późna niedoczynność tarczycy
Późna niedoczynność tarczycy to stan, w którym gruczoł tarczowy nie produkuje wystarczającej ilości hormonów tarczycowych, rozwijający się w późniejszym okresie życia pacjenta. Jest to jedna z najczęstszych endokrynopatii, szczególnie wśród osób starszych, z wyraźną przewagą występowania u kobiet.
Etiologia późnej niedoczynności tarczycy obejmuje najczęściej autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto), jatrogenne przyczyny (po leczeniu radiojodem, tyreoidektomii, radioterapii szyi), leczenie niektórymi lekami (amiodaron, lit), czy też niedobór jodu. Charakterystyczne objawy kliniczne to: zmęczenie, senność, zwiększona wrażliwość na zimno, przybieranie na wadze, zaparcia, sucha skóra, obrzęki, bradykardia oraz zaburzenia poznawcze.
Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu TSH (podwyższonego) oraz obniżonego stężenia wolnej tyroksyny (fT4). W zależności od etiologii, badania mogą być uzupełnione o oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TPO, anty-TG), badania obrazowe tarczycy czy biopsję. Leczenie polega na substytucji hormonalnej preparatami lewotyroksyny, z regularnym monitorowaniem parametrów funkcji tarczycy dla utrzymania eutyreozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Thyrozol
Thyrozol, zawierający tiamazol, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza (0,3-0,6% przypadków), zapalenie naczyń czy ostre zapalenie trzustki. Agranulocytoza zwykle pojawia się w pierwszych tygodniach terapii, dlatego konieczna jest kontrola morfologii krwi przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą granulocytopenią. W przypadku objawów takich jak zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła czy gorączka, należy natychmiast wykonać badania krwi i rozważyć odstawienie leku. Tiamazol jest przeciwwskazany u pacjentów z historią łagodnych reakcji nadwrażliwości oraz u osób z ostrym zapaleniem trzustki po wcześniejszym stosowaniu tiamazolu lub karbimazolu. U pacjentów z dużym wolem uciskającym tchawicę stosowanie tiamazolu powinno być krótkotrwałe i pod ścisłą obserwacją ze względu na ryzyko powiększenia wola i powikłań oddechowych.
agranulocytoza, antykoncepcja, eutyreoza, granulocytopenia, hormon tyreotropowy, laktoza jednowodna, lewotyroksyna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, orbitopatia endokrynna, ostre zapalenie trzustki, późna niedoczynność tarczycy, przełom tyreotoksyczny, szpik kostny, tiamazol, wole tarczycy, wysypka alergiczna, zapalenie błony śluzowej, zapalenie naczyń - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Thyrozol
Thyrozol (tiamazol) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza (0,3-0,6% przypadków), zapalenie naczyń oraz ostre zapalenie trzustki. Agranulocytoza najczęściej pojawia się w pierwszych tygodniach terapii, ale może wystąpić także później lub po ponownym włączeniu leku, dlatego konieczna jest kontrola morfologii krwi oraz edukacja pacjenta w zakresie objawów takich jak zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie gardła i gorączka. Tiamazol jest przeciwwskazany u pacjentów z łagodnymi reakcjami nadwrażliwości oraz u osób z historią ostrego zapalenia trzustki po stosowaniu tiamazolu lub karbimazolu. Dawkowanie powyżej 120 mg/dobę powinno być zarezerwowane dla ciężkich postaci choroby lub przełomu tyreotoksycznego, ze względu na zwiększone ryzyko mielotoksyczności.
agranulocytoza, eutyreoza, granulocytopenia, lewotyroksyna, mielotoksyczność, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, orbitopatia endokrynna, ostre zapalenie trzustki, późna niedoczynność tarczycy, przełom tyreotoksyczny, supresja TSH, tiamazol, toksyczność szpiku kostnego, wole tarczycy, wysypka alergiczna, zapalenie naczyń