loperamidu chlorowodorek
Loperamidu chlorowodorek to syntetyczny lek przeciwbiegunkowy, który należy do grupy opioidów działających obwodowo. Dzięki silnemu powinowactwu do receptorów opioidowych w ścianie jelita, zmniejsza perystaltykę, wydłuża czas pasażu treści pokarmowej i zwiększa wchłanianie wody i elektrolitów z przewodu pokarmowego.
Stosowany jest głównie w objawowym leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki różnego pochodzenia. Skutecznie hamuje nadmierną perystaltykę jelit bez wywoływania istotnych efektów ośrodkowych, gdyż w niewielkim stopniu przenika przez barierę krew-mózg. Dzięki temu ryzyko uzależnienia przy stosowaniu terapeutycznych dawek jest minimalne.
Loperamidu chlorowodorek jest dostępny w formie preparatów bez recepty w postaci tabletek, kapsułek oraz zawiesiny doustnej. Standardowa dawka dla dorosłych to początkowo 4 mg, następnie 2 mg po każdym luźnym stolcu, nie przekraczając 16 mg na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niedrożnością jelit, ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz w biegunkach bakteryjnych przebiegających z gorączką i obecnością krwi w kale.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Loperamid Dr. Max 2 mg
Loperamid Dr.Max, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w kapsułce, jest lekiem przeciwbiegunkowym o ściśle określonych przeciwwskazaniach. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 2. roku życia oraz u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (130 mg/kapsułkę). Lek jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w stolcu i gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelit, bakteryjne zapalenie jelit (Salmonella, Shigella, Campylobacter) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit związane z antybiotykoterapią, ze względu na ryzyko maskowania objawów i nasilenia stanu zapalnego oraz toksycznego rozszerzenia okrężnicy (megacolon toxicum).
Stosowanie loperamidu jest również przeciwwskazane w stanach ryzyka niedrożności jelit, rozszerzenia okrężnicy oraz toksycznego megacolon, gdyż hamowanie perystaltyki może prowadzić do poważnych powikłań. Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaparć, wzdęć lub objawów niedrożności jelit. Przed zastosowaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu i badania przedmiotowego, ze szczególnym uwzględnieniem obecności krwi w stolcu, gorączki i objawów ogólnoustrojowego zapalenia, aby wykluczyć etiologię bakteryjną lub zaostrzenie nieswoistych chorób zapalnych jelit. W takich przypadkach priorytetem jest leczenie przyczynowe, a nie objawowe hamowanie biegunki.
antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie jelit, biegunka, Campylobacter, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, Clostridioides difficile, dysfagia, etiologia bakteryjna biegunki, laktoza jednowodna, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, megacolon toxicum, nadwrażliwość, niedrożność jelit, nieswoiste choroby zapalne jelit, nietolerancja laktozy, ostra czerwonka, perystaltyka jelit, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelit, wzdęcie brzucha, zaparcie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Stoperan 2 mg
Loperamidu chlorowodorek w dawce 2 mg, zawarty w preparacie Stoperan, należy do grupy leków hamujących perystaltykę jelit (kod ATC: A07DA03). Mechanizm działania opiera się na selektywnym wiązaniu z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, co prowadzi do zmniejszenia uwalniania acetylocholiny z zakończeń nerwowych i zwojów śródściennych. W efekcie dochodzi do hamowania perystaltyki jelit, spowolnienia pasażu jelitowego, zmniejszenia częstości i liczby wypróżnień, zwiększenia napięcia zwieracza odbytu oraz zwiększonej resorpcji wody w jelicie grubym, co skutkuje poprawą konsystencji stolca i normalizacją gospodarki wodno-elektrolitowej.
acetylocholina, biegunka, częstość wypróżnień, gospodarka wodno-elektrolitowa, hamowanie perystaltyki jelit, lek hamujący perystaltykę jelit, loperamidu chlorowodorek, pasaż jelitowy, przekaźnictwo nerwowe, receptor opioidowy, resorpcja wody, stan biegunkowy, wydalanie elektrolitów, zakończenie nerwowe, zwieracz odbytu, zwój śródścienny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Laremid 2 mg
Laremid jest dostępny w postaci tabletek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej, co stanowi podstawę jego działania przeciwbiegunkowego. Tabletki mają białą lub prawie białą barwę, z obustronnie płaską powierzchnią i ściętym obrzeżem, co ułatwia ich podawanie pacjentom. Skład pomocniczy obejmuje laktozę jednowodną (100 mg), skrobię kukurydzianą, powidon K-25 oraz kwas stearynowy, które pełnią funkcje wypełniacza, spoiwa i substancji smarującej. Laktoza, jako substancja pomocnicza o znanym działaniu, może wywoływać reakcje niepożądane u wrażliwych pacjentów, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej.
blister, chlorowodorek loperamidu, kwas stearynowy, laktoza jednowodna, Laremid, loperamidu chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, reakcja niepożądana, skrobia kukurydziana, środek wiążący, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja pomocnicza o znanym działaniu, substancja smarująca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamid chlorowodorek w dawce 2 mg charakteryzuje się efektywnym wchłanianiem jelitowym, jednak jego biodostępność ogólnoustrojowa jest bardzo niska i wynosi około 0,3%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Substancja wykazuje wysokie powinowactwo do ściany jelita, szczególnie do receptorów w warstwie mięśni podłużnych przewodu pokarmowego, co warunkuje jego miejscowe działanie przeciwbiegunkowe. W osoczu loperamid wiąże się w około 95% z białkami, głównie albuminami, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez oksydacyjną N-demetylację katalizowaną przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8. Loperamid jest również substratem glikoproteiny P, co może wpływać na jego transport i interakcje lekowe.
albuminy osoczowe, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w przewodzie pokarmowym, działanie przeciwbiegunkowe, efekt pierwszego przejścia, glikoproteina p, interakcja lekowa, loperamidu chlorowodorek, okres półtrwania, oksydacyjna N-demetylacja, parametry farmakokinetyczne, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane z badań na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest odpowiednich badań klinicznych u ludzi. W ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na ograniczone dane kliniczne i obserwowaną zwiększoną śmiertelność płodów przy wysokich dawkach u zwierząt, mimo braku potwierdzonego działania teratogennego. W II i III trymestrze lek można stosować jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko, po indywidualnej ocenie bilansu korzyści i ryzyka. W okresie laktacji loperamid przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, dlatego stosowanie Stoperanu Junior nie jest zalecane; w razie konieczności terapii należy rozważyć tymczasowe wstrzymanie karmienia lub zmianę sposobu żywienia niemowlęcia.
biegunka, ciąża, drugi trymestr ciąży, działanie teratogenne, ekspozycja niemowlęcia, glicerol, glikol propylenowy, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, laktacja, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna, pierwszy trymestr ciąży, płodność, przenikanie do mleka matki, roztwór doustny, siarczyny, Stoperan Junior, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Stoperan S
Stoperan S, zawierający loperamidu chlorowodorek 2 mg oraz symetykon odpowiadający 125 mg dimetykonu, jest lekiem stosowanym wyłącznie objawowo w leczeniu biegunek. W przypadku ciężkiej biegunki istnieje ryzyko odwodnienia i utraty elektrolitów, co wymaga odpowiedniej suplementacji płynów i elektrolitów. Terapia powinna być przerwana, jeśli po 48 godzinach nie nastąpi poprawa stanu klinicznego, a pacjent powinien zostać ponownie oceniony. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z AIDS, u których stosowanie leku może prowadzić do toksycznego rozszerzenia okrężnicy, zwłaszcza przy współistniejącym zakaźnym zapaleniu okrężnicy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na zmniejszony metabolizm i ryzyko toksyczności ośrodkowego układu nerwowego, Stoperan S powinien być stosowany ostrożnie, a w ciężkiej niewydolności wątroby wyłącznie pod ścisłym nadzorem medycznym.
AIDS, dimetikon, efekt pierwszego przejścia, leczenie objawowe, leczenie przyczynowe, loperamidu chlorowodorek, niewydolność wątroby, odstęp QT, odwodnienie, symetykon, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, torsade de pointes, utrata elektrolitów, zaburzenia czynności wątroby, zakaźne zapalenie okrężnicy, zdarzenia kardiologiczne, zespół Brugadów, zespół QRS - Leksykon leków
Skład i postać leku – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Stoperan Junior to roztwór doustny zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/mL, przeznaczony do leczenia biegunek u dzieci. Preparat charakteryzuje się żółtawą, przezroczystą barwą i aromatem jagodowym. W skład roztworu wchodzą m.in. glicerol (756 mg/mL), glikol propylenowy (5,8 mg/mL), maltodekstryna (3,6 mg/mL) oraz śladowe ilości siarczynów (dwutlenek siarki, E 220). Produkt jest dostępny w butelce o pojemności 90 mL, wyposażonej w łyżkę miarową 5 mL z podziałką co 2,5 mL, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Okres ważności leku wynosi 3 lata, a po otwarciu butelki preparat zachowuje stabilność przez 12 miesięcy.
dwutlenek siarki, glicerol, glikol propylenowy, kwas cytrynowy, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna kukurydziana, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, potasu sorbinian, regulator kwasowości, roztwór doustny, sacharyna sodowa, środki ostrożności, substancja czynna, substancja konserwująca, substancja pomocnicza, substancja słodząca, woda oczyszczona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Loperamide Grindeks 2 mg
Lek przeciwbiegunkowy Loperamide Grindeks, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku, wykazuje umiarkowany wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjenta, co może istotnie obniżać bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zmęczenie, zawroty głowy oraz senność, które negatywnie wpływają na czujność, koordynację ruchową i czas reakcji. Szczególnie w początkowej fazie terapii konieczne jest monitorowanie tych objawów oraz uwzględnienie ich w ocenie ryzyka związanego z wykonywaniem czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
biegunka, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, kapsułka twarda, leczenie przeciwbiegunkowe, lek przeciwbiegunkowy, Loperamide Grindeks, loperamidu chlorowodorek, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenie sprawności psychomotorycznej, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Laremid 2 mg
Loperamidu chlorowodorek, należący do grupy leków przeciwbiegunkowych i przeciwzapalnych (kod ATC: A07DA03), działa poprzez selektywne wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita, co prowadzi do zahamowania propulsywnej perystaltyki przewodu pokarmowego. Mechanizm ten skutkuje wydłużeniem czasu pasażu jelitowego, zwiększeniem absorpcji wody i elektrolitów oraz podwyższeniem napięcia zwieracza odbytu, co razem przyczynia się do redukcji biegunki i poprawy kontroli wypróżnień. Ponadto, loperamid zmniejsza pilną potrzebę defekacji, co jest szczególnie istotne w leczeniu ostrej biegunki.
W badaniu klinicznym z udziałem 56 pacjentów z ostrą biegunką wykazano szybki początek działania loperamidu – efekt terapeutyczny pojawił się już w ciągu 1 godziny po podaniu pojedynczej dawki 4 mg. Ta cecha farmakodynamiczna wyróżnia loperamid spośród innych leków przeciwbiegunkowych i jest kluczowa dla szybkiego opanowania objawów oraz zapobiegania odwodnieniu. Loperamidu chlorowodorek jest zatem skutecznym środkiem w terapii zarówno ostrej, jak i przewlekłej biegunki różnego pochodzenia, gdzie celem jest hamowanie nadmiernej perystaltyki oraz zwiększenie wchłaniania wody i elektrolitów.
defekacja, działanie przeciwbiegunkowe, hamowanie perystaltyki przewodu pokarmowego, lek przeciwbiegunkowy, loperamid, loperamidu chlorowodorek, odwodnienie, ostra biegunka, pasaż jelitowy, przewlekła biegunka, randomizowane badanie kliniczne, receptor opioidowy, wchłanianie elektrolitów, zwieracz odbytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stoperan 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu chlorowodorku, substancji czynnej leku Stoperan, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Badania przewlekłej toksyczności na psach (12 miesięcy, dawka 30-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi) oraz na szczurach (18 miesięcy, dawka 240-krotnie wyższa) nie ujawniły istotnych efektów toksycznych poza niewielkim zmniejszeniem masy ciała i spożycia pokarmu. Kompleksowa ocena genotoksyczności i karcynogenności potwierdziła brak działania genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach bardzo wysokie dawki (240x dawka maksymalna dla człowieka) powodowały zaburzenia płodności i obniżenie przeżywalności płodów, jednak efekty te były związane z ogólną toksycznością u matki, a dawki terapeutyczne nie wykazywały negatywnego wpływu na rozwój okołoporodowy i pourodzeniowy.
arytmia, badanie genotoksyczne, badanie karcynogenne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie toksyczne, efekt toksyczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, kanał hERG, loperamidu chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, przeżywalność płodów, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stoperan 2 mg
Stoperan, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w kapsułkach twardych, jest lekiem przeznaczonym do objawowego leczenia biegunek o różnej etiologii u dorosłych oraz dzieci powyżej 6. roku życia. Preparat znajduje zastosowanie zarówno w ostrych epizodach biegunki, jak i w przewlekłych zaburzeniach wypróżniania o charakterze biegunkowym trwających powyżej 2-4 tygodni. W praktyce klinicznej stosowanie Stoperanu wymaga wykluczenia przyczyn wymagających leczenia przyczynowego, a u dzieci konieczne jest monitorowanie odpowiedzi na terapię oraz przestrzeganie zaleceń dawkowania. Produkt zawiera laktozę jednowodną, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego składnika.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml, może wywoływać działania niepożądane wpływające na funkcje psychomotoryczne, takie jak zmęczenie, zawroty głowy oraz senność. Objawy te mogą znacząco obniżać zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, poprzez zaburzenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, koncentracji i wydłużenie czasu reakcji. Dodatkowo, sama biegunka, będąca wskazaniem do stosowania leku, może nasilać osłabienie i zmęczenie, co w połączeniu z działaniami niepożądanymi leku zwiększa ryzyko wypadków podczas wykonywania czynności wymagających sprawności psychofizycznej.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, działanie niepożądane, funkcje psychomotoryczne, koordynacja wzrokowo-ruchowa, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, obniżona czujność, orientacja przestrzenna, prowadzenie pojazdów mechanicznych, roztwór doustny, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zdarzenie niepożądane, zdolność koncentracji, zmęczenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Lek Stoperan S zawiera 2 mg loperamidu chlorowodorku oraz 125 mg dimetykonu (w postaci symetykonu) i jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat z ostrą biegunką i objawami wzdęć oraz u młodzieży poniżej 18 lat z ostrą biegunką w przebiegu zespołu jelita drażliwego. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na loperamid, symetykon lub substancje pomocnicze preparatu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w kale i gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelit po antybiotykoterapii oraz bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy wywołane przez Salmonella, Shigella i Campylobacter.
Stoperan S nie powinien być stosowany, gdy istnieje ryzyko zwolnienia perystaltyki jelit, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedrożność jelit, rozszerzenie okrężnicy czy toksyczne rozszerzenie okrężnicy. Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub objawów niedrożności jelit. Decyzja o zastosowaniu leku wymaga dokładnej oceny klinicznej, zwłaszcza w biegunce infekcyjnej z krwią w kale i gorączką, gdzie preferowane są metody leczenia ukierunkowane na patogen. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit i po antybiotykoterapii o szerokim spektrum działania konieczne jest szczególne monitorowanie pod kątem zaostrzenia objawów i ryzyka rzekomobłoniastego zapalenia jelit, które stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania Stoperanu S.
antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie jelit, biegunka infekcyjna, Campylobacter, czerwonka, dimetikon, loperamidu chlorowodorek, nadwrażliwość, niedrożność jelit, ostra biegunka, perystaltyka jelit, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelit, wzdęcia, wzdęcie brzucha, zaparcie, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Loperamid APTEO MED 2 mg
Loperamid APTEO MED to preparat w postaci twardych kapsułek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku, stosowany w leczeniu objawowym ostrej i przewlekłej biegunki różnego pochodzenia. Kapsułki mają charakterystyczny szarozielony kolor, rozmiar „4” i są oznaczone nadrukiem „24” na korpusie oraz „C” na wieczku. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza w ilości 119,1 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego cukru mlecznego. Preparat zawiera także skrobię kukurydzianą, polisorbat 80, talk, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian, które pełnią funkcje wypełniaczy, surfaktantów i substancji przeciwzbrylających.
biegunka przewlekła, dwutlenek tytanu, erytrozyna, indygotyna, kapsułka twarda, krzemionka koloidalna, laktoza, laurylosiarczan sodu, loperamidu chlorowodorek, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, szelak, tlenek żelaza, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Stoperan
Leczenie biegunki lekiem Stoperan (loperamidu chlorowodorek) ma charakter wyłącznie objawowy i nie zastępuje terapii przyczynowej, która powinna być wdrożona, gdy możliwe jest ustalenie etiologii biegunki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza u dzieci, co wymaga systematycznego uzupełniania płynów i elektrolitów niezależnie od stosowania loperamidu. Stosowanie leku należy przerwać w przypadku wystąpienia zaparć, wzdęcia brzucha, objawów niedrożności przewodu pokarmowego lub braku poprawy klinicznej po 48 godzinach terapii. U pacjentów z AIDS konieczna jest szczególna czujność ze względu na ryzyko toksycznego rozszerzenia okrężnicy, zwłaszcza przy współistniejącym zakaźnym zapaleniu okrężnicy. W przypadku gorączki i/lub krwi w kale przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać diagnostykę różnicową, aby wykluczyć infekcyjne lub zapalne podłoże biegunki.
biegunka, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, laktoza jednowodna, leczenie przyczynowe, loperamidu chlorowodorek, niedobór laktazy, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja galaktozy, odwodnienie i niedobór elektrolitów, suplementacja elektrolitów, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, wzdęcie brzucha, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakaźne zapalenie okrężnicy, zaparcia, zespół Brugadów, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamid APTEO MED 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu chlorowodorku wykazały brak specyficznej toksyczności zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej, co potwierdza bezpieczeństwo kliniczne tej substancji. Analizy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawka 40 mg/kg mc./dobę (około 20-krotność MHUL) indukowała zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżywalności płodów, związane z toksycznością matczyną, natomiast dawki ≥10 mg/kg mc./dobę (5-krotność MHUL) nie wpływały negatywnie na zdrowie matki i rozwój płodu.
arytmia, badania in vitro, badania in vivo, czynność mięśnia sercowego, działanie toksyczne, genotoksyczność, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał hERG, loperamidu chlorowodorek, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aurostop 2 mg
Lek Aurostop zawierający loperamidu chlorowodorek (2 mg w kapsułce) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 144,6 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Hamowanie perystaltyki jelit przez loperamid wyklucza jego stosowanie w stanach takich jak niedrożność jelit, zaparcia, rozdęcie brzucha oraz w ostrych stanach zapalnych jelit, w tym ostrym wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i ostrej czerwonce z krwią w kale i gorączką. Ponadto lek jest przeciwwskazany w biegunce o etiologii infekcyjnej wywołanej przez inwazyjne bakterie (Salmonella, Shigella, Campylobacter) oraz w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit związanym z Clostridioides difficile, ze względu na ryzyko przedłużenia zakażenia i nasilenia objawów toksycznych.
antybiotyk szerokospektralny, bakteryjne zapalenie jelit, biegunka infekcyjna, Campylobacter, choroba zapalna jelit, Clostridioides difficile, czerwonka, hamowanie perystaltyki jelit, kapsułka twarda, krew w kale, laktoza jednowodna, loperamidu chlorowodorek, megacolon toxicum, motoryka przewodu pokarmowego, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, perforacja jelita, perystaltyka, rozdęcie brzucha, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaparcie, zatrucie, zatwardzenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loperamid WZF 2 mg
Loperamid WZF w dawce 2 mg, stosowany w leczeniu ostrej biegunki u pacjentów powyżej 12 roku życia, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony na podstawie 26 badań klinicznych z udziałem 2755 pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1%) to zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). Działania niepożądane dotyczą różnych układów, w tym układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, senność, utrata świadomości), przewodu pokarmowego (zaparcia, nudności, wzdęcia, bóle brzucha, niedrożność jelit, ostre zapalenie trzustki) oraz skóry (wysypka, w tym ciężkie reakcje pęcherzowe jak zespół Stevensa-Johnsona). Reakcje anafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, hipertonia, loperamidu chlorowodorek, niedrożność jelita, niestrawność, niewydolność oddechowa, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, ostra biegunka, ostre zapalenie trzustki, perforacja jelita, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie okrężnicy, rumień wielopostaciowy, spadek ciśnienia tętniczego, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, trudność w oddychaniu, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka pęcherzowa, wzdęcie, wzdęcie brzucha, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaparcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Profil bezpieczeństwa loperamidu chlorowodorku, substancji czynnej Stoperan Junior (0,2 mg/ml), został oceniony na podstawie 31 badań klinicznych obejmujących 3076 pacjentów w wieku ≥12 lat, w tym 2755 z ostrą biegunką i 321 z przewlekłą biegunką. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w leczeniu ostrej biegunki były zaparcie (2,7%), wzdęcia (1,7%), ból głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). W przypadku przewlekłej biegunki dominowały wzdęcia (2,8%), zaparcie (2,2%), nudności (1,2%) i zawroty głowy (1,2%). Wszystkie te działania mieszczą się w kategorii „często” (≥1/100, <1/10), co wskazuje na ich istotną częstość występowania w populacji leczonej.
badanie kliniczne, ból głowy, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, loperamidu chlorowodorek, motoryka przewodu pokarmowego, nudności, ostra biegunka, perystaltyka jelit, profil bezpieczeństwa leku, przewlekła biegunka, roztwór doustny, Stoperan Junior, wzdęcia, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Loperamid WZF 2 mg
Loperamid WZF to lek przeciwbiegunkowy dostępny w postaci tabletek zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej. Każda tabletka zawiera również 100 mg laktozy jednowodnej oraz inne substancje pomocnicze, takie jak skrobia kukurydziana, powidon K-25 i kwas stearynowy, które wpływają na właściwości farmaceutyczne preparatu. Tabletki są białe lub prawie białe, obustronnie płaskie ze ściętym obrzeżem, co ułatwia ich identyfikację i podawanie. Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium/PVC, dostępne w opakowaniach po 15 lub 30 tabletek, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.
blister, działanie przeciwbiegunkowe, kwas stearynowy, laktoza jednowodna, loperamidu chlorowodorek, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, powidon, skrobia kukurydziana, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka doustna, utylizacja leków - Leksykon leków
Skład i postać leku – Aurostop 2 mg
Aurostop 2 mg to lek w postaci twardych kapsułek doustnych, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej. Kapsułki mają biały, nieprzejrzysty kolor i zawierają substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna (144,6 mg), skrobia kukurydziana, talk oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości fizykochemiczne preparatu. Osłonka kapsułki składa się z żelatyny i tytanu dwutlenku (E 171), a nadruk na kapsułce wykonany jest czarnym tuszem zawierającym szelak (E 904) oraz tlenek żelaza (E 172), co umożliwia identyfikację leku i dawki.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamide Grindeks to lek w postaci twardych kapsułek żelatynowych nr 3, zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej. Każda kapsułka zawiera również 95 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują skrobię kukurydzianą oraz magnezu stearynian (E572). Osłonka kapsułki składa się z żelatyny (E441) oraz barwników: tytanu dwutlenku (E171), tlenków żelaza czerwonego i żółtego (E172) oraz błękitu brylantowego FCF (E133), które nadają kapsułce charakterystyczny różowy korpus i ciemnozielone wieczko. Produkt jest dostępny w opakowaniach zawierających od 6 do 20 kapsułek, pakowanych w blistry PVC/Aluminium.
błękit brylantowy, kapsułka żelatynowa, laktoza jednowodna, loperamid, loperamidu chlorowodorek, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, skrobia kukurydziana, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tytanu dwutlenek, utylizacja leków, żelatyna, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Stoperan FAST 2 mg
Loperamid chlorowodorek w dawce 2 mg, stosowany w postaci liofilizatu doustnego Stoperan FAST, wykazuje skuteczność w leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki, potwierdzoną w 31 badaniach klinicznych obejmujących 3076 pacjentów dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia oraz 13 badaniach pediatrycznych (607 pacjentów w wieku od 10 dni do 13 lat). Najczęstsze działania niepożądane w leczeniu ostrej biegunki to zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), bóle głowy (1,2%) i nudności (1,1%), natomiast w przewlekłej biegunce dominują wzdęcia (2,8%), zaparcia (2,2%), nudności (1,2%) i zawroty głowy (1,2%). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych. Wśród działań niepożądanych o niskiej częstości występowania (rzadko i bardzo rzadko) należy zwrócić uwagę na poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne, niedrożność jelita, ostre rozdęcie okrężnicy oraz ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, rumień wielopostaciowy).
aspartam, glossodynia, hipertonia, liofilizat doustny, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna, niedrożność jelita, niedrożność porażenna, obrzęk naczynioruchowy, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki, otępienie, perforacja jelit, posocznica, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zatrzymanie moczu, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Stoperan FAST 2 mg
Stoperan FAST to preparat zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w formie liofilizowanej tabletki doustnej, która szybko rozpuszcza się na języku bez konieczności popijania wodą. Substancje pomocnicze obejmują m.in. aspartam (E951) w ilości 1 mg, maltodekstrynę zawierającą glukozę (4,3 mg), mannitol, pullulan, aromat miętowy, sodu wodorowęglan oraz polisorbat 80. Liofilizat ma postać białej lub prawie białej tabletki o średnicy około 10 mm z symbolem „T”. Preparat jest dostępny w opakowaniach blisterowych zawierających 6, 10 lub 12 tabletek, z okresem ważności 2 lata od daty produkcji. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed wilgocią, ze względu na wrażliwość liofilizatu na jej działanie.
aspartam, emulgator, liofilizat doustny, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna, mannitol, modyfikowana skrobia kukurydziana, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat, pullulan, sodu wodorowęglan, środek błonotwórczy, substancja buforująca, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja wypełniająca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Loper 2 mg
Lekarz przepisujący loperamid kobietom w wieku rozrodczym powinien szczegółowo ocenić stosunek korzyści do ryzyka, zwłaszcza w kontekście ciąży i laktacji. Dotychczasowe dane nie wskazują na działanie teratogenne lub embriotoksyczne loperamidu, jednak ze względu na brak jednoznacznych dowodów oraz wrażliwość organogenezy w pierwszym trymestrze, zaleca się ostrożność i preferowanie krótkotrwałej terapii. Decyzja terapeutyczna powinna uwzględniać nasilenie biegunki, ryzyko odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, możliwość zastosowania alternatyw oraz etap ciąży. W przypadku karmienia piersią, loperamid przenika do mleka w niewielkich ilościach, co może prowadzić do kumulacji i działań niepożądanych u noworodka, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane lub wymaga czasowego wstrzymania karmienia przez 24-48 godzin po ostatniej dawce oraz monitorowania dziecka pod kątem objawów takich jak senność czy zaparcia.
badania farmakokinetyczne, badanie farmakokinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, farmakoterapia w ciąży, kumulacja leku, laktoza jednowodna, loperamid, loperamidu chlorowodorek, nietolerancja laktozy, objawy biegunkowe, objawy niepożądane, organogeneza płodu, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka kobiecego, zaburzenia elektrolitowe, zaparcia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Loperamide Grindeks 2 mg
Preparat Loperamide Grindeks (loperamidu chlorowodorek) w dawce 2 mg w postaci kapsułek twardych posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (kapsułki zawierają 95 mg laktozy jednowodnej). Nie stosuje się go u dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, loperamid nie powinien być stosowany w ostrych infekcjach przewodu pokarmowego, takich jak ostra czerwonka z wysoką gorączką i krwią w stolcu, ostre wrzodziejące zapalenie jelita grubego, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią oraz bakteryjne zapalenia jelit wywołane przez inwazyjne patogeny (Salmonella, Shigella, Campylobacter), gdyż może maskować objawy i pogarszać przebieg choroby.
antybiotyk o szerokim spektrum, bakteryjne zapalenie jelit, biegunka osmotyczna, biegunka podróżnych, choroba zapalna jelit, czerwonka, diagnostyka mikrobiologiczna, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, loperamidu chlorowodorek, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedrożność jelit, nietolerancja disacharydu, nietolerancja galaktozy, podniedrożność jelit, rozdęcie brzucha, rozszerzenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie pasażu jelitowego, zaparcie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamid chlorowodorek, stosowany w leczeniu objawowym biegunek, wykazuje umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak utrata przytomności, obniżony poziom świadomości, zmęczenie, zawroty głowy oraz senność, które znacząco zwiększają ryzyko wypadków drogowych i wypadków przy obsłudze urządzeń mechanicznych. Preparat Loperamide Aurovitas dostępny jest w postaci kapsułek twardych zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku, a jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących ograniczenia aktywności wymagającej pełnej sprawności psychofizycznej.
biegunka, charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, działanie niepożądane, działanie sedatywne, kapsułka twarda, koordynacja ruchowa, Loperamide Aurovitas, loperamidu chlorowodorek, mikrozaśnięcie, obniżony poziom świadomości, odpowiedzialność prawna, postać farmaceutyczna, senność, utrata przytomności, zaburzenie świadomości, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Laremid 2 mg
Loperamid chlorowodorek, substancja czynna leku Laremid, nie posiada jednoznacznie potwierdzonego bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, kiedy rozwój narządów płodu jest najbardziej wrażliwy. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych u ludzi. Z tego względu, zgodnie z zasadą ostrożności, nie zaleca się stosowania Laremidu w ciąży. W przypadku biegunki u kobiet ciężarnych konieczna jest konsultacja lekarska w celu doboru bezpieczniejszych alternatyw terapeutycznych. Ponadto, brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu loperamidu na płodność, choć badania na zwierzętach nie wskazują na negatywny wpływ na zdolności rozrodcze.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Stoperan 2 mg
Stoperan to lek przeciwbiegunkowy dostępny w postaci kapsułek twardych, zawierających 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej. Mechanizm działania opiera się na zmniejszeniu perystaltyki jelit oraz wydłużeniu czasu pasażu treści pokarmowej, co skutecznie łagodzi objawy ostrej i przewlekłej biegunki. Kapsułki zawierają substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości fizykochemiczne i stabilność preparatu. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Otoczka kapsułki składa się z żelatyny oraz barwników: erytrozyny (E 127), błękitu patentowego (E 131), tytanu dwutlenku (E 171) i żółcieni chinolinowej (E 104).
blister PVC/PVDC/Al, działanie przeciwbiegunkowe, erytrozyna, kapsułka twarda, kapsułka żelatynowa, laktoza jednowodna, loperamidu chlorowodorek, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, skrobia kukurydziana, środek rozsadzający, środki ostrożności, stabilność leku, substancja czynna, tytanu dwutlenek, właściwości lecznicze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aurostop 2 mg
Przedkliniczna ocena loperamidu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Aurostop, obejmowała badania toksyczności, elektrofizjologii kardiologicznej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. Wyniki wskazują, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne narażenie terapeutyczne. Elektrofizjologiczne badania serca wykazały brak istotnego wpływu na mięsień sercowy przy dawkach terapeutycznych oraz do 47-krotnego ich przekroczenia, natomiast przy ekstremalnie wysokich stężeniach obserwowano hamowanie przepływu jonów potasowych (hERG) i sodowych, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności, a długoterminowe testy rakotwórczości potwierdziły brak potencjału indukcji nowotworów.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt kardiologiczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, genotoksyczność, hamowanie przepływu jonów potasowych, laktacja, loperamidu chlorowodorek, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, przedawkowanie, rozwój zarodka i płodu, tlenek loperamidu chlorowodorku, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Loper 2 mg
Loperamid w dawce 2 mg (preparat Loper) jest skutecznym lekiem przeciwbiegunkowym, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględnie nie powinien być podawany dzieciom poniżej 6. roku życia oraz pacjentom z nadwrażliwością na loperamid lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (100,50 mg w tabletce). Loperamid jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w kale i gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy (Salmonella, Shigella, Campylobacter) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit wywołane Clostridioides difficile, ze względu na ryzyko nasilenia stanu zapalnego, toksycznego rozszerzenia okrężnicy (megacolon toxicum) i przedłużenia kontaktu błony śluzowej z patogenami i toksynami.
bakteryjne zapalenie jelit, biegunka polekowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clostridioides difficile, czerwonka, laktoza jednowodna, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, megacolon, megacolon toxicum, nadwrażliwość na lek, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, patogeny jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, wrzodziejące zapalenie jelit, zaburzenia wchłaniania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Imodium Instant 2 mg
Imodium Instant to tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej zawierająca 2 mg loperamidu chlorowodorku jako substancji czynnej, działającej na receptory opioidowe jelita w celu leczenia biegunek. Formuła zawiera substancje pomocnicze takie jak żelatyna, mannitol, aspartam (0,750 mg/tabletkę), kompozycję smakowo-zapachową miętową oraz sodu wodorowęglan, który umożliwia szybki rozpad tabletki w ustach bez konieczności popijania. Ze względu na obecność aspartamu, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z fenyloketonurią, a obecność siarczynów i alkoholu benzylowego może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Tabletki mają przyjemny, miętowy smak, co zwiększa komfort stosowania, zwłaszcza w sytuacjach ograniczonego dostępu do płynów.
alkohol benzylowy, aspartam, fenyloketonuria, glikol propylenowy, kompozycja smakowo-zapachowa, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, maltodekstryna, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, receptor opioidowy, receptor opioidowy jelitowy, salicylan benzylu, siarczan, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wodorowęglan sodu, żelatyna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Imodium Instant 2 mg
Produkt leczniczy Imodium Instant zawierający loperamidu chlorowodorek w dawce 2 mg w formie tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej, stosowany w terapii biegunki, może wywoływać działania niepożądane istotnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Do najważniejszych objawów należą zmęczenie, zawroty głowy oraz senność, które mogą powodować wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz ryzyko mikrośnu. Objawy te mogą wynikać zarówno z działania samego leku, jak i z towarzyszącego stanu chorobowego, co wymaga od lekarza szczególnej uwagi podczas przepisywania preparatu oraz informowania pacjenta o potencjalnym ryzyku. Zaleca się, aby w przypadku nasilonych objawów biegunkowych lub wystąpienia powyższych działań niepożądanych pacjent powstrzymał się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn.
alkohol benzylowy, aspartam, biegunka, działanie niepożądane leku, działanie przeciwbiegunkowe, Imodium Instant, loperamidu chlorowodorek, mikrosen, senność, siarczyny, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie koordynacji, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imodium Instant 2 mg
Imodium Instant, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazany do objawowego leczenia biegunek o charakterze ostrym i przewlekłym. Lek szczególnie zaleca się u dorosłych pacjentów z zespołem jelita drażliwego (IBS) z dominującymi objawami biegunki, po uprzednim wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości w diagnostyce różnicowej. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie u pacjentów z ileostomią, gdzie zmniejsza liczbę i objętość stolców oraz poprawia ich konsystencję, co przekłada się na lepszą kontrolę funkcjonowania przetoki i jakość życia. Postać leku w formie tabletek do rozpadu w jamie ustnej ułatwia podanie u osób z trudnościami w połykaniu oraz w sytuacjach wymagających szybkiego przyjęcia bez dostępu do wody.
alkohol benzylowy, aspartam, biegunka ostra, biegunka przewlekła, diagnostyka różnicowa, fenyloketonuria, ileostomia, leczenie objawowe biegunki, loperamidu chlorowodorek, nadwrażliwość, ostry epizod biegunki, przetoka jelita krętego, siarczyny, tabletka rozpadająca się w jamie ustnej, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Interakcje leku – Loperamid Dr. Max 2 mg
Loperamid Dr. Max (2 mg loperamidu chlorowodorek) jest substratem P-glikoproteiny, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami P-glikoproteiny (chinidyna, rytonawir) prowadzącymi do 2-3-krotnego wzrostu stężenia leku w osoczu. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, powodują odpowiednio 3-4- i 5-krotny wzrost stężenia loperamidu, jednak bez nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN, co potwierdzają testy psychomotoryczne i pupilometryczne. Inhibitory CYP2C8 (gemfibrozyl) podwajają stężenie loperamidu, a ich jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol + gemfibrozyl) prowadzi do 4-krotnego wzrostu szczytowego stężenia i aż 13-krotnego wzrostu całkowitej ekspozycji na lek, co stanowi bardzo wysokie ryzyko farmakokinetyczne. Ponadto, loperamid spowalnia perystaltykę jelit, co zwiększa wchłanianie leków takich jak desmopresyna (3-krotny wzrost stężenia w osoczu) i może nasilać działanie innych leków przeciwbiegunkowych, natomiast prokinetyki mogą osłabiać jego skuteczność.
badanie pupilometryczne, biegunka infekcyjna, charakterystyka produktu leczniczego, chinidyna, desmopresyna, działanie niepożądane loperamidu, gemfibrozyl, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor P-glikoproteiny, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, perystaltyka przewodu pokarmowego, prokinetyk, rytonawir, stężenie loperamidu w osoczu, test psychomotoryczny, test zastępowania cyfr symbolami, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Loperamide Aurovitas 2 mg
Loperamide Aurovitas, zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku na kapsułkę, jest lekiem przeciwbiegunkowym z grupy inhibitorów perystaltyki jelit (ATC: A07DA03). Mechanizm działania opiera się na agonizmie receptorów opioidowych w ścianie jelita, co hamuje uwalnianie acetylocholiny i prostaglandyn, prowadząc do zmniejszenia perystaltyki oraz wydłużenia pasażu jelitowego. Loperamid zwiększa wchłanianie wody i elektrolitów w jelicie krętym poprzez stymulację kotransportu NaCl i blokadę wydzielania zależnego od wapnia, jednocześnie redukując wydzielanie żołądkowo-jelitowe i zwiększając napięcie zwieracza odbytu, co ogranicza nietrzymanie stolca i uczucie parcia.
