impedancja śródprzełykowa

Impedancja śródprzełykowa to metoda diagnostyczna stosowana w gastroenterologii do oceny motoryki przełyku oraz wykrywania refluksu żołądkowo-przełykowego. Technika ta polega na pomiarze oporu elektrycznego (impedancji) na różnych poziomach przełyku, co umożliwia wykrycie przepływu treści płynnej, gazowej lub mieszanej przez światło przełyku.

Badanie impedancji śródprzełykowej często łączone jest z manometrią przełyku oraz pH-metrią (MII-pH), co pozwala na kompleksową ocenę zarówno kwaśnych, jak i niekwaśnych epizodów refluksu. Metoda ta jest szczególnie wartościowa w diagnostyce pacjentów z objawami refluksu opornego na leczenie inhibitorami pompy protonowej oraz w ocenie zależności czasowej między refluksem a objawami klinicznymi.

Impedancja śródprzełykowa umożliwia określenie kierunku przepływu treści (w górę lub w dół przełyku), jej skład fizyczny oraz zasięg proksymalny refluksu. Badanie przeprowadza się za pomocą cienkiej sondy wprowadzanej przez nos do przełyku, wyposażonej w elektrody pomiarowe rozmieszczone wzdłuż jej długości. Rejestracja parametrów odbywa się zwykle przez 24 godziny, podczas których pacjent prowadzi normalną aktywność i dietę.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl