kiła endemiczna

Kiła endemiczna (bejel, kiła endemiczna niechłonaczkowa) to przewlekła, niezwiązana z drogą płciową postać kiły, wywołana przez krętka Treponema pallidum endemicum. Choroba występuje głównie w populacjach z niskim statusem socjoekonomicznym w regionach afrykańskich, na Bliskim Wschodzie oraz w południowo-wschodniej Azji.

Zakażenie szerzy się głównie drogą kontaktu bezpośredniego, najczęściej poprzez wspólne używanie naczyń lub przyborów higienicznych, rzadziej przez uszkodzoną skórę. Kiła endemiczna charakteryzuje się wieloletnim przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji, z typowymi zmianami w obrębie jamy ustnej, skóry i kości.

Objawy kliniczne kiły endemicznej przypominają kiłę nabytą, jednak nie występuje pierwotny objaw zakażenia w postaci owrzodzenia (szankra). Początkowe zmiany obejmują płytkie nadżerki w jamie ustnej. W późniejszym okresie pojawiają się guzki i grudki na skórze oraz zmiany kostne, które mogą prowadzić do deformacji kości podudzia i nosa. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, a leczeniem z wyboru jest penicylina.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl