kompartment głęboki

Kompartment głęboki (ang. deep compartment) to anatomicznie wydzielona przestrzeń w organizmie, ograniczona przez powięzie, kości lub inne struktury tkankowe, zawierająca mięśnie, naczynia i nerwy. W medycynie pojęcie to ma szczególne znaczenie w kontekście zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych (zespołu kompartmentu).

Najczęściej kompartmenty głębokie występują w kończynach, zwłaszcza w obrębie kończyny dolnej (podudzia), gdzie wyróżnia się przedział przedni, boczny, tylny powierzchowny i tylny głęboki. Wzrost ciśnienia w takim przedziale, np. wskutek urazu, krwawienia czy obrzęku, może prowadzić do kompresji naczyń i nerwów, powodując niedokrwienie tkanek oraz uszkodzenie nerwów.

Diagnostyka zespołu kompartmentu opiera się na ocenie klinicznej (ból nieproporcjonalny do urazu, zaburzenia czucia, osłabienie mięśni, ból przy biernym rozciąganiu mięśni) oraz pomiarze ciśnienia wewnątrzprzedziałowego. Leczenie w przypadku zespołu ostrego polega na pilnej fasciotomii (chirurgicznym nacięciu powięzi) w celu dekompresji przedziału.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Avedol 12,5 mg

Przedawkowanie karwedylolu, dostępnego w preparacie Avedol w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg, stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, głównie ze względu na jego działanie beta-adrenolityczne z komponentą alfa-blokującą. Kliniczna manifestacja obejmuje ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię (często poniżej 50 uderzeń/min), niewydolność serca, wstrząs kardiogenny oraz zatrzymanie krążenia. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddychania, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości oraz uogólnione napady drgawkowe. Leczenie wymaga intensywnej terapii w warunkach OIOM, z zastosowaniem leków wazopresyjnych (norfenefryna, noradrenalina), atropiny, inotropów (dobutamina), inhibitorów fosfodiestrazy, beta-sympatykomimetyków lub aminofiliny oraz leków przeciwdrgawkowych (diazepam, klonazepam).
alfa-bloker, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bradykardia, ciężka bradykardia, farmakokinetyka karwedylolu, inhibitor fosfodiestrazy, karwedylol, kompartment głęboki, lek wazopresyjny, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, oddział intensywnej opieki medycznej, redystrybucja leku, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, stymulacja elektryczna serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Propofol Baxter 20 mg/ml

Propofol Baxter (20 mg/ml) wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (~98%), co wpływa na jego farmakokinetykę i dystrybucję w organizmie. Po podaniu dożylnym lek przechodzi przez trzy fazy dystrybucji: fazę α z okresem półtrwania 1,8-4,1 min, fazę β z okresem półtrwania 34-64 min oraz fazę γ z okresem półtrwania 184-382 min. Objętość dystrybucji jest znaczna, z początkową wartością 22-76 l oraz całkowitą 387-1587 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach. Klirens całkowity propofolu wynosi 1,5-2 l/min, jednak wykazuje istotne różnice zależne od wieku pacjenta, szczególnie w populacji pediatrycznej, gdzie mediana klirensu waha się od 20 ml/kg/min u noworodków do 48 ml/kg/min u dzieci w wieku 1-3 lat. Zmienność klirensu u noworodków jest znaczna (3,7-78 ml/kg/min), co utrudnia precyzyjne dawkowanie w tej grupie.
biodostępność leku, dawka leku, dystrybucja propofolu, eliminacja leku, emulsja do wstrzykiwań, faza alfa, faza beta, faza gamma, glukuronidy, klirens całkowity, klirens propofolu, kompartment głęboki, koniugaty glukuronidowe, koniugaty propofolu, koniugaty siarczanowe, metabolity propofolu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dożylne, procesy metaboliczne, propofol, przepływ krwi, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zmienność osobnicza

kompartment głęboki

Powiązane wpisy

Przedawkowanie – Avedol 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Propofol Baxter 20 mg/ml