sinica skóry

Sinica skóry (łac. cyanosis) to objaw charakteryzujący się niebiesko-fioletowym zabarwieniem skóry i błon śluzowych, wynikającym z obecności zwiększonej ilości zredukowanej hemoglobiny (powyżej 5 g/dl) we krwi włośniczkowej. Może występować jako sinica centralna (obwodowa i ośrodkowa) lub obwodowa, w zależności od mechanizmu powstawania.

Sinica centralna wynika z niedostatecznego wysycenia krwi tętniczej tlenem i pojawia się, gdy saturacja spada poniżej 85%. Występuje w całym ciele, szczególnie widoczna jest na błonach śluzowych i w okolicach dobrze ukrwionych. Główne przyczyny to choroby płuc (przewlekła obturacyjna choroba płuc, zapalenie płuc), wady serca (wrodzone sinicze wady serca) oraz zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Sinica obwodowa powstaje przy prawidłowym utlenowaniu krwi tętniczej, ale zwiększonym wydobywaniu tlenu przez tkanki, najczęściej w wyniku spowolnienia przepływu krwi przez naczynia włosowate. Występuje głównie na kończynach, zwłaszcza dystalnych częściach (palce, nos, uszy). Typowymi przyczynami są ekspozycja na zimno, niewydolność serca, wstrząs czy zespół Raynauda.

Diagnostyka sinicy obejmuje ocenę saturacji krwi tętniczej, gazometrię, badania obrazowe klatki piersiowej oraz badania kardiologiczne, w zależności od podejrzewanej przyczyny. Leczenie jest ukierunkowane na chorobę podstawową wywołującą sinicę.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl