skala Hunt-Hess

Skala Hunt-Hess to powszechnie stosowane narzędzie kliniczne służące do oceny stanu neurologicznego pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym. Została opracowana w 1968 roku przez neurochirurgów Williama E. Hunta i Roberta M. Hessa.

Skala składa się z pięciu stopni, gdzie stopień I oznacza minimalny ból głowy i sztywność karku, a pacjent jest przytomny. Stopień II charakteryzuje się umiarkowanym lub silnym bólem głowy, sztywnością karku oraz ewentualnie deficytem nerwów czaszkowych bez innych objawów ogniskowych. Stopień III oznacza senność, splątanie lub łagodny deficyt ogniskowy. W stopniu IV pacjent jest w stupor (śpiączka płytka), występuje umiarkowany lub ciężki deficyt półkuli, możliwe wczesne objawy odmóżdżenia. Stopień V to głęboka śpiączka, sztywność odmóżdżeniowa, wygląd moribundus.

Skala Hunt-Hess ma istotne znaczenie prognostyczne – wyższy stopień koreluje z gorszym rokowaniem. Pacjenci z niższymi stopniami (I-III) mają lepsze szanse na przeżycie i korzystniejsze wyniki leczenia. Skala ta pomaga w podejmowaniu decyzji klinicznych dotyczących pilności i rodzaju interwencji neurochirurgicznej oraz intensywności monitorowania pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl