potrzeby metaboliczne
Potrzeby metaboliczne to kompleksowe zapotrzebowanie organizmu na energię oraz składniki odżywcze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wszystkich procesów życiowych. Obejmują one podstawową przemianę materii (PPM), dodatkowe wydatki energetyczne związane z aktywnością fizyczną, specyficznym działaniem dynamicznym pokarmów oraz procesami wzrostu, regeneracji i naprawy tkanek.
Zapotrzebowanie metaboliczne jest indywidualne i zależy od wielu czynników, takich jak wiek, płeć, masa i skład ciała, stan fizjologiczny, poziom aktywności fizycznej oraz obecność chorób. Prawidłowa ocena potrzeb metabolicznych ma kluczowe znaczenie w planowaniu interwencji żywieniowych, szczególnie w przypadku pacjentów hospitalizowanych, osób z chorobami przewlekłymi czy sportowców.
W praktyce klinicznej potrzeby metaboliczne określa się za pomocą różnych metod, m.in. kalorymetrii pośredniej, równań predykcyjnych (np. Harris-Benedict, Mifflin-St Jeor) czy szacunkowych wskaźników. Niedobór lub nadmiar w stosunku do rzeczywistych potrzeb metabolicznych może prowadzić do zaburzeń stanu odżywienia, nieprawidłowej masy ciała, zaburzeń gospodarki hormonalnej i metabolicznej oraz szeregu innych konsekwencji zdrowotnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Lipoflex special –
Lipoflex special to emulsja do infuzji dożylnej, dostarczana w trzykomorowym worku umożliwiającym sterylne zmieszanie roztworów glukozy (z fosforanami i cynkiem), emulsji tłuszczowej oraz kompleksowego roztworu aminokwasów z elektrolitami bezpośrednio przed podaniem. Produkt dostępny jest w objętościach 625 ml, 1000 ml, 1250 ml i 1875 ml, zawierając odpowiednio: 35-105,1 g aminokwasów, 90-270 g węglowodanów, 25-75 g tłuszczów oraz zrównoważony profil elektrolitowy (np. sód 33,5-100,5 mmol, potas 23,5-70,5 mmol). Wartość energetyczna wynosi od 740 do 2215 kcal na porcję, z energią pochodzącą z tłuszczów, węglowodanów i aminokwasów. Produkt charakteryzuje się osmolalnością 2115 mOsm/kg i pH 5,0-6,0, co zapewnia bezpieczeństwo podania dożylnego. Worek wyposażony jest w system portów umożliwiający aseptyczne dodanie substancji dodatkowych, a także zawiera wskaźnik tlenu i pochłaniacz tlenu dla ochrony składników wrażliwych na utlenianie.
aminokwasy z elektrolitami, emulsja olej w wodzie, emulsja tłuszczowa, energia niebiałkowa, fosfolipidy jaja kurzego, homeostaza elektrolitowa, infuzja dożylna, osmolalność, osmolarność teoretyczna, peroksydacja, pierwiastki śladowe, potrzeby metaboliczne, rozdzielanie faz, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, terapia żywieniowa, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, trzykomorowy worek, wartość energetyczna, zasady aseptyki, zestaw infuzyjny, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Glicyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Glicyna, jako endogenny aminokwas i składnik wielu preparatów do żywienia pozajelitowego, jest stosowana głównie w warunkach lecznictwa zamkniętego, gdzie pacjenci wymagają ścisłej kontroli medycznej. Preparaty takie jak Aminomel 10E (7,55 g glicyny/1000 ml), Aminoplasmal 15% (19,2 g/1000 ml) czy Numeta G13%E Preterm (0,37 g glicyny) nie posiadają danych klinicznych wskazujących na wpływ glicyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Charakterystyki produktów leczniczych często określają tę kwestię jako „nie dotyczy” lub „nieistotna” ze względu na specyfikę zastosowania oraz populację docelową, np. wcześniaki czy pacjentów hospitalizowanych. W praktyce klinicznej istotne jest, że pacjenci poddawani terapii żywieniowej z użyciem glicyny zwykle nie są zdolni do prowadzenia pojazdów z powodu stanu klinicznego, a nie samego działania aminokwasu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clinimix N9G15E –
Produkt leczniczy CLINIMIX N9G15E to dwukomorowy roztwór do infuzji zawierający 15 g L-aminokwasów (w tym 8 niezbędnych), glukozę oraz elektrolity, przeznaczony do żywienia pozajelitowego. Po zmieszaniu komór, roztwór dostarcza w zależności od objętości (1-2 l) od 28 do 55 g aminokwasów, 75-150 g glukozy, oraz elektrolity w ilościach: sód 35-70 mmol, potas 30-60 mmol, magnez 2,5-5 mmol, wapń 2,3-4,5 mmol, octan 50-100 mmol, chlorek 40-80 mmol i fosforan 15-30 mmol. Całkowita wartość energetyczna wynosi od 410 do 820 kcal, z czego energia pochodząca z glukozy to 300-600 kcal, a osmolarność roztworu wynosi 845 mOsm/l przy pH 6. Produkt nie posiada pełnych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią, a także brakuje badań oceniających wpływ na płodność u obu płci.
aminokwasy i glukoza, aminokwasy niezbędne, elektrolity, L-aminokwasy, leczenie żywieniowe, osmolarność, parametry biochemiczne, potrzeby metaboliczne, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, rozwój płodu, stosunek korzyści do ryzyka, synteza białka, wymagania metaboliczne, zdolność reprodukcyjna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pediaven NN2 –
Pediaven NN2 to roztwór do infuzji przeznaczony do żywienia pozajelitowego noworodków i niemowląt, zawierający aminokwasy (m.in. alanina, arginina, kwas asparaginowy, cysteina, kwas glutaminowy, glicyna, histydyna, izoleucyna, leucyna, lizyna), glukozę oraz elektrolity i pierwiastki śladowe (m.in. potas, wapń, magnez, sód, cynk, miedź, fluor, selen, mangan, jod, chrom). Po zmieszaniu roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego, o osmolarności około 790 mOsm/l i pH w zakresie 4,8–5,5. Zawartość składników w 1000 ml wynosi: glukoza 100 g, aminokwasy 17 g, azot całkowity 2,44 g, energia całkowita 470 kcal (w tym energia pozabiałkowa 400 kcal), sód 20 mmol, potas 17 mmol, wapń 7,6 mmol, magnez 1,6 mmol, chlorki 26 mmol oraz fosforany 9,1 mmol.
aminokwas, azot całkowity, charakterystyka produktu leczniczego, elektrolity, energia całkowita, energia pozabiałkowa, fosforan, glukoza, osmolarność, pH roztworu, pierwiastki śladowe, postać farmaceutyczna, potrzeby metaboliczne, roztwór do infuzji, worek dwukomorowy, zespół żywieniowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gensulin M40 (40/60) 100 j.m./1 ml
Gensulin M40 (40/60) to dwufazowa zawiesina insuliny ludzkiej o stężeniu 100 j.m./ml, zawierająca 40% insuliny rozpuszczalnej oraz 60% insuliny izofanowej, produkowana metodą rekombinacji DNA E. coli i identyczna aminokwasowo z insuliną endogenną. Preparat dostępny jest w wkładach 3 ml (300 j.m.) i przeznaczony jest wyłącznie do podskórnego podawania za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku, z miejscami iniekcji obejmującymi górną część ramienia, udo, pośladek oraz brzuch. Podawanie dożylnie lub domięśniowo jest przeciwwskazane. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając zmienne zapotrzebowanie pacjenta na insulinę, zależne od aktywności fizycznej, diety, chorób współistniejących i stresu.
amyloidoza skórna, Gensulin M40, insulina dwufazowa, insulina Gensulin N, insulina Gensulin R, insulina izofanowa, insulina rozpuszczalna, lipodystrofia, naczynie krwionośne, podanie podskórne, potrzeby metaboliczne, preparat insulinowy, rekombinacja DNA, rotacja miejsc iniekcji, wstrzykiwacz insuliny, wstrzyknięcie podskórne, zapotrzebowanie na insulinę, zawiesina do wstrzykiwań, złogi amyloidu - Leksykon substancji czynnych
Seryina – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie seryny w żywieniu pozajelitowym wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz metabolizmu. Preparaty takie jak Multimel N4-550E (1,10 g seryny/1000 ml) i Olimel N5E (1,95 g seryny/1500 ml) podaje się w dawkach maksymalnych dobowych odpowiednio do masy ciała, np. 40 ml/kg mc. dla Multimel N4-550E (2800 ml dla pacjenta 70 kg) i Olimel N5E (2800 ml dla 70 kg). Maksymalne szybkości wlewu nie powinny przekraczać 0,10 g aminokwasów/kg mc./h, 0,25 g glukozy/kg mc./h oraz 0,15 g tłuszczów/kg mc./h, z uwzględnieniem specyfiki preparatu (np. Multimel N4-550E do 3,0 ml/kg mc./h, Olimel N5E do 2,1 ml/kg mc./h). U dzieci i młodzieży dawkowanie seryny i innych składników żywienia pozajelitowego jest dostosowane do wieku i masy ciała, z podziałem na grupy 2-11 lat oraz 12-18 lat, uwzględniając zmienne zapotrzebowanie na płyny (60-120 ml/kg mc./dobę dla młodszych dzieci), aminokwasy (1-2 g/kg mc./dobę), glukozę i tłuszcze oraz maksymalne szybkości infuzji (np. Multimel N4-550E do 4,5 ml/kg mc./h u dzieci 2-11 lat). Żywienie pozajelitowe z seryną nie jest zalecane u dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość preparatów.
dawkowanie aminokwasów, dawkowanie seryny, dysfagia, eliminacja tłuszczów, emulsja do infuzji, metabolizm azotu, metabolizm glukozy, metabolizm składników odżywczych, mieszanina do żywienia pozajelitowego, Multimel N4-550E, Olimel N5E, potrzeby metaboliczne, preparat do żywienia pozajelitowego, preparat wielokomorowy, seryna, SmofKabiven EF, SmofKabiven Nutribase, SmofKabiven Peripheral, stan nawodnienia, szybkość wlewu, wartość energetyczna, worek wielokomorowy, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparat Pediaven G15, stosowany w żywieniu pozajelitowym, zawiera 15 g aminokwasów oraz 150 g glukozy na 1000 ml roztworu infuzyjnego. Z uwagi na fakt, że jest podawany w warunkach szpitalnych lub pod ścisłym nadzorem medycznym, a pacjenci wymagający żywienia pozajelitowego zazwyczaj nie są w stanie klinicznym umożliwiającym prowadzenie pojazdów czy obsługiwanie maszyn, charakterystyka produktu jednoznacznie wskazuje, że kwestia wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn „nie dotyczy” tego preparatu. Aminokwasy jako naturalne składniki metabolizmu nie wykazują działania wpływającego na funkcje ośrodkowego układu nerwowego w sposób klinicznie istotny dla bezpieczeństwa psychomotorycznego pacjenta.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aminomel Nephro –
AMINOMEL NEPHRO to roztwór do infuzji dożylnej zawierający L-aminokwasy, przeznaczony do żywienia pozajelitowego pacjentów z chorobami nerek. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego, potrzeb metabolicznych oraz stopnia katabolizmu. U pacjentów poddawanych hemodializie maksymalna szybkość infuzji wynosi do 2 ml/kg mc./godz. (około 40 kropli/min u dorosłych), a maksymalna dawka dobowa to 17 ml/kg mc./dobę, co odpowiada około 1 g aminokwasów/kg mc./dobę (około 1000 ml/dobę u dorosłych). W przypadku hemofiltracji zaleca się podawanie 1-1,5 g białka/kg mc./dobę (0,15-0,2 g azotu/kg mc./dobę). Preparat charakteryzuje się osmolarnością 510 mOsm/l, pH 5,9-6,3 oraz wartością energetyczną 930 kJ/l (222 kcal/l).
aminokwasy, choroby nerek, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, infuzja dożylna, katabolizm, L-aminokwasy, niedobory pokarmowe, nietolerancja leku, osmolarność teoretyczna, pierwiastki śladowe, potrzeby metaboliczne, roztwór glukozy, roztwór węglowodanów, zapotrzebowanie energetyczne, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Humulin N 100 j.m./ml
Humulin N to zawiesina insuliny izofanowej ludzkiej o stężeniu 100 j.m./ml, dostępna w wkładach po 3 ml (300 j.m.). Insulina ta jest produkowana metodą rekombinacji DNA w E.coli i przeznaczona wyłącznie do podawania podskórnego za pomocą wstrzykiwacza wielokrotnego użytku. Miejsca iniekcji obejmują górną część ramienia, udo, pośladek oraz brzuch, z zaleceniem rotacji miejsc iniekcji nie częściej niż raz w miesiącu, aby zapobiec lipodystrofii i amyloidozie skórnej. Podanie dożylne jest przeciwwskazane, a po iniekcji nie należy masować miejsca wkłucia. Dawkowanie jest indywidualne i wymaga ścisłego dostosowania do potrzeb metabolicznych pacjenta, z koniecznością regularnego monitorowania glikemii.
charakterystyka produktu leczniczego, Humulin N, insulina izofanowa, insulina ludzka, Insulinum humanum, izotoniczny bufor fosforanowy, lipodystrofia i amyloidoza skórna, monitorowanie poziomu glukozy, naczynie krwionośne, potrzeby metaboliczne, rekombinacja DNA, wstrzyknięcie podskórne, zapotrzebowanie na insulinę, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Insulina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Insulina stanowi podstawę leczenia cukrzycy u kobiet w okresie rozrodczym, ciąży oraz laktacji, gdzie kluczowa jest ścisła kontrola glikemii w celu minimalizacji ryzyka powikłań wewnątrzmacicznych, w tym uszkodzenia i śmierci płodu. Insulina nie przenika przez łożysko, co potwierdza jej bezpieczeństwo stosowania w ciąży. Zapotrzebowanie na insulinę u kobiet ciężarnych ulega dynamicznym zmianom: w I trymestrze zwykle się zmniejsza, natomiast w II i III trymestrze wzrasta, osiągając nawet dwukrotność dawki sprzed ciąży. Po porodzie dawka insuliny powraca do poziomu sprzed ciąży. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia glukozy i dostosowywanie terapii insulinowej do zmieniających się potrzeb metabolicznych, a także edukacja pacjentek o konieczności zgłoszenia planowanej lub potwierdzonej ciąży lekarzowi prowadzącemu.
biosyntetyczna insulina ludzka, cukrzyca ciężarnych, cukrzyca insulinozależna, hiperglikemia, hipoglikemia, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, kontrola glikemii, laktacja, monitorowanie glikemii, potrzeby metaboliczne, profil działania insuliny, przenikanie insuliny do mleka, przenikanie insuliny przez łożysko, rekombinacja DNA, śmierć płodu, trymestr ciąży, uszkodzenie wewnątrzmaciczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aminomel 10 E –
Aminomel, dostępny w dwóch stężeniach: 10E (100 g/l L-aminokwasów) oraz 12,5E (125 g/l L-aminokwasów), jest stosowany w dożylnej infuzji kroplowej, głównie przez dostęp centralny ze względu na wysoką osmolarność (1145 mOsm/l dla 10E i 1430 mOsm/l dla 12,5E). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta i jego potrzeb metabolicznych, z zalecanym minimalnym zapotrzebowaniem na aminokwasy wynoszącym 0,8–1,0 g/kg mc., co odpowiada 8–10 ml/kg mc. dla Aminomel 10E oraz 6,4–8 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E. W stanach katabolicznych dawka może być zwiększona do 2,0 g/kg mc., przy maksymalnej dobowej podaży odpowiednio 20 ml/kg mc. (10E) i 16 ml/kg mc. (12,5E). Maksymalna prędkość wlewu nie powinna przekraczać 1 ml/kg mc./godz. dla 10E i 0,8 ml/kg mc./godz. dla 12,5E, co odpowiada około 20 i 16 kroplom/min przy masie ciała 70 kg. Należy również pamiętać o nieprzekraczaniu maksymalnej dobowej objętości płynów 40 ml/kg mc. u dorosłych pacjentów żywionych pozajelitowo.
aminokwas, centralny dostęp żylny, cewnik żyły głównej, dieta doustna, emulsja tłuszczowa, L-aminokwas, niezbędne kwasy tłuszczowe, osmolarność, parametry biochemiczne, potrzeby metaboliczne, prędkość wlewu, przemiana materii, roztwór apirogenny, roztwór jałowy, stan kataboliczny, stan kliniczny pacjenta, zapotrzebowanie na aminokwasy, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olimel N7E
OLIMEL N7E to trójkomorowy worek do żywienia pozajelitowego zawierający roztwór glukozy (140-280 g w zależności od objętości), emulsję tłuszczową (40-80 g) oraz roztwór aminokwasów (44,3-88,6 g) z elektrolitami (sód 35,0-70,0 mmol, potas 30,0-60,0 mmol, magnez 4,0-8,0 mmol, wapń 3,5-7,0 mmol, fosfor 15,0-30,0 mmol). Produkt jest bezwzględnie przeciwwskazany u wcześniaków, noworodków i dzieci poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiedni skład metaboliczny. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na jaja, soję, białka orzeszków ziemnych, kukurydzę oraz inne składniki preparatu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym potencjalnie zagrażających życiu. Przeciwwskazania obejmują także wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów, ciężką hiperlipidemię lub zaburzenia metabolizmu tłuszczów z hipertriglicerydemią oraz ciężką hiperglikemię, ze względu na wysoką zawartość aminokwasów, tłuszczów i glukozy w preparacie.
dawkowanie insuliny, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, monitorowanie glikemii, monitorowanie stężeń elektrolitów, olej sojowy, potrzeby metaboliczne, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, retencja sodu, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór glukozy z wapniem, stan przedcukrzycowy, stężenie glukozy we krwi, trójkomorowy worek, wrodzone zaburzenie metabolizmu aminokwasów, wywiad alergologiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polhumin MIX-5 100 j.m./ml
Polhumin Mix-5 to biosyntetyczna, wysokooczyszczona insulina ludzka dwufazowa o stężeniu 100 j.m./ml, zawierająca 50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej, dostępna we wkładach po 3 ml (300 j.m.). Dawkowanie jest indywidualne i wymaga uwzględnienia wieku pacjenta, aktywności fizycznej, stanu zdrowia (np. niewydolności nerek z klirensem kreatyniny <60 ml/min) oraz stosowania innych leków. Monitorowanie glikemii we krwi i moczu jest niezbędne do optymalizacji terapii. U dzieci zaleca się insulinoterapię czynnościową w celu osiągnięcia normoglikemii, natomiast u osób powyżej 70. roku życia preferuje się schemat dwóch wstrzyknięć dziennie z celem glikemii poniżej progu nerkowego, aby ograniczyć ryzyko hipoglikemii. Pacjenci z niewydolnością wątroby i nerek wymagają redukcji dawki ze względu na wydłużony okres półtrwania insuliny, a u osób otyłych może być konieczne zwiększenie dawek.
dawka insuliny, hipoglikemia, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina wieprzowa, insulinoterapia czynnościowa, klirens kreatyniny, lipodystrofia i amyloidoza skórna, niewydolność wątroby i nerek, normoglikemia, otyłość, potrzeby metaboliczne, próg nerkowy, stężenie glukozy, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Interakcje leku – Aminoplasmal Paed 10% –
Aminoplasmal Paed 10% to roztwór do infuzji zawierający precyzyjnie zbilansowaną mieszaninę aminokwasów, dedykowany populacji pediatrycznej. Według Charakterystyki Produktu Leczniczego, nie stwierdzono udokumentowanych interakcji z innymi lekami ani alkoholem etylowym. pH preparatu wynosi około 6,1, co jest istotne przy ocenie kompatybilności fizykochemicznej z innymi roztworami do infuzji. Pomimo braku potwierdzonych interakcji, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym podawaniu innych leków, zwłaszcza dożylnie, ze względu na ryzyko niekompatybilności chemicznej i fizycznej, a także potencjalny wpływ leków modyfikujących metabolizm białek na wykorzystanie aminokwasów.
Aminoplasmal Paed, charakterystyka produktu leczniczego, kompatybilność fizykochemiczna, metabolizm aminokwasów, metabolizm białek, mieszanina aminokwasów, odpowiedź farmakologiczna, parametry biochemiczne, populacja pediatryczna, potrzeby metaboliczne, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwory do infuzji, skład aminokwasów, strącanie substancji - Leksykon substancji czynnych
Potasu jodek – Dawkowanie i sposób podawania
Jodek potasu jest kluczowym pierwiastkiem śladowym stosowanym w żywieniu pozajelitowym noworodków, niemowląt i dzieci, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. Preparat Pediaven NN1, zawierający 3,3 µg jodku potasu (2,5 µg jodu) w 250 ml roztworu, stosowany jest w dawce 80 ml/kg mc./dobę (co odpowiada 10 µg jodu/1000 ml) i jest przeznaczony do żywienia noworodków przez pierwsze 48 godzin życia. Preparat nie zawiera potasu i fosforu, dlatego nie jest wskazany do dłuższego stosowania. Natomiast Peditrace, koncentrat pierwiastków śladowych, zawiera 1 µg jodu i 0,31 µg potasu w 1 ml i jest dawkowany u niemowląt i dzieci do 15 kg w ilości 1 ml/kg mc./dobę (np. 10 ml dla dziecka 10 kg, co dostarcza 10 µg jodu), a u dzieci powyżej 15 kg w dawce 15 ml/dobę (15 µg jodu). Koncentrat Peditrace musi być zawsze rozcieńczony przed podaniem.
całkowite żywienie pozajelitowe, infuzja do żyły centralnej, infuzja do żyły obwodowej, infuzja do żyły pępkowej, jodek potasu, koncentrat do sporządzania, masa urodzeniowa, noworodek urodzony o czasie, Pediaven NN1, Peditrace, pierwiastek śladowy, potrzeby metaboliczne, preparat żywienia pozajelitowego, roztwór do infuzji, stan kliniczny, stan odżywienia, terapia żywieniowa, wcześniak, wiek ciążowy, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, witaminy rozpuszczalne w wodzie, wywiad medyczny, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aminoplasmal Paed 10% –
Aminoplasmal Paed 10% to specjalistyczny roztwór do infuzji, stanowiący źródło aminokwasów w żywieniu pozajelitowym pacjentów pediatrycznych, w tym noworodków (zarówno urodzonych o czasie, jak i przedwcześnie), niemowląt oraz dzieci w różnym wieku. Preparat charakteryzuje się wartością energetyczną 1700 kJ/l (406 kcal/l), osmolarnością teoretyczną 790 mOsm/l oraz pH około 6,1, co wymaga uwzględnienia przy wyborze drogi podania (preferowana centralna linia dożylna przy wysokiej osmolarności). Zawiera pełne spektrum aminokwasów egzogennych, warunkowo egzogennych i endogennych, dostosowanych do metabolicznych potrzeb rozwijającego się organizmu, z łączną zawartością aminokwasów 10 g/100 ml i azotu 1,52 g/100 ml. Aminoplasmal Paed 10% jest przeznaczony do stosowania w sytuacjach, gdy żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane, np. w niedojrzałości przewodu pokarmowego, po zabiegach chirurgicznych, niedrożności przewodu pokarmowego czy ciężkim zapaleniu trzustki.
