie, co utrudnia rutynowe pomiary kliniczne. Po podaniu dożylnym obserwuje się szybki spadek stężenia leku w osoczu, ponieważ ulega on szybkiej dystrybucji do tkanki kostnej.
Monitorowanie stężenia alendronianu w osoczu nie jest rutynową praktyką kliniczną ze względu na trudności techniczne pomiaru oraz fakt, że skuteczność terapeutyczna koreluje bardziej z kumulacją leku w tkance kostnej niż ze stężeniem w osoczu. Badania farmakokinetyczne wykazują, że lek ten charakteryzuje się długim okresem półtrwania w kości, sięgającym nawet kilku lat, co umożliwia stosowanie go w schematach dawkowania raz na tydzień lub rzadziej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sedron zawiera kwas alendronowy w dawce 70 mg (odpowiadającej 91,35 mg sodu alendronianu trójwodnego) i występuje w formie tabletek powlekanych. Biodostępność alendronianu po podaniu doustnym jest niska i zależy od czasu przyjęcia względem posiłku: wynosi 0,64% przy podaniu 2 godziny przed śniadaniem, 0,46% przy 1 godzinie oraz 0,39% przy 30 minutach przed posiłkiem. Spożycie leku z kawą lub sokiem pomarańczowym zmniejsza biodostępność o około 60%. Alendronian nie ulega metabolizmowi, wiąże się z białkami osocza w 78%, a jego objętość dystrybucji (bez kości) wynosi co najmniej 28 litrów. Po podaniu dożylnym klirens nerkowy wynosi 71 ml/min, a całkowity klirens nie przekracza 200 ml/min. Lek jest wydalany głównie z moczem (około 50% dawki w ciągu 72 godzin), a okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 10 lat, co odzwierciedla powolne uwalnianie z kości.
biodostępność alendronianu, dawka lecznicza, dostępność biologiczna, droga wydalania, farmakokinetyka alendronianu, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kwas alendronowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie dożylne, powinowactwo do tkanki kostnej, proces metaboliczny, Sedron, sodu alendronian trójwodny, stężenie alendronianu w osoczu, stężenie w osoczu krwi, substancja czynna, tabletka powlekana, tkanka kostna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ogólnoustrojowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Alendronian, substancja czynna leku Alendrogen 70 mg, charakteryzuje się niską dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, wynoszącą około 0,64% u kobiet, z wyraźnym wpływem czasu podania względem posiłków na biodostępność (spadek do 0,39-0,46% przy podaniu na 30-60 minut przed śniadaniem, niemal zerowa przy podaniu z posiłkiem lub do 2 godzin po nim). Interakcje z napojami, takimi jak kawa i sok pomarańczowy, obniżają biodostępność o około 60%, natomiast prednizon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę alendronianu. Po wchłonięciu lek wykazuje objętość dystrybucji co najmniej 28 litrów (bez kości), wiązanie z białkami osocza na poziomie 78%, a stężenia w osoczu są bardzo niskie (<5 ng/ml). Metabolizm alendronianu nie jest znany, co stanowi istotną lukę w wiedzy.
badanie kliniczne, biodostępność alendronianu, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kościec, kwas alendronowy, metabolizm alendronianu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, profil bezpieczeństwa leku, stężenie alendronianu w osoczu, substancja czynna, tkanka kostna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