acetylocholina, działanie przeciwbiegunkowe, jelito kręte, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, lek hamujący perystaltykę jelit, loperamidu chlorowodorek, napięcie zwieracza odbytu, nietolerancja laktozy, nietrzymanie stolca, ostra biegunka, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, prostaglandyna, receptor opioidowy, wchłanianie wody i elektrolitów, wydzielanie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Stoperan S to lek zawierający 2 mg loperamidu chlorowodorku oraz symetykon odpowiadający 125 mg dimetykonu, stosowany w objawowym leczeniu ostrej biegunki u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia. Lek jest szczególnie wskazany, gdy biegunce towarzyszy dyskomfort przewodu pokarmowego związany z nadmiernym gromadzeniem gazów, objawiający się wzdęciami, skurczami jelit oraz wzdęciami z oddawaniem wiatrów. W populacji dorosłych (≥18 lat) Stoperan S znajduje zastosowanie także w leczeniu ostrej biegunki związanej z zespołem jelita drażliwego (IBS), pod warunkiem postawienia wstępnej diagnozy przez lekarza oraz współwystępowania dolegliwości gazowych.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Stoperan Junior 0,2 mg/ml
Preparat Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak glicerol (756 mg/ml), glikol propylenowy (5,8 mg/ml), maltodekstryna (3,6 mg/ml) oraz śladowe ilości siarczynów (E 220). Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, Stoperan Junior jest przeciwwskazany w ostrych stanach zapalnych jelit, takich jak ostra czerwonka z krwią w kale i gorączką, ostry rzut wrzodziejącego zapalenia jelit, bakteryjne zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy (Salmonella, Shigella, Campylobacter) oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelit, gdzie hamowanie perystaltyki może pogorszyć przebieg choroby.
antybiotyk o szerokim spektrum, Campylobacter, czerwonka, dwutlenek siarki, glikol propylenowy, loperamidu chlorowodorek, megacolon, megacolon toxicum, nadwrażliwość, niedrożność jelit, perystaltyka jelit, rozdęcie okrężnicy, roztwór doustny, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Salmonella, shigella, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelit, wzdęcie brzucha, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zapalenie jelita cienkiego, zaparcie - Leksykon leków
Interakcje leku – Stoperan 2 mg
Loperamid chlorowodorek, substancja czynna produktu Stoperan (2 mg kapsułki twarde), jest substratem P-glikoproteiny, co ma istotne implikacje kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Jednoczesne podawanie loperamidu w dawce 16 mg z inhibitorami P-glikoproteiny, takimi jak chinidyna czy rytonawir, prowadzi do 2-3 krotnego wzrostu stężenia loperamidu w osoczu, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Inne inhibitory P-glikoproteiny, np. ketokonazol, erytromycyna czy werapamil, również mogą potencjalnie podnosić stężenie loperamidu, choć ich kliniczne znaczenie pozostaje nieokreślone. W związku z tym zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem nasilenia działań niepożądanych oraz rozważenie dostosowania dawki, zwłaszcza przy stosowaniu wyższych dawek leku (do 16 mg/dobę).
Brak jest bezpośrednich danych dotyczących interakcji loperamidu z alkoholem, jednak ze względu na potencjalne nasilenie zaburzeń jelitowych oraz możliwe zwiększenie obciążenia wątroby, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii. Ponadto, jako substrat P-glikoproteiny, loperamid może wchodzić w interakcje z innymi lekami wpływającymi na aktywność tego białka transportowego, co wymaga zachowania ostrożności w praktyce klinicznej. Kompleksowa ocena farmakokinetyczna i farmakodynamiczna powinna być prowadzona u pacjentów stosujących loperamid w skojarzeniu z inhibitorami lub induktorami P-glikoproteiny, aby minimalizować ryzyko niepożądanych efektów terapeutycznych.
choroba wątroby, dawka terapeutyczna, dostosowanie dawki, działanie niepożądane, farmakokinetyka i farmakodynamika, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitory P-glikoproteiny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja leku z alkoholem, lek przeciwbiegunkowy, loperamidu chlorowodorek, stężenie leku w osoczu, Stoperan, substrat P-glikoproteiny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamide Grindeks, zawierający loperamidu chlorowodorek, jest stosowany w leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki u pacjentów powyżej 12 roku życia oraz dzieci od 10 dni życia. Analiza bezpieczeństwa opiera się na danych z 31 badań klinicznych obejmujących 3076 pacjentów, z czego 2755 leczono z powodu ostrej biegunki, a 321 z powodu przewlekłej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w leczeniu ostrej biegunki były zaparcia (2,7%), wzdęcia (1,7%), ból głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%). W terapii biegunki przewlekłej dominowały wzdęcia (2,8%), zaparcia (2,2%), nudności (1,2%) i zawroty głowy (1,2%). Profil działań niepożądanych u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych i młodzieży.
biegunka ostra, biegunka ostra i przewlekła, biegunka przewlekła, ból brzucha, ból głowy, działanie niepożądane, hipertonia, loperamidu chlorowodorek, mioza, niedrożność jelit, nudność, obniżony poziom świadomości, obrzęk naczynioruchowy, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, porażenna niedrożność jelita, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, suchość w jamie ustnej, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczne rozdęcie okrężnicy, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka pęcherzowa, wzdęcie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevena-Johnsona