energia całkowita
Energia całkowita organizmu jest sumą wszystkich form energii metabolicznej, obejmującą energię zużywaną w spoczynku (podstawową przemianę materii), energię wydatkowaną na aktywność fizyczną oraz termiczny efekt pożywienia. Jest kluczowym parametrem w ocenie bilansu energetycznego pacjenta.
W praktyce klinicznej energia całkowita służy do określenia zapotrzebowania kalorycznego pacjenta, co ma zasadnicze znaczenie w planowaniu żywienia w różnych stanach klinicznych. Jej wartość można oszacować za pomocą różnych wzorów (np. Harris-Benedict, Mifflin-St Jeor) lub zmierzyć metodami kalorymetrii.
Zaburzenia bilansu energii całkowitej mają istotne konsekwencje zdrowotne – nadwyżka prowadzi do otyłości, a niedobór do niedożywienia. W medycynie intensywnej terapii, onkologii czy gastroenterologii precyzyjne określenie energii całkowitej jest niezbędne do właściwego prowadzenia żywienia klinicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pediaven G20 –
Pediaven G20 to dwukomorowy roztwór do infuzji, zawierający 500 ml aminokwasów oraz 500 ml glukozy, które po zmieszaniu tworzą 1000 ml roztworu o osmolarności około 1400 mOsm/l i pH 4,8–5,5. Preparat dostarcza pełne spektrum aminokwasów (20 g/1000 ml) oraz 200 g glukozy (200 g glukozy bezwodnej), zapewniając łącznie 880 kcal energii, w tym 800 kcal energii pozabiałkowej. Zawiera także zbilansowane elektrolity i mikroelementy, m.in. sód 30 mmol, potas 25 mmol, wapń 6 mmol, magnez 4 mmol, fosforany 8 mmol oraz pierwiastki śladowe takie jak chrom (20 µg), kobalt (150 µg), miedź (255 µg), żelazo (500 µg), fluor (500 µg), jod (50 µg), mangan (100 µg), molibden (50 µg), selen (35 µg) i cynk (2000 µg). Preparat jest przeznaczony do jednorazowego użycia, a przed podaniem należy zmieszać zawartość obu komór worka, zachowując aseptykę i chroniąc roztwór przed światłem, szczególnie u dzieci poniżej 2 lat.
acetylocysteina, aminokwas, azot całkowity, ceftriakson, chlorek chromu, chlorek kobaltu, chlorek manganu, chlorek potasu, chlorek sodu, elektrolit, emulsja tłuszczowa, energia całkowita, energia pozabiałkowa, fluorek sodu, folia polimerowa, fosforan dipotasu, glukonian wapnia, glukoza jednowodna, jodek potasu, kation dwuwartościowy, kwas glutaminowy, kwas octowy lodowaty, kwas solny, mleczan magnezu, molibdenian amonu, niezgodność farmaceutyczna, octan cynku, osmolarność, pierwiastek śladowy, pochłaniacz tlenu, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, siarczan miedzi, siarczan żelaza, sól wapniowa, substancja pomocnicza, wartość odżywcza, warunek aseptyczny, właściwość fizykochemiczna, woda do wstrzykiwań, worek dwukomorowy - Leksykon substancji czynnych
Miedzi siarczan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat Pediaven NN1 jest roztworem do infuzji stosowanym w żywieniu pozajelitowym, zawierającym miedzi siarczan pięciowodny w ilości 0,23 mg na 250 ml roztworu (co odpowiada 57,5 µg czystej miedzi) oraz 0,92 mg na 1000 ml roztworu (230 µg czystej miedzi). Po zmieszaniu roztwór charakteryzuje się osmolarnością około 715 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,8-5,5. Pediaven NN1 dostarcza również glukozę (25 g/250 ml, 100 g/1000 ml), aminokwasy (3,75 g/250 ml, 15 g/1000 ml) oraz azot całkowity (0,54 g/250 ml, 2,14 g/1000 ml), zapewniając odpowiednią podaż składników odżywczych i energii (115 kcal/250 ml, 460 kcal/1000 ml). W Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL) sekcja dotycząca wpływu na płodność, ciążę i laktację jest oznaczona jako „Nie dotyczy”, co wynika z profilu produktu i jego zastosowania w żywieniu pozajelitowym.
aminokwasy, azot całkowity, charakterystyka produktu leczniczego, ChPL, dwukomorowy worek, energia całkowita, karmienie piersią, miedzi siarczan pięciowodny, osmolarność, Pediaven NN1, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, składniki odżywcze, stosunek korzyści do ryzyka, wpływ na płodność, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pediaven G15 –
Produkt Pediaven G15 to roztwór do infuzji w dwukomorowych workach, zawierający 15 g aminokwasów i 150 g glukozy na 1000 ml, o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8-5,5. Zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe, takie jak żelazo (500 µg), cynk (2000 µg) i selen (35 µg). Brak jest danych eksperymentalnych dotyczących wpływu na płodność oraz bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. W praktyce klinicznej decyzja o zastosowaniu żywienia pozajelitowego z Pediaven G15 powinna uwzględniać indywidualną ocenę stanu odżywienia pacjentki, gdyż niedożywienie samo w sobie może negatywnie wpływać na reprodukcję.
azot całkowity, elektrolity i pierwiastki śladowe, energia całkowita, energia pozabiałkowa, fosforany, laktacja, niedożywienie, okres rozrodczy, osmolarność, Pediaven G15, pierwiastki śladowe, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stan odżywienia, worek dwukomorowy, wpływ toksyczny, wsparcie żywieniowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat Pediaven G15, stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy w 1000 ml roztworu, dostarczając 660 kcal energii całkowitej (w tym 600 kcal energii pozabiałkowej). Zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe, takie jak żelazo (500 µg), cynk (2000 µg) i selen (35 µg). Roztwór o osmolarności około 1091 mOsm/l i pH 4,8–5,5 jest przeznaczony do infuzji po zmieszaniu dwóch komór (aminokwasy i glukoza). Brak jest danych klinicznych i badań na modelach zwierzęcych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Pediaven G15 u kobiet w ciąży i karmiących piersią, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza, uwzględniającej stan kliniczny pacjentki, etap ciąży lub laktacji oraz potencjalne zagrożenia wynikające z niedoborów białkowych i energetycznych.
aminokwasy, azot całkowity, elektrolity, energia całkowita, energia pozabiałkowa, glukoza, karmienie piersią, laktacja, niedobór białkowy, osmolarność, pierwiastki śladowe, płód, preparat aminokwasowy, przenikanie do mleka, roztwór do infuzji, toksyczność reprodukcyjna, właściwości fizykochemiczne, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Wskazania do stosowania
Preparaty aminokwasowe do żywienia pozajelitowego, takie jak Pediaven G15, są kluczowe w zabezpieczeniu potrzeb białkowych u pacjentów pediatrycznych, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Pediaven G15 dostarcza 15 g aminokwasów (2,14 g azotu całkowitego) oraz 150 g glukozy na 1000 ml roztworu, co odpowiada 660 kcal energii całkowitej, w tym 600 kcal energii pozabiałkowej. Preparat zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe (m.in. Cr 20 µg, Co 150 µg, Cu 255 µg, Fe 500 µg, F 500 µg, I 50 µg, Mn 100 µg, Mo 50 µg, Se 35 µg, Zn 2000 µg), co czyni go kompleksowym rozwiązaniem żywieniowym dla niemowląt, dzieci i młodzieży w stabilnym stanie klinicznym, bez ciężkiego niedożywienia i nadmiernych strat przez przewód pokarmowy.
aminokwasy, aminokwasy lewoskrętne, azot całkowity, ciężkie niedożywienie, energia całkowita, energia pozabiałkowa, kompleksowe żywienie pozajelitowe, niewydolność przewodu pokarmowego, odżywianie dojelitowe, osmolarność preparatu, parametry fizykochemiczne, pierwiastki śladowe, preparaty aminokwasowe, składniki odżywcze, stan stabilny, zapotrzebowanie na azot, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lipoflex peri –
Preparat Lipoflex peri, emulsja do infuzji dożylnej stosowana w żywieniu pozajelitowym, nie wykazuje wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Skład preparatu obejmuje aminokwasy (32–80 g), węglowodany (64–160 g), tłuszcze (40–100 g) oraz elektrolity, a całkowita energia dostarczana w zależności od objętości infuzji wynosi od 3200 kJ (765 kcal) do 8000 kJ (1910 kcal). Droga podania (infuzja dożylna) oraz warunki stosowania (zwykle w szpitalu lub pod ścisłą kontrolą medyczną) ograniczają możliwość jednoczesnego prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, a składniki preparatu nie wpływają na ośrodkowy układ nerwowy, funkcje poznawcze, czas reakcji ani koordynację wzrokowo-ruchową.
- Leksykon substancji czynnych
Kwas solny – Wskazania do stosowania
Kwas solny (HCl) jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomix 1 Novum, gdzie występuje w stężeniu 25% w ilości 1,47 ml na 1000 ml roztworu. Jego główną funkcją jest utrzymanie optymalnego pH roztworu w zakresie 5,5-6,0 po zmieszaniu zawartości komór, co zapewnia stabilność preparatu oraz bezpieczeństwo podawania dożylnego. Kwas solny wpływa również na zdolność zobojętniania roztworu (18,0-33,0 mmol NaOH/l), co jest istotne dla zachowania równowagi kwasowo-zasadowej u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii żywieniowej. Preparat zawiera elektrolity w stężeniach: Na⁺ 50 mmol/l, K⁺ 30 mmol/l, Ca²⁺ 2 mmol/l, Mg²⁺ 3 mmol/l, Zn²⁺ 0,04 mmol/l, Cl⁻ 64 mmol/l, octan 75 mmol/l oraz glicerofosforan 15 mmol/l, a kwas solny dostarcza jony chlorkowe niezbędne do utrzymania homeostazy elektrolitowej. Osmolalność roztworu wynosi 1826-2018 mOsm/kg wody, a osmolarność 1779 mOsm/l, co ma znaczenie dla minimalizacji ryzyka podrażnienia naczyń żylnych podczas infuzji.
aminokwasy, elektrolity, energia całkowita, energia pozabiałkowa, glukoza jednowodna, homeostaza elektrolitowa, jony chlorkowe, kwas solny, niedożywienie, osmolalność, osmolarność, podrażnienie naczyń żylnych, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór infuzyjny, stabilność preparatu, stężenie jonów chlorkowych, wartość energetyczna, zobojętnianie roztworu, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pediaven NN1 –
Pediaven NN1 to roztwór do infuzji stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawierający aminokwasy, glukozę oraz elektrolity, dostępny w dwukomorowych workach. Po zmieszaniu komór otrzymuje się roztwór o osmolarności około 715 mOsm/l i pH w zakresie 4,8–5,5, bezbarwny do lekko żółtawego, wolny od cząstek stałych. W 1000 ml roztworu znajduje się 100 g glukozy, 15 g aminokwasów (azot całkowity 2,14 g), 460 kcal energii całkowitej (w tym 400 kcal energii pozabiałkowej), a także elektrolity: wapń 9,4 mmol, sód 4,5 mmol, magnez 2,1 mmol, chlorki 5 mmol oraz mikroelementy (chrom, miedź, fluor, jod, mangan, selen, cynk) w mikroilościach. Skład aminokwasowy obejmuje m.in. alaninę, argininę, kwas asparaginowy, acetylocysteinę, kwas glutaminowy, glicynę, histydynę, izoleucynę, leucynę i lizynę.
acetylocysteina, aminokwas, azot całkowity, charakterystyka produktu leczniczego, elektrolit, energia całkowita, energia pozabiałkowa, izoleucyna, karmienie piersią, kwas glutaminowy, leucyna, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, wartość odżywcza, worek dwukomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1 zawiera selen dwutlenek w ilości 6,7 µg na 250 ml roztworu (0,03 mg/1000 ml), co odpowiada wartości odżywczej selenu 4,8 µg/250 ml oraz 19 µg/1000 ml. W charakterystyce produktu leczniczego (ChPL) brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu selenu dwutlenku na płodność, ciążę i laktację, a punkt 4.6 opisuje tę kwestię jako „Nie dotyczy”. Może to oznaczać, że preparat nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią, bądź że brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo w tych populacjach. Pediaven NN1 zawiera również inne składniki odżywcze, takie jak glukoza (25 g/250 ml), aminokwasy (3,75 g/250 ml) oraz azot całkowity (0,54 g/250 ml), co należy uwzględnić przy ocenie całkowitego wpływu preparatu.