obrzęk miejsca infuzji
Obrzęk miejsca infuzji to powikłanie związane z dożylnym podawaniem leków lub płynów, objawiające się nadmiernym gromadzeniem płynu w tkankach otaczających miejsce wkłucia. Jest to częste powikłanie terapii infuzyjnej, które może wystąpić zarówno w warunkach szpitalnych, jak i podczas leczenia domowego.
Przyczyną obrzęku miejsca infuzji może być mechaniczne uszkodzenie naczynia krwionośnego, przedostanie się płynu infuzyjnego poza naczynie (wynaczynienie), reakcja alergiczna na podawany lek lub materiał cewnika, a także zbyt szybkie podawanie płynów lub zastosowanie hipertonicznych roztworów. Czynnikami ryzyka są m.in. zaburzenia krążenia obwodowego, długotrwała terapia infuzyjna oraz nieprawidłowa technika kaniulacji.
Diagnostyka obrzęku miejsca infuzji opiera się głównie na badaniu fizykalnym – ocenie miejsca wkłucia pod kątem obecności obrzęku, zaczerwienienia, bólu i ograniczonej funkcjonalności kończyny. W niektórych przypadkach, szczególnie przy podejrzeniu wynaczynienia substancji potencjalnie toksycznych dla tkanek, może być konieczne wykonanie USG lub innych badań obrazowych.
Leczenie obrzęku miejsca infuzji obejmuje przede wszystkim usunięcie wenflonu lub kaniuli z zajętego naczynia, uniesienie kończyny i zastosowanie zimnych okładów w pierwszych 24 godzinach. W przypadku wynaczynienia niektórych leków (np. cytostatyków) mogą być konieczne specjalne procedury, takie jak podanie antidotum czy konsultacja chirurgiczna. Profilaktyka polega na prawidłowym założeniu dostępu naczyniowego, regularnej ocenie miejsca wkłucia i stosowaniu odpowiednich technik infuzji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Remodulin 1 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa treprostynilu sodowego (Remodulin) obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach na szczurach i psach z ciągłą infuzją podskórną przez 13 i 26 tygodni zaobserwowano głównie miejscowe reakcje niepożądane, takie jak obrzęk, rumień, opuchlizna oraz ból w miejscu infuzji. U psów otrzymujących dawki ≥ 300 ng/kg/min wystąpiły ciężkie działania ogólnoustrojowe, w tym zmniejszona aktywność, wymioty, luźne stolce oraz nasilone obrzęki miejscowe. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom możliwym do osiągnięcia u ludzi przy dawkach przekraczających 50 ng/kg mc./min. Zgony zwierząt były powiązane z powikłaniami przewodu pokarmowego, takimi jak wgłobienie jelita i wypadnięcie odbytu.
bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, genotoksyczność, infuzja podskórna, obrzęk miejsca infuzji, opuchnięcie tkanek, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, Remodulin, rumień, stężenie osoczowe treprostynilu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wypadnięcie odbytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Remodulin 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa treprostynilu, substancji czynnej preparatu Remodulin, obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach 13- i 26-tygodniowych u szczurów i psów, podawano ciągłe infuzje podskórne treprostynilu sodowego. Zaobserwowano miejscowe reakcje niepożądane, takie jak obrzęk, rumień, ból i wrażliwość w miejscu podania. U psów otrzymujących dawki ≥300 ng/kg/min odnotowano poważniejsze objawy, w tym zmniejszoną aktywność ruchową, wymioty, luźne stolce oraz obrzęki, a także zgony związane z wgłobieniem jelita i wypadnięciem odbytu. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom obserwowanym u pacjentów leczonych dawką >50 ng/kg mc./min.
badanie in vitro, badanie in vivo, biegunka, działanie klastogenne, hipoaktywność, infuzja podskórna treprostynilu, mutagenność, obrzęk, obrzęk miejsca infuzji, opuchnięcie, potencjał rakotwórczy, przeczulica, rumień, stężenie osoczowe treprostynilu, toksyczność reprodukcyjna, treprostynil, wgłobienie jelita, wymioty, wypadnięcie odbytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Reddy 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące treprostynilu obejmują badania toksykologiczne na zwierzętach, w tym 13- i 26-tygodniowe infuzje podskórne u szczurów i psów. W miejscu infuzji obserwowano objawy takie jak obrzęki, rumień, opuchnięcia oraz ból i nadwrażliwość. U psów przy dawkach ≥300 ng/kg/min odnotowano poważniejsze działania niepożądane, w tym zmniejszoną aktywność, wymioty, luźne stolce oraz obrzęki, a także zgony związane z wgłobieniem jelita i wypadnięciem odbytu. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co jest porównywalne ze stężeniami osiąganymi u ludzi przy dawkach powyżej 50 ng/kg mc./min. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze, jednak zakres tych badań był ograniczony i nie obejmował pełnej oceny rozwoju płodowego i postnatalnego.
badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, działanie klastogenne, genotoksyczność, infuzja podskórna, infuzja treprostynilu, mutagenność, obrzęk miejsca infuzji, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, rozwój postnatalny, stężenie w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, treprostynil, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wypadnięcie odbytu