zapalenie kostno-stawowe

Zapalenie kostno-stawowe (osteoarthritis) to przewlekła choroba zwyrodnieniowa stawów charakteryzująca się postępującym uszkodzeniem chrząstki stawowej, zmianami w kości podchrzęstnej oraz stanem zapalnym błony maziowej. Jest najczęstszą chorobą zwyrodnieniową układu ruchu, dotykającą głównie osoby po 50. roku życia, choć może wystąpić również u młodszych pacjentów w wyniku urazów lub przeciążeń.

Patofizjologia schorzenia obejmuje zaburzenie równowagi między procesami degradacji i syntezy macierzy chrząstki stawowej. W przebiegu choroby dochodzi do uwalniania cytokin prozapalnych, metaloproteaz i innych mediatorów stanu zapalnego, które przyspieszają destrukcję tkanki chrzęstnej. Z czasem pojawiają się osteofity (wyrośla kostne), zwężenie szpary stawowej oraz zmiany w strukturze kości podchrzęstnej.

Obraz kliniczny zapalenia kostno-stawowego obejmuje ból stawów nasilający się podczas ruchu i zmniejszający w spoczynku, sztywność poranną trwającą zwykle krócej niż 30 minut, ograniczenie ruchomości stawów, trzeszczenia podczas ruchu oraz w zaawansowanych przypadkach deformacje stawów. Najczęściej zajęte są stawy kolanowe, biodrowe, kręgosłupa oraz drobne stawy rąk.

Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (RTG, MRI, USG) oraz badaniach laboratoryjnych (pomocnych w różnicowaniu z chorobami zapalnymi stawów). Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje farmakoterapię (NLPZ, paracetamol, opioidy, leki chondroprotekcyjne), fizjoterapię, redukcję masy ciała u pacjentów z nadwagą oraz w zaawansowanych przypadkach leczenie operacyjne, w tym endoprotezoplastykę stawu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl