komórka rozrusznikowa
Komórka rozrusznikowa (inaczej komórka bodźcotwórcza lub komórka pace-maker) to wyspecjalizowana komórka mięśniowa serca o zdolności do spontanicznego generowania impulsów elektrycznych, które inicjują skurcz mięśnia sercowego. Głównym skupiskiem komórek rozrusznikowych jest węzeł zatokowo-przedsionkowy (węzeł SA), znajdujący się w ścianie prawego przedsionka, blisko ujścia żyły głównej górnej.
Fizjologicznie komórki rozrusznikowe charakteryzują się zdolnością do samoistnej, spontanicznej depolaryzacji błony komórkowej (faza 4 potencjału czynnościowego), co odróżnia je od zwykłych kardiomiocytów. Ta właściwość wynika z obecności specyficznych kanałów jonowych (głównie kanały If – funny current) oraz niższego potencjału spoczynkowego błony komórkowej. Węzeł zatokowo-przedsionkowy generuje impulsy z częstością 60-100/min, narzucając rytm całemu sercu.
W warunkach patologicznych, gdy węzeł zatokowo-przedsionkowy nie funkcjonuje prawidłowo, rolę rozrusznika mogą przejąć inne struktury bodźcotwórcze: węzeł przedsionkowo-komorowy (40-60 impulsów/min) lub włókna Purkinjego (20-40 impulsów/min). Dysfunkcja komórek rozrusznikowych może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, takich jak bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy czy zespół chorego węzła zatokowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bloxazoc 23,75 mg
Metoprolol bursztynianu, substancja aktywna leku Bloxazoc, jest selektywnym beta1-adrenolitykiem o działaniu ujemnym inotropowym i chronotropowym, co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca, rzutu serca oraz ciśnienia tętniczego. Jego selektywność wobec receptorów beta1 jest dawkozależna i wyraźnie większa przy stosowaniu postaci o przedłużonym uwalnianiu, co minimalizuje wpływ na receptory beta2 w oskrzelach i naczyniach obwodowych. Metoprolol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa u pacjentów z astmą oskrzelową oraz cukrzycą, ze względu na mniejsze działanie zwężające oskrzela i mniejszy wpływ na metabolizm węglowodanów oraz reakcję układu sercowo-naczyniowego podczas hipoglikemii. W terapii nadciśnienia tętniczego lek obniża ciśnienie krwi przez ponad 24 godziny, zmniejszając opór naczyniowy bez zaburzeń równowagi elektrolitowej, co potwierdzają badania kliniczne, w tym u dzieci (dawki 0,2-2,0 mg/kg, maksymalna dawka 200 mg/dobę) z istotnym obniżeniem ciśnienia skurczowego i rozkurczowego.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk selektywny, cukrzyca, działanie chronotropowe, działanie inotropowe ujemne, frakcja wyrzutowa, hipoglikemia, katecholamina, komórka rozrusznikowa, metoprolol bursztynianu, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość końcoworozkurczowa, objętość końcowoskurczowa, obturacyjna choroba płuc, opór naczyń obwodowych, pojemność minutowa serca, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń, tachyarytmia, zawał mięśnia sercowego