kanalik plemnikotwórczy

Ewerolimus, stosowany w lekach takich jak Aderolio, Everolimus Sandoz i Everolimus Synthon, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność ukierunkowaną na układ rozrodczy (zwyrodnienie kanalików plemnikotwórczych, zmniejszenie nasienia, zanik macicy), płuca (zwiększenie makrofagów pęcherzykowych), oczy (zmętnienia soczewki u szczurów), trzustkę (degranulacja i wakuolizacja komórek egzokrynowych, degeneracja komórek wysp trzustkowych u małp) oraz nerki (nasilenie spichrzania lipofuscyn u szczurów, nasilenie zmian chorobowych u myszy). Ewerolimus może nasilać przewlekłe choroby towarzyszące, takie jak zapalenie mięśnia sercowego u szczurów czy zakażenia wirusowe i bakteryjne u małp i świń miniaturowych. Współpodawanie cyklosporyny zwiększa ekspozycję i toksyczność ewerolimusu, prowadząc do krwotoków i zapalenia tętnic u małp.

Badania reprodukcyjne wykazały, że ewerolimus obniża płodność samców szczurów przy dawkach ≥0,5 mg/kg, ze zmianami takimi jak zmniejszenie ruchliwości i liczby plemników oraz obniżenie stężenia testosteronu, przy dawce 5 mg/kg (w zakresie terapeutycznym). U samic szczurów dawki ≥0,1 mg/kg powodowały zwiększoną utratę zarodków przedimplantacyjnych oraz toksyczność zarodkowo-płodową, objawiającą się zwiększoną śmiertelnością płodów, zmniejszoną masą ciała i wadami rozwojowymi (np. rozszczep mostka) przy dawkach 0,3 i 0,9 mg/kg. U królików obserwowano zwiększone późne resorpcje. Ewerolimus nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach do 2 lat, nawet przy ekspozycjach do 8,6-krotnie wyższych niż u ludzi. Wartości dawki i ekspozycji podane w badaniach są istotne dla oceny ryzyka klinicznego.