aminokwasy, aminokwasy egzogenne, aminokwasy egzogenne i endogenne, aminokwasy endogenne, badania biochemiczne, emulsja tłuszczowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkatabolizm, kompleksowe żywienie pozajelitowe, kwasowość roztworu, niedrożność porażenna, niedrożność przewodu pokarmowego, osmolarność, potrzeby metaboliczne, roztwór do infuzji, skład aminokwasów, tauryna, zabiegi operacyjne, zapalenie trzustki, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Intralipid 20% 200 mg/ml
Emulsja tłuszczowa Intralipid 20%, zawierająca 200 mg/ml oczyszczonego oleju sojowego, jest bezpiecznym preparatem do żywienia pozajelitowego u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne nie wykazują działań niepożądanych w tych grupach pacjentek. Preparat dostarcza 8,4 MJ (2000 kcal) energii na 1000 ml, co jest istotne w kontekście zwiększonego zapotrzebowania energetycznego w okresie ciąży i laktacji. Charakteryzuje się osmolalnością 350 mOsm/kg wody oraz pH około 8, co zapewnia dobrą tolerancję fizjologiczną. Ponadto emulsja stanowi ważne źródło fosforanów organicznych (15 mmol/1000 ml), wspierając metabolizm organizmu kobiety w okresie laktacji.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aminomel 12,5 E –
Produkty Aminomel 10E i Aminomel 12,5E to roztwory L-aminokwasów z elektrolitami przeznaczone do dożylnej infuzji w żywieniu pozajelitowym. Aminomel 10E zawiera 100 g/l aminokwasów, a Aminomel 12,5E 125 g/l, co wpływa na dobór preparatu w zależności od potrzeb metabolicznych pacjenta. Maksymalna prędkość wlewu wynosi odpowiednio do 1 ml/kg/godz. dla Aminomel 10E i do 0,8 ml/kg/godz. dla Aminomel 12,5E, co odpowiada dawce do 0,1 g aminokwasów/kg/godz. Zalecana dawka dobowa to 8–10 ml/kg dla Aminomel 10E oraz 6,4–8 ml/kg dla Aminomel 12,5E, aby pokryć minimalne zapotrzebowanie na aminokwasy (0,8–1,0 g/kg). W stanach katabolicznych dawkę można zwiększyć do 20 ml/kg (Aminomel 10E) i 16 ml/kg (Aminomel 12,5E), co odpowiada podaży aminokwasów do 2,0 g/kg masy ciała, przy jednoczesnym monitorowaniu równowagi płynów i podaży energii.
aminokwasy i elektrolity, cewnik w żyle głównej, dożylna infuzja kroplowa, elektrolity, emulsja tłuszczowa, infuzja dożylna, L-aminokwasy, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, potrzeby metaboliczne, przemiana materii, stan kataboliczny, wytrącenie osadu, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – SmofKabiven EF
Stosowanie preparatu SmofKabiven EF w całkowitym żywieniu pozajelitowym (TPN) u kobiet w ciąży i karmiących piersią jest obarczone brakiem danych klinicznych oraz przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, w tym wpływu na reprodukcję i rozwój płodu. Produkt zawiera kompleksową mieszaninę aminokwasów (25-125 g), glukozy (63-313 g) oraz tłuszczów (19-94 g), w tym olej sojowy, triglicerydy średniołańcuchowe, olej z oliwek i olej rybny bogaty w kwasy omega-3, które są kluczowe dla rozwoju układu nerwowego i wzroku płodu oraz produkcji mleka. Wskazaniem do zastosowania TPN z użyciem SmofKabiven EF jest sytuacja kliniczna, w której nie można zapewnić odpowiedniego odżywienia drogą dojelitową, a żywienie pozajelitowe jest niezbędne dla utrzymania prawidłowego stanu odżywienia matki i rozwoju płodu lub noworodka.
aminokwas, glukoza, kwasy omega-3, olej rybny, olej sojowy, olej z oliwek, parametry biochemiczne, potrzeby metaboliczne, reprodukcja zwierząt, rozwój płodu, rozwój układu nerwowego, stan odżywienia, suplementacja, synteza białek, terapia żywieniowa, tłuszcz, toksyczny wpływ, triglicerydy kwasów tłuszczowych, wytwarzanie mleka, żywienie pozajelitowe