Właściwości farmakokinetyczne leku Sedron 70 mg tabletki powlekane

Sedron zawiera jako substancję czynną kwas alendronowy (acidum alendronicum) w dawce 70 mg, co odpowiada 91,35 mg sodu alendronianu trójwodnego. Produkt występuje w postaci białych, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek powlekanych z wytłoczonym symbolem „M14″ po jednej stronie.¹

Charakterystyka farmakokinetyczna alendronianu

Wchłanianie

Biodostępność alendronianu po podaniu doustnym jest stosunkowo niska i zależna od czasu przyjęcia leku względem posiłku. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym dawek od 5 mg do 70 mg u kobiet po nocnej przerwie w posiłkach, na 2 godziny przed standardowym śniadaniem, wynosi 0,64% w porównaniu do dawki dożylnej. Biodostępność ulega wyraźnemu zmniejszeniu do poziomu około 0,46% i 0,39%, gdy alendronian jest przyjmowany odpowiednio na godzinę lub pół godziny przed standardowym śniadaniem.²

Warto podkreślić, że przyjmowanie alendronianu razem ze śniadaniem lub do dwóch godzin po standardowym śniadaniu skutkuje śladową biodostępnością leku. Podobnie, przyjmowanie alendronianu jednocześnie z kawą lub sokiem pomarańczowym prowadzi do znaczącego zmniejszenia biodostępności – o około 60%. Pomimo tych ograniczeń, w badaniach dotyczących osteoporozy wykazano, że alendronian działa skutecznie, gdy jest podawany przynajmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem lub płynem danego dnia.³

Interesujące są również dane dotyczące interakcji alendronianu z innymi lekami na poziomie wchłaniania. U osób zdrowych przyjmujących prednizon doustnie (w dawce 20 mg trzy razy na dobę przez 5 dni) nie zaobserwowano klinicznie istotnej zmiany biodostępności alendronianu po podaniu doustnym, choć odnotowano jej średnie zwiększenie wahające się od 20% do 44%.⁴

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu alendronian charakteryzuje się specyficznym wzorcem dystrybucji. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, wyłączając kości, wynosi dla człowieka przynajmniej 28 litrów. Ważną cechą alendronianu jest jego wysokie powinowactwo do tkanki kostnej, co zostało potwierdzone w badaniach na szczurach. Po podaniu dożylnym w dawce 1 mg/kg mc. alendronian przejściowo rozmieszcza się w tkankach miękkich, ale następnie jest szybko redystrybuowany do kości lub wydalany z moczem.⁵

Stężenia alendronianu w osoczu po podaniu doustnym dawek leczniczych są bardzo niskie – zbyt małe, aby można je było wykryć standardowymi metodami analitycznymi (<5 ng/ml). W organizmie człowieka alendronian wiąże się z białkami osocza w znacznym stopniu – około 78%.⁶

Metabolizm

Alendronian nie podlega procesom metabolicznym w organizmie. Brak jest danych wskazujących na jakikolwiek metabolizm tej substancji zarówno u zwierząt, jak i u ludzi.⁷

Eliminacja

Drogi wydalania alendronianu zostały dobrze poznane. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanego izotopem węgla [14C], około 50% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 72 godzin. W kale wykryto jedynie śladowe ilości substancji czynnej lub nie wykryto jej wcale. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg, klirens nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a wydalanie ogólnoustrojowe nie przekraczało 200 ml/min.⁸

Farmakokinetyka alendronianu charakteryzuje się szybkim spadkiem stężenia w osoczu krwi – o ponad 95% w ciągu sześciu godzin od podania dożylnego. Jest to związane z dystrybucją leku do tkanki kostnej oraz wydalaniem przez nerki. Szczególną cechą alendronianu jest wyjątkowo długi okres półtrwania w fazie eliminacji, który u ludzi szacuje się na ponad 10 lat. Ten długi okres półtrwania odzwierciedla powolne uwalnianie alendronianu z kości.⁹

Warto podkreślić, że alendronian nie jest wydalany przez układy transportowe kwasów ani zasad w nerkach u szczurów, dlatego nie przewiduje się, aby lek miał wpływ na wydalanie innych produktów leczniczych za pomocą powyższych układów u ludzi.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek farmakokinetyka alendronianu może być zmieniona. Badania przedkliniczne wskazują, że lek nie odkłada się w tkance kostnej i jest szybko wydalany z moczem. W badaniach na zwierzętach, którym długotrwale podawano dożylnie łączną dawkę do 35 mg/kg mc., nie stwierdzono nasycenia wychwytu alendronianu przez tkankę kostną.¹¹

Chociaż odpowiednie dane kliniczne są ograniczone, można przypuszczać, że podobnie jak u zwierząt, wydalanie alendronianu za pomocą nerek może być zmniejszone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Z tego względu u tych pacjentów można się spodziewać nieco większego nagromadzenia alendronianu w kościach.¹²

Kluczowe parametry farmakokinetyczne alendronianu