niedokrwienie prawej części okrężnicy
Niedokrwienie prawej części okrężnicy (ang. right-sided colonic ischemia) to stan patologiczny, w którym dochodzi do ograniczenia przepływu krwi w naczyniach zaopatrujących prawą część jelita grubego, obejmującą kątnicę, wstępnicę i zazwyczaj część poprzecznicy. Obszar ten jest zaopatrywany głównie przez tętnicę krezkową górną.
Ten typ niedokrwienia jelita stanowi około 25% wszystkich przypadków niedokrwienia okrężnicy i często ma cięższy przebieg niż niedokrwienie lewej części okrężnicy. Spowodowane jest to słabszym ukrwieniem obocznym tej części jelita oraz większą podatnością na rozszerzenie, co prowadzi do zwiększonego ciśnienia wewnątrzjelitowego i dalszego upośledzenia przepływu krwi.
Etiologia obejmuje stany okluzyjne (zakrzepica, zator) oraz nieokluzyjne (hipotensja, wstrząs, odwodnienie, leki wazokonstrykcyjne). Czynnikami ryzyka są zaawansowany wiek, miażdżyca, choroby serca, cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek oraz stosowanie niektórych leków (diuretyki, NLPZ, digoksyna).
Objawy kliniczne to nagły, silny ból brzucha, często nieproporcjonalnie duży w stosunku do objawów fizykalnych, nudności, wymioty oraz krwawienie z przewodu pokarmowego o różnym nasileniu. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukocytozę, podwyższone stężenie mleczanów oraz markery martwicy tkanek.
Diagnostyka opiera się na kolonoskopii (uwidacznia bladą, siniczą lub martwiczą błonę śluzową) oraz badaniach obrazowych (angio-TK). Leczenie zależy od stopnia niedokrwienia – od postępowania zachowawczego w łagodnych przypadkach do pilnej interwencji chirurgicznej (prawostronna hemikolektomia) w przypadku martwicy jelita.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Epidemiologia
Niedokrwienie jelit to rzadka, ale klinicznie istotna jednostka chorobowa o wysokiej śmiertelności, szczególnie w postaci ostrego niedokrwienia krezkowego (AMI), którego roczna zapadalność wynosi około 8,7 przypadków na 100 000 mieszkańców. AMI dotyczy głównie osób powyżej 60. roku życia, częściej kobiet, i charakteryzuje się śmiertelnością sięgającą 50-80%, która może zostać zredukowana do 14% przy wczesnym wdrożeniu leczenia (do 12 godzin od początku objawów). Etiologia AMI obejmuje zatory tętnicze (40-50%), zakrzepicę tętniczą (25-30%), nieokluzyjne niedokrwienie krezkowe (NOMI, 20-30%) oraz zakrzepicę żylną (5-15%). Niedokrwienie okrężnicy (ischemic colitis) stanowi 60-70% przypadków niedokrwienia jelit, z zapadalnością wzrastającą z 6,1 do 22,9 na 100 000 osobolat w ostatnich dekadach, i charakteryzuje się śmiertelnością 4-12%. Przewlekłe niedokrwienie krezkowe (CMI) jest rzadsze, ale jego częstość może wynosić 9,2 przypadków na 100 000 mieszkańców, z 5-letnią śmiertelnością bliską 100% bez leczenia. Główne czynniki ryzyka to miażdżyca naczyń, choroby sercowo-naczyniowe (migotanie przedsionków, niewydolność serca, choroba wieńcowa), stany nadkrzepliwości oraz choroby zapalne jelit. Diagnostyka opiera się na tomografii komputerowej z kontrastem oraz angiografii TK, jednak brak jest specyficznych biomarkerów, co utrudnia wczesne rozpoznanie i wpływa na wysoką śmiertelność.
angiografia TK, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic szyjnych, choroba wieńcowa, dławica jelitowa, kolonoskopia, krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, niedokrwienie jelit, niedokrwienie krezkowe, niedokrwienie okrężnicy, niedokrwienie prawej części okrężnicy, nieokluzyjne niedokrwienie krezkowe, niewydolność serca, ostre niedokrwienie krezkowe, ostry ból brzucha, ostry brzuch, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, skurcz naczyń, stan nadkrzepliwości, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna krezkowa, zapalenie wyrostka robaczkowego, zator tętniczy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego (IC) to najczęstsza forma niedokrwienia jelit, wynikająca ze zmniejszonego przepływu krwi do okrężnicy, prowadząca do niedotlenienia i reakcji zapalnej. Najczęściej dotyczy osób powyżej 50. roku życia z czynnikami ryzyka takimi jak nadciśnienie tętnicze, choroby naczyniowe, przewlekła choroba nerek czy cukrzyca. Klinicznie manifestuje się nagłym bólem brzucha (87% przypadków), krwawieniem z odbytu (84%) oraz biegunką (57%). Diagnostyka opiera się na kolonoskopii z biopsją oraz badaniach obrazowych, w tym USG jamy brzusznej, które wykazuje pogrubienie ściany jelita >3 mm, segmentalne zajęcie >10 cm oraz zmniejszony przepływ dopplerowski. Leczenie zachowawcze obejmuje odpoczynek jelit, dożylne nawodnienie, antybiotykoterapię o szerokim spektrum, tlenoterapię i kontrolę bólu, z hospitalizacją i monitorowaniem parametrów życiowych. Wskazania do leczenia chirurgicznego dotyczą około 20% pacjentów i obejmują objawy otrzewnowe, masywne krwawienie, odma czy pogarszający się stan kliniczny, z wysokim wskaźnikiem śmiertelności do 60%.
amyloidoza, antybiotyk, antybiotyk o szerokim spektrum działania, choroba naczyniowa, dieta niskotłuszczowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytnicy, kwasica, leukocytoza, megacolon, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nawrót choroby, niedokrwienie jelit, niedokrwienie prawej części okrężnicy, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność nerek, oliguria, perforacja jelita, perfuzja systemowa, perystaltyka jelit, płyn w jamie brzusznej, probiotyk, przewlekła choroba nerek, reakcja zapalna, sepsa, smolisty stolec, tkliwość brzucha, tlenoterapia, turgor skóry, zapalenie niedokrwienne jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zgięcie śledzionowe, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, zwężenie okrężnicy